Het meisje met de zwavelstokjes, maar dan anders

Door Solililizzy gepubliceerd op Monday 16 September 19:39

Het was een afschuwelijk koude oudejaarsavond in 1845, het sneeuwde en het begon donker te worden.  In die kou liep een meisje door de sneeuw, op blote voeten. Ze had wel pantoffels aangehad toen ze vanochtend het huis uit was gegaan, maar ze had ze allebei verloren. De pantoffels waren namelijk eigenlijk veel te groot voor haar, ze waren nog van haar moeder geweest voordat ze stierf. En doordat ze zoveel te groot waren stapte het meisje soms per ongeluk uit een van haar pantoffels. Op een keer toen dat gebeurde pakte een grote rashond de pantoffel voordat het meisje hem weer aan kon doen, en bracht hem naar zijn baas toe. Die hield het oude ding in zijn hand met een blik vol walging “Wat een ontzettend vies ding, dit hoort bij het vuilnis” zei hij, en hij gooide de pantoffel in de vuilnisbak en liep weg met zijn hond. En het meisje liep, nu nog maar met één pantoffel aan, door de sneeuw. Maar toen bleef haar andere pantoffel in de sneeuw vastzitten, het meisje hipte van het ene been naar de andere om de kou zo min mogelijk onder haar voeten te voelen, en toen trok een jongeman de pantoffel uit de sneeuw. Hij bekeek het oude ding en stak hem in zijn zak. “Wacht, meneer!” zei het meisje, de jongeman keek haar minachtend aan, “Die pantoffel...”, zei het meisje. “Die pantoffel heb ík nodig! Mijn vrouw heeft haar teen gebroken en kan haar gewone schoenen niet meer aan, deze pantoffel is vast het enige dat haar past. Jij wil toch zeker niet dat mijn vrouw koude voeten krijgt?!” zei de jongeman. Hij draaide zich om en liep met rechte rug weg.

En zo kwam het dat het meisje op blote voeten door de sneeuw liep. Ze had de hele dag nog niets gegeten en het liefst wilde ze naar huis, maar dat kon niet. Haar vader had haar op pad gestuurd om zwavelstokjes te verkopen en hij zou vreselijk teleurgesteld zijn als hij zou horen hoe slecht ze die dag had verkocht. De zwavelstokjes, die net zoiets waren als lucifers, zaten in bosjes bijeengebonden en het meisje had drie bosjes bij.  Dus bleef het meisje door de stad lopen, en vroeg ze aan iedereen die ze tegenkwam of diegene een zwavelstokje wilde kopen, maar niemand kocht wat. Uit alle ramen waar ze langs kwam scheen licht, en ze rook de geur van verse oliebollen in de straten. Het meisje besloot dat ze misschien beter even kon uitrusten, ze ging in een hoekje tegen een van de huizen aan zitten. Hier lag geen sneeuw en zat ze uit de wind, waardoor het ietsje minder koud was. Ze trok haar knieën naar haar borst en sloeg haar armen om haar benen. Ze dacht aan thuis, waar het ook altijd koud was. Ze woonden vlak onder het dak, dat erg kapot was en waar de koude wind zo doorheen blies. Ze hadden geprobeerd om de gaten te dichten met lappen stof en met stro, maar het hielp niet veel en geld om het dak te repareren hadden ze niet. Het meisje wreef in haar handen, ze had er bijna geen gevoel meer in. Vertwijfeld keek ze naar het bosje zwavelstokjes dat ze naast zich op de grond had gelegd. Zou ze er eentje opsteken? Alleen om haar handen te warmen? Het meisje trok een zwavelstokje uit het bosje en streek het af tegen de muur.

“Ritsss” het werkte, het zwavelstokje gaf een warm, helder vlammetje. Het meisje sloot haar ogen en zat nu voor een grote warme kachel. En ze voelde de hitte die ervan afkwam die haar verkleumde botten verwarmden, haar schouders deed ontspannen en zorgde dat en warm gevoel zich van binnen uit door haar hele lichaam verspreidde. Maar toen het meisje haar voeten uit strekte om die ook te warmen, verdween de kachel en zat ze weer tegen het huis aan, met het opgebrande zwavelstokje in haar hand. Snel streek het meisje nog een zwavelstokje af. Het licht scheen op de muur die plotseling verdween en erachter zag ze de eetkamer van de mensen die daar woonden. Ze zag een grote tafel die prachtig gedekt was, en waar schalen met heerlijk warm eten op stonden. In het midden van de tafel lag een grote gebraden fazant op een schaal. En terwijl de geuren van al het heerlijke eten de neus van het meisje binnen drongen sprong de fazant op van de tafel en kwam naar het meisje toe. Maar toen was het zwavelstokje opgebrand en keek het meisje weer naar de dichte stenen muur. Ze keek omhoog naar de lucht, en duizenden sterren aan de hemel. Toen viel een van de sterren, en liet het een lange streep van licht achter dat fel afstak tegen de donkere hemel. “Nu gaat er iemand dood” fluisterde het meisje. Dat had haar oma, die altijd heel lief voor haar was geweest, haar verteld voordat ze stierf. Het meisje zuchtte, en besloot een derde en laatste zwavelstokje af te strijken. In het schijnsel van het licht van het derde zwavelstokje zag ze haar oma staan. Ze zag er zo mooi, lief en vredig uit en het meisje wilde niet dat haar oma weer zou verdwijnen wanneer het zwavelstokje opgebrand was, net als de kachel en de fazant. “Oma!”, riep het meisje, neem me alsjeblieft met je mee!” en haastig streek het meisje alle zwavelstokjes die nog in het bosje zaten af tegen de muur. En het bosje gaf zoveel licht, dat het meisje helemaal leek op te gloeien. Ze pakte de hand van haar oma en het licht werd nóg feller, zo fel dat het licht alles was wat je nog kon zien. En aan de hemel viel nog een ster naar beneden

De zwavelstokje waren opgebrand, en tegen het huis geleund zat het meisje. Ze had rode wangetjes en een glimlach rond haar mond, in haar hand hield ze het bosje opgebrande zwavelstokjes. Toen de mensen naar buiten gingen om het nieuwe jaar te vieren vonden ze haar. “Doodgevroren” zeiden de mensen tegen elkaar, “En ze moet het zo koud hebben gehad dat ze zich heeft willen warmen aan die zwavelstokjes. Het is toch belachelijk, zij moet hele slechte ouders hebben als die hun kind zoiets aandoen.” En men ging naar het huis waar het meisje gewoond had om haar vader te vertellen wat er door zijn toedoen met zijn  dochter gebeurd was. Maar toen ze aanklopte werd er niet opengedaan, ze gingen naar binnen en vonden de vader van het meisje in zijn bed, ook hij was die nacht gestorven. En iedereen was het er over eens dat zoiets nooit had mogen gebeuren, waarna ze weer doorgingen met het vieren van het nieuwe jaar.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.