Mijn geheim

Door MarijeeeX gepubliceerd op Monday 16 December 15:20

Ik heb de laatste tijd geen nieuwe verhalen geplaatst, maar ik heb ze wel gemaakt. Dit is een beetje een onwerkelijk verhaal, ik wist niet meer hoe ik het kon doen dus heb ik maar wat bedacht...

 

Mijn geheim

 

Ken je dat? Je hebt iets gedaan wat je aan niemand mag vertellen. Het is zo erg dat niemand het mag weten, het kan gewoon niet. Het is zwaar om zo'n geheim met je mee te dragen, maar tot nu toe lukt alles. Niemand verdenkt mij, waarom zouden ze ook. Niemand verwacht dat een meisje van 18 haar oom vermoord.

 

De politie kwam wel bij ons op bezoek, ze wilden ons wat vragen stellen. Ik zat op de bank, deed net alsof ik huilde. Ze keken niet naar mij, ze dachten niet aan mij, alsof ik niet bestond. Dat was maar goed ook, want anders wist ik niet of ik het nog geheim kon houden.

Gisteren stond de politie weer op de stoep, ze wilden mij spreken. Ik kreeg een brok in mijn keel, maar ik ging mee naar het bureau. Een man van ongeveer 40 jaar ging aan de andere kant van de tafel voor me zitten. Hij was bijna kaal en had stoppels op zijn kin. Ik keek recht voor me, deed er alles aan om mezelf niet te verraden. Dit mocht niet uitkomen, dan ging ik de bak in. Maar wat moest ik anders doen? Ik kon hem er toch niet zomaar mee weg laten komen? Dus gaf ik zulke kort mogelijke antwoorden, soms keek de man mij wat sceptisch aan, maar vroeg niet door. Waarschijnlijk dacht hij dat ik het er erg moeilijk mee had, ik had immers zo'n goede band met hem. Het zou vast een zwaar verlies voor mij zijn. En dat was het ook geweest, als hij mij dit niet had aangedaan. Als ik van niets wist.

 

Ik fietste door de regen terug naar huis, naar een veilige plek. Ik sloot me op in mijn kamer, deed de deur op slot. Niemand mocht mij nu zo zien. Ik pakte mijn notitieboekje en schreef op wat er was gebeurd, ik had alle vragen goed onthouden. Er mocht me niks ontgaan, ik moest alles weten. Dan kon ik er rekening mee houden, dan kon ik zorgen dat mijn alibi klopte. Ik wilde mijn vriendin hier niet bij betrekken, maar ik kon niks anders bedenken. Dat ik naar mijn nicht ging, was te gevaarlijk. Zij wist zelf niet eens wat er was gebeurd, maar ik zei haar dat ze niet mocht zeggen dat ik bij haar was. Dat zou niet goed gaan, ze geloofde me. Ik bladerde door mijn boekje heen, ik moest alles weten. Ik kon geen fouten maken. Ik bladerde door, tot het begin. Mijn adem stokte toen ik de woorden las. Ik zag het beeld weer voor me, mijn oom vroeg me om te helpen, net voordat ik wegging. Mijn nicht was net de deur uit, ze ging naar haar hockey training. Ik liep de trap op, naar mijn oom toe. Waarom zou ik hem niet komen helpen? Ik liep achter hem aan de slaap kamer in, hij wees naar een kast.

"Kun je me even helpen die plank er weer in te zetten? Ik heb zelf eigenlijk niet genoeg handen om hem weer in elkaar te zetten," zei hij. Ik liep naar de kast, deed de deur open, maar zag niks. Ik draaide me om naar mijn oom. "Hij is helemaal niet kapot. Hé! Waarom doe je de deur op slot?" Hij grijnsde naar me en kwam dichterbij.

