Passen we in een hokje?

Door FiloSofica gepubliceerd op Monday 15 July 23:14

Wij mensen hebben de neiging om alles te willen verklaren. Hier komt denk ik ook de drang vandaan om alles te labelen of in een hokje te willen stoppen. In alle chaos van het leven biedt het structuur en overzicht. Tenminste.. dat is de bedoeling.

Ik vraag me echter steeds vaker af of we niet beter af zijn zonder hokjes. Helpen die hokjes ons wel echt verder of is het een soort schijnzekerheid? Een oplossing om ons unheimische gevoel te sussen. Gewoon kunnen zijn zoals we zijn zonder een label te krijgen of te geven. Als iemand afwijkt van de norm niet meteen de molen op te starten van onderzoek en medicijnen. Kind te druk? Dan heeft het vast ADHD, hups wat Ritalin en uw probleem is opgelost. Depressief? Neem een pil en u voelt zich beter. Het kan natuurlijk helpen om de symptomen te bestrijden, maar gaan we hierbij niet voorbij aan het onderliggende probleem?

Begrijp me niet verkeerd, soms is het goed dat zaken worden gediagnosticeerd en er medicijnen zijn die kunnen helpen, maar soms wordt er wel erg makkelijk gedacht over het voorschrijven van medicatie. En soms schieten we door in het diagnosticeren en onderzoeken. Tegenwoordig zijn er al kleuters met een vol schema van fysiotherapie, logopedie en andere onderzoeken of therapievormen. Waar is de tijd gebleven dat ze gewoon kind kunnen zijn?

Op de kleuterschool beginnen ze al met analyseren en testen. Maar wat zegt bijvoobeeld een cito in groep 1 nu eigenlijk? Natuurlijk zal het soms een indicatie geven van wat een kind al kan, maar dat kan een goede juf ook zien. Of hebben ze daar geen tijd meer voor, durven ze dat niet zelf en hebben ze houvast nodig van meetbaar onderzoek? De uitkomst van de eerste cito-toets van mijn zoontje (groep 1) was bijvoorbeeld slecht. Het kind is slim genoeg, telt rustig tot vijftig, herkent al letters en schreef de afgelopen week roos. Hij moet nog 5 worden... Wat zegt zo'n toets dan? Dat het een verkeerd moment was? Dat hij er geen zin in had? Dat hij niet stil kan zitten om voor het eerst aan tafel met potlood strepen te moeten zetten onder plaatjes, terwijl de bouwhoek lonkt? Of is dit een indicatie voor een probleemleerling in wording?
Hij gaat overigens gewoon over naar groep 2, gelukkig ging zijn juf niet alleen af op de cito-uitslag.

Maar wat nu als mensen je alleen nog maar zien door hun hokjesbril of de uitkomst van hun onderzoek? Die je problemen bagatelliseren omdat er toch wel een pilletje voor is. Dan hoop je maar dat er nog iemand is die voorbij de hokjes en de standaarden kijkt.  De onmaakbaarheid van het leven heeft juist zijn charme en mag wat mij betreft niet verloren gaan.

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik sluit me bij @Danest6065 aan, die mensen zijn echt beperkt.
Ik roep altijd dat ik niet in een hokje te plaatsen ben. Sommige mensen proberen dat wel eens, maar dat gaat ze niet lukken, want die hokjes zijn veels te klein voor mij, maar dat snappen ze dan niet. Ze snappen niet dat je van meer dingen kunt houden, dat je meer dan één hobby kunt hebben, dat je meerdere lievelingskleuren hebt, dat je van meerdere soorten genres boeken houdt enz. enz.
Grinnik, ja ik heb ooit ook eens uit moeten leggen tijdens een sollicitatiegesprek hoe 2 verschillende elementen uit mijn cv bij dezelfde persoon konden horen. Ze konden het niet plaatsen. Maar ja er zijn nou eenmaal veel te veel interessante dingen in het leven om je slechts te beperken tot één ding. Alsof het één automatisch het andere uit dient te sluiten. Het geeft veel meer balans als je verschillende aspecten van jezelf ontplooit.
Dat vind ik ook.
Mensen die alleen maar in hokjes kunnen denken zijn beperkt in hun denkwijze.
Welk hokje moest je dit artikel plaatsen past dat wel in een hokje.?