Getrouwd, nou en? - deel 1. Parijs

Door 007 gepubliceerd op Saturday 21 December 10:44

Zachtjes deed ik de deur van de hotelkamer open. Ze lag op haar rug op bed, ik zag nog net dat ze het laatste knoopje van haar blouse vastmaakte. Ze huilde zachtjes. Voorzichtig ging ik naast haar liggen en nam haar in mijn armen. “Sorry schat dat het zo lang duurde. Maar waarom huil je, waarom heb je je aangekleed?” vroeg ik. “Zo erg was het toch ook weer niet? Geef me een zoen“.

http://c2.plzcdn.com/ZillaIMG/d589af856a4484159c1ed7455e6c3d16.jpg

Gisterenmiddag waren wij aangekomen. Een klein hotel, vlakbij Gare du Nord. Ingericht in een Oosters decor, een Perzisch tapijt op de vloer, fluweelrode wanden, goudkleurige schemerlampjes en een grote kroonluchter boven het kingsize bed. Ja, daar selecteerden we later een hotelkamer altijd op: het maakte niet uit hoe hij er uitzag, maar hij moest in ieder geval een zo groot mogelijk tweepersoonsbed hebben. Zodat wij ons in die vele nachten die we later samen waren, helemaal konden laten gaan. We zagen dan iedere hoek van het bed, vrijden tot we na het twee keer gedaan te hebben van vermoeidheid naakt in elkaars armen in slaap vielen. Een paar uur later werden we meestal weer wakker en begon het liefdesspel opnieuw. En we gingen nooit ontbijten vóórdat we het nog minstens één keer gedaan hadden. Vier keer per nacht, het leek wel alsof we alles wat we al die jaren gemist hadden zo snel mogelijk in wilden halen.

Ik had dit hotel geboekt omdat ik voor zaken in Parijs moest zijn. Kort daarvoor hadden wij na wekenlang chatten in de box met de niet mis te verstane naam “getrouwd, nou en?” eindelijk een afspraak gemaakt. Ik zal die grijns op haar gezicht toen ze de parkeerplaats bij de McDonald’s op reed nooit vergeten. Ik had geen foto van haar gezien, zij van mij wel. Maar ze zag er precies zo uit als ze omschreven had. “En, niet geschrokken?” vroeg ik onbeholpen nadat zij bij mij in de auto was gestapt. “Zie ik er een beetje uit zoals je gedacht had?”. Ik wist niet goed wat ik anders moest zeggen. Zij ook niet, het was best vreemd elkaar na die urenlange computergesprekken eindelijk in levenden lijve te zien. “Ja, je bent nog leuker dan op de foto” zei ze heel lief. “En je hebt een fijne stem”. Telefonisch hadden wij elkaar nog niet gesproken, alleen via de chat. En gek genoeg hadden we toen we de afspraak voor onze ontmoeting maakten niet eens elkaars gsm-nummer gevraagd. We vertrouwden elkaar toen al.

Het was vrijdagavond half 7 en de lucht was grijs op die kille septemberavond. We hadden niet afgesproken wat we zouden gaan doen, dus ik stelde maar voor om naar Amsterdam te gaan. Daar was ze nog nooit geweest. Onderweg gezellig kletsend waren we er vrij snel en we vonden een leuk plekje op een terrasje aan het Leidseplein. Ik stelde voor om een stukje door het centrum te lopen en haar een aantal bezienswaardigheden te laten zien. Opeens begon het zachtjes te regenen en ik besloot mijn paraplu te gaan halen uit mijn auto, die in een parkeergarage iets verderop stond. Zij bleef op het terrasje zitten totdat ik een minuut of 10 later weer terug was. Achteraf begreep ze niet waarom ze toen al zoveel vertrouwen in mij had. Ik had ook spijt kunnen krijgen en haar midden in Amsterdam achter kunnen laten. Maar dat gebeurde dus niet, want ik vond haar leuk, en we slenterden richting de grachten. Aanvankelijk losjes naast elkaar, maar toen we de Wallen naderden en het steeds donkerder werd, pakte ze mijn hand. Een aangename rilling ging door mij heen.

http://c2.plzcdn.com/ZillaIMG/a195c793335abcaa7b09b6f7c10e5dab.jpg

De tijd vliegt als je het leuk hebt. Na de Wallen naar de Dam, de Kalverstraat, de Warmoesstraat, een rondje Jordaan, het kon niet op. Ik wilde haar verbazen en dat lukte. En na nog een drankje op een verwarmd terrasje aan het Rembrandtplein genuttigd te hebben gingen we langzaam richting auto, alhoewel we dat eigenlijk allebei niet wilden. De rit terug waren we allebei wat stilletjes, maar het was goed. Zij pakte al snel mijn hand en legde die op haar bovenbeen. En de rest van de rit stuurde ik met één hand. Ik wilde haar nooit meer loslaten, zo leek het wel. Om een uur of één waren we weer terug bij de McDonalds en toen werd het spannend. Ik had de motor nog niet afgezet of we vielen allebei tegelijk elkaar in de armen. Een heftige tongzoen en mijn handen gingen al voorzichtig op verkenning over haar lichaam. En toen ik mijn hand om één van haar stevige borsten legde, explodeerde ik al bijna. “En nu?” vroeg ik, “zal ik kijken of er nog een kamer vrij is in het hotel even  verderop?”. “Nee” zei ze, “we hadden afgesproken niet gelijk de eerste keer het bed in te duiken, maar eerst te kijken of het wel klikt. En bovendien moet ik naar huis, ze verwachten mij”. Ik was het daar helemaal mee eens, hoe moeilijk het op dat moment ook was. Ik stelde voor om door te gaan met chatten, elkaar nog beter te leren kennen, en als we er echt allebei een goed gevoel van hadden over twee weken naar Parijs te gaan, waar ik voor mijn werk heen moest.

 

Het werd een droom. We belden elkaar minstens twee keer per dag een uur lang en zaten tot diep in de nacht achter de PC te chatten. En we zeiden elkaar dat we haast niet meer konden wachten totdat we in Parijs in elkaars armen zouden liggen. Het klikte dus. En zo kwam ik na 6 uur rijden met één hand aan het stuur in dat Oosterse hotelletje terecht. We meldden ons bij de receptie, maar moesten nog even wachten omdat de kamer nog niet schoongemaakt was. En toen ging het mis.......

voor het vervolg zie deel 2

 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Benieuwd naar het vervolg. Vloeiende schrijfstijl en smaakt naar meer. Ik volg je.
U maakt het spannend zowaar!
U maakt het spannend zowaar!