De thuiskomst van de Verloren Zoon

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Thursday 03 October 11:51

Een van de mooiste parabels uit de Bijbel. Een die voor mij belangrijk is. Niet zozeer voor mij persoonlijk, maar vanwege een droom van 25 jaar geleden, die me niet los laat.

 

Ik kom thuis en ik toon berouw

 

 

These dreams go on when I close my eyes

Ik heb soms vreemde dromen. Soms droom ik in etappes, soms keert eenzelfde droom terug, vaak met een aantal jaren pauze. Voor zover ik me kan herinneren dan. Want veel dromen lossen in enkele seconden op als ochtendmist in de zon, als ik mijn ogen open. Bepaalde beelden en thema’s keren terug en zeggen dus veel over mij persoonlijk. Ik kan niet traplopen in mijn dromen; ik zweef een paar centimeter boven de treden. In mijn jeugd, als ik in mijn dromen moest rennen, openden zich diepe kloven vlak voor mijn voeten. De machteloosheid die ik voelde tijdens de scheiding van mijn ouders?

Regelmatig zag ik een donkerharige vrouw in een lange witte jurk, die statig een lange trap af schreed. Een vrouw zonder ogen. Niemand durfde haar aan te kijken. Haar houding was rustig en sereen, maar er ging een enorme en dodelijke dreiging van haar uit. Ik weet niet wie ze is, maar het klopt dat ik mijn hele leven al gefixeerd ben op ogen. Ik ben visueel ingesteld en ook in mijn verhalen heb ik het vaak over ogen, blikken en staren.
De mooiste dromen kreeg ik in Indonesië, telkens als ik Lariam had moeten slikken. Anderen kregen vreselijke bijwerkingen, ik kreeg gewoon een mooi cadeautje. De mooiste kleuren, flitsende, hele levendige beelden. Helaas ben ik ze grotendeels vergeten.

In mijn tienertijd droomde ik over een meisje dat ik nog nooit had gezien. Ik werd hevig verliefd wakker. Ik ben haar nog nooit tegengekomen, maar ik zal haar herkennen. Hoewel zij mijn type niet eens is.
Soms maak ik iets mee overdag; één bepaald beeld blijft hangen, ik verwerk het in mijn droom, ik word wakker en herinner me de droom en snap waar het vandaan komt. Zo’n droom blijft hangen, soms urenlang. Mijn fantasie gaat ermee aan de haal, ik structureer de vaak onlogische flarden tot een verhaal waar iets van een lijn in zit. Zoals een droom die ik meer dan 25 jaar geleden had. Een verhaal dat daaruit aan het ontstaan is en de filosofische vragen die het oproept. Het heeft alles te maken met de parabel van de Verloren Zoon, in combinatie met de Antichrist. Ja, ik heb soms vreemde dromen…

 

De parabel van de Verloren Zoon

Het is een van de bekendste parabels uit het Nieuwe Testament, opgeschreven door de evangelist Lukas (Lukas 15: 11-32). Een vader heeft twee zonen. De jongste zoon vraagt zijn vader een voorschot op de erfenis. Hij vertrekt naar elders en leidt een liederlijk leven en verbrast zijn vermogen, waarschijnlijk aan “Wein, Weib und Gesang”. Als hij volledig “rock bottom” heeft bereikt, komt hij tot inkeer. Hij heeft berouw en keert terug naar zijn vader, die hem vergeeft en met open armen ontvangt. Voor zijn oudere broer is dit in eerste instantie onbegrijpelijk. Want hij heeft zijn hele leven het goede gedaan en nu wordt zijn zondige broer met feestelijkheden onthaald. Zijn vader legt het hem uit: “Mijn jongen, jij bent altijd bij me en alles wat van mij is, is van jou. Maar we konden toch niet anders dan feestvieren en blij zijn, want je broer was dood en is weer tot leven gekomen. Hij was verloren en is teruggevonden." Vergeving van zonden voor diegenen die oprecht berouw tonen; een daad van menselijkheid en een teken van hoop.

"De Verloren Zoon" van Rembrandt

Wat is mijn mening?

