Herinneringen aan mijn leven als KOPP kind

Door Annette1982 gepubliceerd op Thursday 05 September 22:44

'Nee mama, nee mama, niet doen!' Het is de schreeuw van een jong meisje, vijf jaar oud. De schreeuw die verraadt dat het meisje weet wat er gaat komen. Iets waar ze zich tegen wil verzetten, maar wat toch gaat gebeuren. 'Mama, ik heb het niet gedaan, echt niet!!'

'Je broek uit!! Je krijgt je verdiende loon.'

Het meisje is zich van geen kwaad bewust. Ze had ruzie gemaakt met haar oudere zus, maar papa zegt altijd 'Waar er twee kijven, hebben er twee schuld' en zo voelt het ook. Het meisje weet niet eens meer hoe de ruzie begonnen was, het was niet belangrijk geweest. Speelgoed dat op de verkeerde kamer teruggelegd was? Zoiets was het. Waarom word mama daar zó boos over?

Er is geen ontkomen aan, mama staat bij het kleine tafeltje. In een poging te ontkomen rent het meisje langs haar mama de kamer uit, richting de trap. Ze word ruw vastgepakt en krijgt een klap tegen haar achterwerk. Die broek moet uit, er is niemand in huis behalve zij tweeën. Niemand die het tegen kan gaan.

Stilletjes trekt het kleutermeisje haar broek uit, haar onderbroek uit en gaat op de tafel liggen. 'Met je blote billen op tafel' noemt mama dat. Tranen biggelen over haar wangen, mama schreeuwt, maar de woorden dringen niet tot haar door. De tikken voelen gemeen, hard en koud. 'Mama, hou op. Hou nou op, als-je-blieft!' 'Au! Au! Auhauauau!!' Dan stil. Ogen gesloten. Als onder hypnose word de straf ondergaan. Totdat mama eindelijk stopt. 'Zo, en nu je broek omhoog en opgehoepeld'.

Daar zit ze, het kleine meisje heeft de klappen van het leven doorstaan. Haar mama ziek en opgenomen, haar mama die na de opname een eigen appartement kreeg toegewezen, maar niet sterk genoeg bleek te zijn voor de maatschappij, haar mama die weer opnieuw werd opgenomen en na een tijdje weer intrek kon nemen in hetzelfde appartement. Samen met een twintig jaar oudere man, ook psychiatrisch patiënt. De schaamte doorstaan wanneer klasgenoten zeiden: 'Ik zag je moeder nog fietsen met je opa'. Mama die ging knoeien met haar medicijnen waardoor ze uiteindelijk voorgoed werd opgenomen. Mama die huilde toen ze van de ene inrichting werd verplaatst naar een huisje voor beschut wonen binnen een andere inrichting, waar ze samen met nog vijf anderen een huisje deelde. Ze wilde zo graag naar huis, ze miste papa zo. Annette die probeerde te troosten door te zingen: 'Maar een vrijgezel die gaat pas slapen, als hij alle sterren heeft geplukt...' Mama die weer even getroost was. Nu zit ze daar, 23 jaar en in verwachting van haar eerste kind.- Ze heeft haar moeder vergeven, want mama is ziek. Ze kan er niets aan doen-, op een stoel in een muf slaapkamertje waar de geur van jarenlange sigarettenlucht van haar mama en de verschillende patiënten die de kamer vòòr haar hebben gebruikt. Oma zal oma worden en dus zal oma haar dochter meer zien tijdens de zwangerschap. Er valt, dankzij de medicatie, wel een gesprek met de vrouw te voeren die voor haar op bed zit. Over de angst die speelt nu dochterlief in verwachting is, om ook zo te eindigen als haar moeder. 'Ik hoop 1 ding, mama, dat ik mijn kind in liefde groot zal kunnen brengen. Dat ik niet ziek word, zoals jij. Als 'jouw God' dan echt bestaat, laat Hij me dan alsjeblieft niet ziek worden'. 'Ik hoop het voor je.' 'Je gelooft toch in Jezus?' 'Ik geloof niet in Jezus, ik wéét dat Hij bestaat.' 'Hoe weet je dat dan zo zeker?' 'Ik heb eens een ontmoeting met hem gehad.' 'Een ontmoeting?!' (laat ik het voor deze ene keer serieus nemen) 'Hoe dan?' 'Ik was aan het bidden en opeens voelde ik mij helemaal warm worden, heel warm en mooi' 'Waarom heeft Jezus jou dan van ons afgenomen?' 'Ik weet het niet.' 'En mama? Mag ik je wat vragen? Weet je nog dat je ons weleens straf gaf? Waarom heb je ons vroeger geslagen? Jezus zegt toch dat je goed voor je kinderen moet zijn? Dan sla je je kinderen toch niet? Ik zal mijn kinderen nooit slaan!' 'Waarom niet? Ik vind dat normaal' (ja, jij...)