"Klopt, hij is ook niet kapot. En ik wil liever niet gestoord worden." Ik snapte hem niet, gestoord worden? Wat was hij van plan. Ik deed een stap naar achteren, ik was op mijn hoede. Mijn oom begon zijn blouse uit te trekken, ik keek met grote ogen toe. Hij grijnsde nog steeds naar me, ik kreeg er kippenvel van.

"Niet bang zijn, we zijn zo weer klaar." Ik wilde wegrennen, door het raam springen, maar hij hield me tegen.

"Waar was jij van plan heen te gaan? Je kunt geen kant op."

"Laat me los! Laat me los!" schreeuwde ik. Het had geen zin, hij liet me niet los. Hij was sterk, veel te sterk voor mij. Hij duwde me tegen de muur, terwijl hij mijn kleren uittrok. Zelfs met één hand was hij sterker dan mij, ik schreeuwde, krabde met mijn nagels over zijn gezicht.

"Au, verdomme!" Hij liet me even los, ik had net genoeg tijd om 2 passen te zetten. Hij duwde me op het bed en ging bovenop me liggen. Ik gilde, maar hij had alles uitgedacht. Er zou niet komen, niemand zou me horen.

 

Uiteindelijk liet hij me gaan, ik vluchtte het huis uit. Ik voelde me vies, vreselijk. Ik sprong op mijn fiets en sprintte naar huis, de tranen stroomden over mijn wangen. Thuis sprong ik onder de douche, nog steeds huilend. Ik kroop in mijn bed, maar was niet moe genoeg om te slapen. Ik probeerde er niet aan te denken, maar dat was onmogelijk. Ik wilde wraak, hij kon hier niet zomaar mee wegkomen.

 

Ik had mijn plan snel uitgedacht, morgen zou ik het uitvoeren. Ik wist dat hij alleen thuis zou zijn, mijn neef en nicht op school zitten en mijn tante aan het werk is. Met mijn zakken vol fietste ik naar het huis, het was nu of nooit.

Ik zette mijn fiets een paar huizen eerder neer, zodat ik lopend naar het huis toe kon. Ik sloop naar het raam en gluurde er doorheen. Hij zat in de woonkamer de krant te lezen, zijn koffie stond nog onder het koffiezetapparaat op het aanrecht. Ik ging via de garage naar binnen, zo zacht mogelijk, en liep op mijn tenen naar de deur toe. Hij stond op een kier en ik deed hem iets verder open. Mijn oom zat met de rug naar me toe, ik had maar heel even nodig. Ik liep de keuken in, ik had het potje al uit mijn zak gehaald en opengedaan. Ik hield mijn oom nauwlettend in de gaten, als hij zich nou maar niet omdraaide. Ik liep weer verder, ik was er bijna, ik hoor mijn oom de bladzijde omslaan. Hij keek niet om, dus goot ik de vloeistof in de koffie. Ik roerde geruisloos met het lepeltje, zodat de vloeistof zich kon verspreiden. In mijn ooghoeken zag ik dat mijn oom de krant dichtvouwde en wilde wegleggen, nu moest ik snel zijn. Ik ging zo snel als ik kon op mijn tenen naar de deur en sloot de deur achter me. Ik rende door de garage, wat geen goed idee was, ik schopte tegen een hamer aan. Hij gleed naar voren en knalde tegen iets anders aan, ik probeerde niet aan mijn gewonde teen of het kabaal te denken. Ik moest zo snel ik kon naar buiten, naar mijn fiets.

Ik kwam hijgend bij mijn huis aan, ik had nog nooit zo snel gefietst. Ik rende weer naar boven en plofte op mijn bed, het enige wat ik kon doen was afwachten tot het 2 uur was. Dan zou mijn nicht als eerste thuiskomen en hem waarschijnlijk op de stoel aantreffen, dood. Ik probeerde niet aan mijn nicht, neef of tante te denken, het zou verschrikkelijk voor hun zijn. Ze zouden denken dat hij onwel was geworden, maar na een onderzoek zou blijken dat hij was vergiftigd. En dat had ik gedaan.

geheimen.jpg

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.