Ik ben het hiermee eens. Een misdadiger die zijn straf heeft uitgezeten en berouw toont, verdient het om weer gewoon opgenomen te worden in de samenleving en een tweede kans te krijgen. Voor mij als mens, zonder de mogelijkheid gedachten te lezen, is dit niet altijd makkelijk. Maar zei Jezus niet: “Aan de vruchten herkent men de boom”? Ik ken voorbeelden uit Amerika van ex-bendeleden, die nu in hun oude “hoods” tieners proberen op het rechte pad te houden, vaak met gevaar voor eigen leven. In mijn ogen zijn zij helden, die de titel ‘Teruggekeerde Zoon’ ruimschoots hebben verdiend. Hun vruchten zijn goed en waardevol en ook al kunnen zij de slachtoffers van hun oude misdaden misschien geen genoegdoening schenken, hun daden in het hier en nu wegen voor mij zwaar. Als mens kan ik niet anders dan ze daarop positief beoordelen. Met andere gevallen heb ik veel meer moeite. Een seriemoordenaar als Ted Bundy, die vlak voor zijn executie nog eventjes ‘born again Christian’ wordt. Voor mij voelt het als een gemakkelijke uitweg. In feite neem ik dan de positie in van de ‘oudste zoon’ uit de parabel. Als Adolf Hitler, vlak voor zijn zelfmoord nog eventjes God zou hebben aangeroepen en om vergeving zou hebben gevraagd, zou dat genoeg zijn? Stel dat Judas oprecht berouw had om zijn verraad? Zou dat werken bij God? Ik weet het niet en ergens ben ik blij dat ik het uiteindelijke oordeel niet hoef te vellen. Als er al een uiteindelijk oordeel is...

Ted Bundy, seriemoordenaar en "born again Christian"

 

Wat christenen mij leerden

In Bijbelstudies met Jehovah’s Getuigen en gesprekken met christelijke vrienden van andere stromingen kreeg ik het beeld dat wij eigenlijk allemaal verloren zonen en dochters zijn. Verloren vanwege de Erfzonde. Persoonlijk kan ik hier niets mee. Het idee van een erfzonde vind ik extreem walgelijk, in strijd met mijn cultuur. Duidelijk afkomstig uit een schaamtecultuur waar zaken als 'familie-eer' uiterst belangrijk zijn. Het vult me met diepe weerzin. Niet alleen om de onrechtvaardigheid van het idee dat zonden van vaders generaties lang door zouden werken (het Oude Testament laat dit regelmatig zien), ook vanwege mijn persoonlijke ervaringen met de ‘zonden van mijn eigen vader’. Volgens christenen maak ik het te persoonlijk; misschien is dat zo. Maar ik kan even niet anders. Het zal wel komen door mijn eigen ervaringen; ik heb het bijvoorbeeld  altijd een teken van Onbeschaving gevonden wanneer de huidige generatie Duitsers wordt afgerekend op de daden van hun Nazi-voorouders. En wanneer misschien binnenkort de kinderen van de moordenaar van Marianne Vaatstra worden getreiterd en uitgejouwd.

Jehovah’s Getuigen vertelden mij dat de mens in het paradijs volmaakt was en onsterfelijk. Wij zijn dat niet meer en onze daden en meningen zijn dan per definitie ook onvolmaakt. En alleen onvolmaakte mensen kunnen berouw tonen en vergiffenis krijgen. Wij mogen leren van onze fouten. Een volmaakt wezen als Adam of Satan is hiervan uitgesloten. Hun ‘opstand’ was 100% weloverwogen: zij zijn voor altijd Verloren Zonen, zonder mogelijkheid om terug te keren. Ik weet niet hoe christenen van andere stromingen hierover denken. Voor mij is deze vraag belangrijk in verband met mijn droom en het verhaal dat hieruit ontstond.

Hoe mijn droom ontstond

Half vier ’s nachts in een typisch doorzak-café in de mooiste studentenstad van Nederland, mijn eigen Utrecht. Ik borrel nog wat na met een vriend en een meisje dat continu rookt en daarbij prachtige rookkringetjes produceert. Die rookkringetjes zijn de trigger voor mijn droom die nacht.

Ik droom. Ik zit in een café, aan de bar. Naast mij zit een jong koppel dat aan het dobbelen is met de barman, die hen met valse stenen al hun geld voor het huwelijk ontfutselt. Ik kan niks doen, ik ben slechts toeschouwer, zoals meestal in mijn dromen. Een man komt op ze toe en zegt dat ze wel erg weinig geluk hebben. Als hij het nou eens voor ze probeert? Hij gooit continu zessen met drie dobbelstenen (666!) en wint in korte tijd al het geld terug. De barman druipt vloekend af en de man zegt tegen het koppel: “Hier heb je je geld. Wees verstandig en doe dit nooit meer!” Ik raak in gesprek met de man en zie tot mijn verbijstering dat er helemaal geen zessen op de dobbelstenen staan. Hij zegt dat hij het me wil uitleggen; ik ga met hem mee.