Er word op het raam geklopt. Mama haar vriend komt langs. Mama loopt naar de deur en vertelt hem dat haar dochter op bezoek is, dat hij straks terug moet komen. De sfeer is ontspannen en mama vertelt dat ze samen met haar begeleidster naar het dorp is geweest om nieuwe kleren te kopen. 'Je ziet er inderdaad beter verzorgd uit. Laat eens kijken?' Er liggen idd modieuze kledingstukken in de kast. Dat is fijn, mama doet haar best. Oh, als ze nu maar een klein beetje beter haar best zou doen, dan zou ze misschien nog wel terug in de maatschappij kunnen komen. Maar mama vind het goed, het hoeft niet meer. Het is tijd om afscheid te nemen. 'Mama, ik ga weer. Dag mama, ik hou van jou.'

Op de fiets naar huis weet Annette één ding zeker: wat mama zei over slaan, dat het normaal is... is gewoon niet waar. Nooit, nooit zal ze haar eigen vlees en bloed slaan of met één vinger verkeerd aanraken. Bang is ze wel, wat moet er van haar kindje terecht komen? Wat als ze ook gek word? Wat als ze faalt, net als haar moeder? Zo jong, zoveel meegemaakt, zo onzeker, zo zwanger. Er komt een baby en ze zal haar uiterste best doen, als ze het maar aankan...

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Cinzia, dankjewel. Ontroerende reactie. Fijn dat dit blijkbaar herkenbaar is...Tijdens mijn zwangerschap dacht ik vaak dat ik alleen me zo voelde. Jouw 'verklaring' doet me goed.
Aangrijpend verhaal en ergens ook zo goed aanvoelbaar. Wanneer je zwanger bent komen heel wat spoken uit het verleden langs, alsof de lijn proper moet worden om dat nieuwe zieltje alle kansen te geven.
Bokita, dankjewel. Ik zal het onthouden...
Lucifall, komt goed. Net een overlijdensbericht te verwerken, maar komt goed met dat vervolg...
Een zeer aangrijpend en goedgeschreven artikel dat de angst voor 'herhaling' in haar diepste wezen verwoordt.. .
Ik ben benieuwd naar het vervolg.
Dankje, Bokita. Hoewel ik het (nog steeds:)) niet eens ben met dat ene artikel geloof ik op mijn manier wel in dezelfde God als mijn moeder, maar ik doe dat op mijn manier en dat zit diep van binnen en ik voel niet de behoefte naar een kerk te gaan, of volgens de zgn wetten van God te leven. Ik leef op mijn manier, doe mijn best een goed mens te zijn en voel de behoefte niet om daar heel veel meer van te maken. Dat voelt als egoïstisch naar God, maar het is wie ik ben
Leef hoe jij wilt. Het is jouw leven en ik heb nu geen zin om tegen jou te gaan 'preken' over het belang van leven volgens Gods wetten. Je weet me te vinden als je vragen of andere dingen hebt.
Je bent voor mij niet minder, omdat je anders geloofd dan ik.
Je vergeet iets Rachel... Voor HEM ook niet...
Je hebt gelijk. Voor Hem is iedereen gelijk en Hij houdt van ieder mens evenveel.
Ontroerend verhaal. Als de God van jouw moeder ook jouw God wordt en Hij wil in je hart komen wonen, kan alles anders en beter worden. Ik geloof dat je je geen zorgen hoeft te maken dat je ziek wordt. Neem Hem aan en geef het aan Hem. Hij houdt veel van je.