Blog, ik ben lesbisch; Mijn ware liefde (4)

Door Vlinnie gepubliceerd op Monday 23 December 17:30

Een tijdje geleden vertelde ik in drie delen over mijn ware liefde. In het eerste deel vertelde ik hoe alles begon, het tweede stuk ging erover hoe de kinderen de sneltrein zijn in gestapt en in het laatste deel heb ik geprobeerd om een zo goed mogelijk  beeld neer te zetten hoe mijn gevoelens zijn.Maar eigenlijk is het nog niet ten einde en daarom schrijf ik nu deel 4, dit zal voor voorlopig wel het laatste stuk zijn. Alleen de tijd zal het kunnen uitwijzen verder of dit het laatste stuk zal zijn.

De sneltrein waarin ik en mijn ware liefde ongewild zijn beland is momenteel van de rails geraakt en ontspoord.  Dat we beide niet toe waren aan een relatie wisten we van elkaar, al voor we elkaar voor het eerst hadden gezien. Maar de relatie kwam er toch. Het gaf mij enorm veel kracht en energie om alle tegen slagen op mijn levens pad weer met beide handen aan te pakken. Ik had nog meer zin gekregen om er voor te gaan, ik leefde al maar zei liet me zweven. Waardoor ik me zelf vaak vergat en over het hoofd zag. Ik wilde er voor haar zijn. Ik wilde haar helpen. De laatste tijd begrepen we elkaar vaak verkeerd en hebben we elkaar onnodig gekwetst. Beide er niet bewust van. Ik wilde er voor haar zijn terwijl ik ook me zelf wou helpen.  Zonder dat ik het door had vergat ik me zelf. Mijn ware liefde zag het wel en confronteerde me hier mee. Het zette me aan het denken en ik besefte dat ze gelijk had. Ik stelde me zelf teleur.  

Ik wil niet dat ze mij helpt omdat ik vind dat het nu eens tijd voor haar is. ik wilde haar helpen waar ik kon terwijl ik ook met me zelf bezig bleef. Ik ben immers al zo ver gekomen in mijn eentje ik red het wel. Hoe hard ik ook mijn best deed om haar te helpen, het lukte niet. We begrepen elkaar niet of ze liet het niet toe. We spraken elkaar daardoor bijna niet meer. Mijn gedachten kregen zo de ruimte om te gaan ratelen. Ze zien van alles en het lijkt of de geschiedenis zich weer herhaald. Maar als ik dan terug ga naar mijn gevoel dan weet ik dat wat ik voel echt is en haar tijd moet geven. Mijn hoofd en hart zijn dus letterlijk in oorlog. Ik probeer me nu dagelijks afte sluiten voor mijn gedachten en mijn gevoel voor haar. Het maakt me letterlijk gek. Zo lang het me lukt om het afte sluiten is het ver weg en lukt het me om door te gaan met het leven. Ik maak nieuwe vrienden en lach heel wat af. Ik geniet gewoon heerlijk van het leven. Maar zodra iemand te dicht bij lijkt te komen vertel ik over mijn ware liefde en dat er nooit een mogelijkheid zal bestaan dat er een liefdes verhouding kan gaan groeien omdat ik mijn ware al heb mogen leren kennen. Het gaat elke keer prima tot ik weer met mijn ware liefde gesproken heb. Op één of andere manier winnen mijn gedachten bijna de strijd met mijn gevoel.


Ik heb de laatste tijd heel wat online vriendinnen er bij gekregen en ze merken aan me wanneer mijn gedachten weer de strijd lijkt te winnen. Op zulke momenten spreken ze me toe en zorgen dat ik de draad weer op kan pakken en gewoon door kan gaan met mijn leven. Dat ik haar uit me hoofd moet gaan zetten omdat ik er anders aan onder door ga. En ook al weet ik dat ze soms moe van me worden als ik weer te veel in mijn hoofd zit, op de momenten dat ik het nodig heb en de strijd lijk te verliezen zijn ze er voor me. Zo heeft één van die online vriendinnen dit gedicht geschreven voor me.

Heb er lang over zitten denken,
wil jou nog steeds mijn liefde schenken.
Maar jij wilt dat niet meer,
en dat doet mij zoveel zeer.
Dus heb ik maar besloten om verder te gaan met leven,
en mijn dromen na te streven.
Mijn dromen zonder jou,
maar weet ik dat ik nog van je hou!
Maar ik kan niet meer wachten op iets dat misschien niet meer gaat komen,
het doet me zoveel pijn,
en kan al bijna niet meer dromen.
Ik verdrink in mijn verdriet,
en niemand die dat ziet.
Maar ik ga probeer hier uit te kruipen,
uit mijn verdriet weg te sluipen.
En een nieuwe weg te gaan,
waar liefde en geluk wel bestaan.
Dus (Naam) het gaat je goed,
en wees voorzichtig met wat je doet.
Ik zal er altijd voor je zijn,
maar ik heb genoeg van de pijn.


Het was het opstapje wat ik nodig had om niet in de put te vallen. Ik moet door met mijn leven. Gewoon genieten en plezier maken.  Met me eigen verder aan de slag en weer op pakken waar we gebleven waren. Als mijn ware liefde echt mijn ware liefde is dan zal  er ooit een moment komen dat we wel samen kunnen zijn. Voor nu moet ik haar los gaan laten, Ik kan en mag er nu niet voor haar zijn en zei ook niet voor mij.  Hoeveel kracht het mij ook gaf toen we samen waren, ik zal het los moeten gaan laten en mijn dromen in mijn eentje moeten gaan waar maken. En wie weet brengt de tijd ons weer bij elkaar of zal ik uiteindelijk weer open gaan staan voor een nieuwe liefde,
als ik klaar ben voor een relatie. Alleen de tijd heeft het antwoord.          
© Vlinnie


 

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wijze woorden wat Vlinder schrijft...
Niet teveel vasthouden aan dit verleden,maar met je gezicht gericht naar de toekomst toe...
Lieve Vlinnie...ik wens jou en je kinders ook fijne dagen toe XxX
Ik heb je het volgens mij al eens gezegt, ik geloof niet in ware liefde. En te veel vast houden aan zo`n liefde zal je ook veel mooie momenten ontnemen.
Leef meis dat is het enige wat wij mensen hebben! Het beste eruit halen en genieten van de kleine maar vaak wel unieke mooie momenten.
Er zijn zoveel vlinders, bloemen om van te genieten!
Liefs Vlinder1972 XX