Ineens zijn wij in de oerwouden van Noord-Vietnam. De man wil een aantal Amerikaanse krijgsgevangenen bevrijden die hier jaren gevangen zitten en onderhand naar huis terug zouden mogen. Met een simpele vingerbeweging springt elk slot voor hem open. Met simpele handbewegingen laat hij alle bewakers in katzwijm vallen. Alsof hij een Jedi-knight is...

En ineens zijn we weer ergens anders, op de zolder van een hooischuur, ergens in Oostenrijk, tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ik snap dit niet. Hij vertelt me dat dit zijn vloek is. Hij reist heen en weer door de tijd en kan nergens lang blijven. Het is de straf van zijn vader. Beneden in het hooi is een nazi-officier bezig met het verkrachten en vermoorden van een meisje. De man zegt: “Dit is een dienaar van mijn vader. Hij verdient het om te sterven.” Hij neemt een slok benzine, blaast kringetjes van benzine richting de officier, neemt een aansteker en zet de nazi in lichterlaaie, met een gruwelijke steekvlam door de benzinekringen. Dan stelt hij zich aan me voor: hij is de Antichrist, de eniggeboren zoon van Satan. Maar hij heeft God ontmoet, die hij omschrijft als De Moeder. Dat heeft alles veranderd. Het was zijn taak om dood en verderf te zaaien onder de mensheid, maar hij heeft dit geweigerd, hij heeft in feite de oorlog verklaard aan Satan, zijn vader, die hem vervolgens vervloekte.

Ik schrik wakker, grijp naar pen en papier en maak onmiddellijk aantekeningen, voordat de droom vervaagt.

Het verhaal dat ontstaat

Ongetwijfeld is mijn droom beïnvloed door de films. Het beeld dat ik heb van de Antichrist komt veel meer uit Hollywood dan uit de Bijbel. Films als ‘The Omen’ en ‘Rosemary’s Baby’ praten over een zoon van Satan, uit een mens geboren, gelijk Jezus geboren werd uit Maria. En het is mijn fantasie die deze Antichrist koppelt aan Abaddon, de engel des afgronds uit Openbaringen 9:13. En langzaam ontstaat mijn verhaal.

Een priester, zwaar gedesillusioneerd in zijn geloof, vindt een zieke jonge man en verzorgt hem. Die verzorging en toewijding geven hem iets van geloofskracht terug. Maar hij raakt verontrust door de ijldromen van de jonge man; hij lijkt te lijden aan duivelse visioenen. Als hij geneest, blijft hij bij de priester wonen en helpt hem bij het opbouwen van een opvanghuis, ergens in de wildernis. Maar al gauw wordt de gemeenschap opgeschrikt door een aantal gruwelijke en bovennatuurlijke moorden op prominente dorpelingen. Langzaam komt de priester er achter dat zijn gast hiervoor verantwoordelijk is. Hij confronteert hem hiermee en komt tot de verbijsterende ontdekking dat zijn gast de zoon van de duivel is. Hij, Abaddon, probeert de priester er van te overtuigen dat deze zogenaamde prominenten allemaal misdadigers waren en daarmee dus dienaars van Satan, aan wie hij de oorlog heeft verklaard. Abaddon zoekt vergiffenis voor zijn bestaan en zijn oorspronkelijke rol als vijand van de mensheid. Maar zijn enige echte kracht, zijn enige echte talent, is het zaaien van dood en verderf. Uiteindelijk besluit hij om de directe confrontatie met Satan aan te gaan. Hoe dit afloopt weet ik nog niet.

De priester zit met het dilemma dat hij Abaddon wil geloven en vergeven, maar is dat wel mogelijk? Zijn vader is immers de Prins aller Leugens en hoe zit het dan met zijn zoon?

Abaddon worstelt met zijn wens om als Verloren Zoon tot God terug te keren, maar kan hij dat wel, nu hij Satan’s zoon is? En als het al mogelijk is, kan dit dan door het doden van dienaren van het kwade?

Nee, het verhaal is nog niet af, ook omdat ik het antwoord niet weet op de centrale vraag: voor wie is de positie van Verloren Zoon absoluut uitgesloten? En welke daden, welke vruchten, moet hij laten zien?

En toch

Ik ben geen christen, hoeveel bewondering en waardering ik ook heb voor Jezus. Ik lees en begrijp de Bijbel op mijn manier. En ik speel met de gedachten die het oproept. Stel nou toch eens dat Satan, deemoedig buigend en kruipend in het stof, God om vergiffenis vraagt? En dat God kan zien dat hij het oprecht meent, als dat iets is dat Satan überhaupt kan opbrengen. Zou God hem verwelkomen als Verloren Zoon? Zou Jezus hem omhelzen als broeder? Stel je toch eens voor!

