Ik kom tot niets

Door Tilla gepubliceerd op Saturday 04 January 13:17

Van mijn voornemen om nu eindelijk eens werk te gaan maken van het schrijven bij Plazilla is tot nu toe niet veel meer gekomen dan twee A4’tjes tekst.

Toch zit ik ’s morgens vroeg na het douchen en toiletmaken ik al achter mijn laptop. Ik controleer de sociale media op aandacht: mijn emailprogramma’s, Facebook, Linkedin, Marktplaats en tegenwoordig ook Plazilla.

Ik ontbijt uitgebreid met thee, een kiwi, een grote schaal müsli met sinaasappelsap,   een bakje yoghurt en nog een kopje thee.

Het journaal van Nederland1 en RTL4 bekijk ik een aantal malen, dan luister ik naar radio4.

Ik maak plannen voor de dag: wandelen, minstens een half uur, boodschappen doen, de krant van gisteren lezen, bezoek aan de bibliotheek en de boekhandel, lunchen met een vriendin, bellen met instanties. Tussendoor drink ik koffie en ruim ik de vaatwasser uit en weer in. Ik breng een vuilniszak en wat lege flessen weg.

Nog een rondje sociale media.

Het wordt tijd dat ik weer eens een cursus ga volgen, ik stomp ontzettend af sinds ik niet meer werk. Op internet doe ik het gebruikelijke rondje langs de instituten: filosofie, kunst, cultuur. Toch is er niets dat mij voldoende boeit op dit moment.

Wil ik wel weer elke week college volgen, hard studeren en tentamen doen? Wil ik opnieuw alle bekende schilderijen aan me voorbij zien trekken en alles over de kunstenaars te weten komen? Wil ik wel afstandsonderwijs volgen, zonder studiegenoten in een klas? De schriftelijke cursus klassiek Grieks is vorig jaar gestrand na les 1. Ook de online cursus columns schrijven heb ik voortijdig opgegeven.

Wat zoek ik toch? Ik ga wandelen. Het eerste half uur zit mijn hoofd nog vol verwarring. Dan kom ik langzaam maar zeker in een rustiger fase terecht. Ik vergeet mijn muizenissen, krijg oog voor mijn omgeving, geniet van de koude wind in mijn gezicht.

Eigenlijk is het niet zo moeilijk. Ik ben gewoon op zoek naar een creatieve bezigheid, waarbij ik in een flow raak, uren achtereen gepassioneerd invulling kan geven aan mijn dagen.

Van tijd tot tijd heb ik dat aan schrijven beleefd, passie, exitement, de wereld om je heen vergeten en bezig zijn met iets wezenlijks. Maar op dit moment zit dat er niet in. Ik heb geen inspiratie, geen greintje fantasie. Ik kan me nog niet eens druk maken over een maatschappelijk verschijnsel om een column mee te vullen.

Tegen een vriendin zeur ik tijdens de lunch over de pijn in mijn handen en voeten: artrose weet ik sinds kort. De ouderdom knaagt. Daar word ik niet vrolijk van. Toch is het goed om daar samen over te klagen en te lachen. We zijn gewoon wie we zijn en kunnen ons niet meer meten met de nieuwe generaties die ons vanuit allerlei media  energiek toelachen met hun stralende witte gebitten.

’s Avonds kijk ik naar de televisie, waarbij ik al snel in slaap val van verveling, volledige, totale verveling. Ik schrik net op tijd wakker voor het late journaal. Nog een laatste rondje sociale media. De dag zit erop.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Succes, als je jezelf aan het schrijven verslingerd krijgt, vul je je dagen straks weer met plezier. (en je kúnt het, heb ik gezien)
Ha, dank je Wasbeer, ga ik direct doen!
Er is nog een week tijd om de schrijfopdracht van Doortje in te vullen. Een PB aan haar met het verzoek om de zilla te delen is genoeg. Dat vult tenminste weer een dagdeel en de inspiratie is al verzorgd in de 'opdracht'.