Ik blijf nog wel een tijdje dromen. 's Nachts, overdag...Wie weet wat hieruit gaat groeien. De dames van Heart helpen me hierbij, met hun song These Dreams.

 

 

 

 

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geboeid gelezen, een vervolg zou mooi zijn!
Interessant artikel en een behoorlijk bizarre droom. Mijn droom was er niets bij...

Wat je vraag betreft. Satan was een perfect geschapen lichtengel. Hij werd hoogmoedig en wilde zich boven de sterren plaatsen. Hij wilde gelijk zijn aan God. God accepteerde deze hoogmoed niet en heeft hem en 1/3 van de engelenmacht uit de hemel geworpen.

Het is voor hem onmogelijk om nog in de hemel te komen. Berouw tonen is er niet bij. Hij gaat dat nooit doen en krijgt er ook geen kans meer toe. Kijk eens naar wat hij de mensheid, maar ook dieren aandoet. Mensen worden door hem geïnspireerd tot het doen van de meest verschrikkelijke dingen. Hij doet alles om mensen bij God vandaan te houden. Zijn eeuwige bestemming is de hel.

Ik ga ervan uit dat Adam wel in de hemel is, net als Eva. Ik geloof dat God hen anders gestraft heeft dan de satan en zij op een gegeven moment wel spijt betuigd hebben, al kan ik dat niet zo direct in de Bijbel terugvinden.

En ja.... jij kunt ook naar de hemel als je het offer van Jezus accepteert en daarmee zou je mij, de engelen in de hemel, jezelf en God, heel blij maken. God klopt aan de deur van je hart en wacht tot je opendoet. Waarom zou je Hem niet toelaten? Hij wil je graag naar de hemel sturen, maar het is jouw beslissing of je daar komt.

Een gebed van een halve minuut kan genoeg zijn:

God in de hemel. Ik erken dat U Uw Zoon voor mij aan het kruis hebt laten sterven en op hebt laten staan uit de dood. Ik heb berouw van mijn zonden en vraag U vergeving hiervoor. Ik vergeef iedereen die tegen mij gezondigd heeft. Help mij voor U te leven en Uw wil te doen. Ik bid dit in Jezus Naam, amen.

Dat gebed oprecht bidden, veranderd je hele bestemming, aardige, respectvolle man. Ik heb je lief, omdat jij een van de weinige mensen hier bent, die altijd respectvol en netjes blijft.
IK heb het zelfde beeld van Satan, in het boek van Heinlein heet hij Jerry, en is het in de hel een stuk gezelliger dan in de hemel.
Een heel interessant artikel en ik ben ook benieuwd naar het vervolg van je verhaal
Ga nou maar eerst dat verhaal afschrijven wil je? Ik ben benieuwd hoe het afloopt.
Ik heb een beetje een ander beeld van Satan, gekleurd door het boek van Heinlein: Job, misschien ken je het wel.
Ik moet hem nog lezen.
Het is zeker een aanrader, een bewerking van het Job verhaal uit de Bijbel
Heb al eens eerder met je mee gedroomd hierover maar het blijft een heerlijk artikel, de moeite waard om weer eens mee te gaan stoeien...
Volgens mij kan God niet eens zonder Satan bestaan... want het goede is niet te onderscheiden als het kwaad er niet zou zijn, maar dat terzijde...
Jeetje wat een verhaal........... ik ga hier later nog een keer terugkomen ........ ik snap je vraag maar al te goed. Prachtig, indrukwekkend ontzettend graag gelezen.
Wat een artikel! Ik heb die al eens gelezen, maar het blijft goed. Ondanks dat je een beetje op de hak van de tak springt, blijft de rode draad heel duidelijk.
Tja, vergeving geven aan iemand die berouw heeft voor zijn daden, is een mooie en tevens moeilijke daad. Maar nog belangrijker dan dat, is of een misdadiger zichzelf kan vergeven.
Ook ik vind het geen gemakkelijke gedachte, de maatschappij moet inderdaad misdadigers een tweede kans geven, maar mocht ik als persoon iemand tegenkomen die gruwelijke daden heeft begaan... dan zal ik wellicht ontdekken of ik vergevingsgezind kan zijn.
Je laatste vraag vind ik een mooie, en daar heb ik eens een verhaal over geschreven met daarin mijn gedachten erover. Vind je het erg als ik je de link toestuur? Wie weet vind je het interessant.