Onze poes verhuist: weet u waarom?

Door Natalis gepubliceerd op Thursday 13 June 19:59

Al vele jaren zijn wij poezenliefhebbers.  18 jaar geleden is mij een verloren jong poesje tot thuis gevolgd; bij navraag in de buurt (want zij had een kettinkje aan) en ophangen van foto’s in winkels, bleek niemand dit poesje te kennen.  We hebben ze dan definitief in ons gezin opgenomen, en haar de naam “Mickey” gegeven.

En Mickey kreeg een jaar later al vier kleine katjes; twee ervan werden elders gehuisvest, en de andere twee bleven bij ons: ze kregen de naampjes “Minou” en “Snoezepoes”.  En vele jaren beleefden wij plezier aan onze drie poezen.
Foto van "Mickey"


Tot een jaar of zeven geleden Minou plots wegbleef.  Weken was zij niet meer te bespeuren, tot zij op een dag terug voor de deur stond.  En we namen ze terug vol liefde binnen.  Een jaar later echter gebeurde hetzelfde, en nu bleef Minou zeker drie maanden weg, tot zij plots terug in onze tuin verscheen.  Maar het bleek moeilijk om haar terug binnen te krijgen: we hebben geprobeerd met vleesjes, kattenmelk en snoepjes, totdat ze eindelijk terug binnen was.  Maar ze deed niets anders dan huilen en huilen; we hebben het beestje niet langer laten afzien, en ze terug buiten gelaten.  En sindsdien hebben we ze niet meer gezien.  Jaren niet meer.  En nu nog niet.

Foto van "Minou"
Maar op een mooie lentedag, ongeveer een jaartje na de “definitieve verdwijning” van Minou, kwam er een oudere mevrouw aanbellen, met de vraag of “dat grijs poesje met witte vlekken” soms niet van ons was.  Toen mijn echtgenote een foto van Minou boven haalde, bleek dit de poes te zijn waarover die mevrouw vertelde.  Bleek dat zij slechts een paar huizen (vijftig meter ongeveer) verder woonde, en dat Minou bij haar ingetrokken was.

Vreemd, heel vreemd vonden wij, want wij hadden onze poes alle liefde en zorg gegeven als maar kon.  Wat dreef zo’n poesje dan om te verhuizen?  Wij hebben ons licht opgestoken bij twee vee-artsen, en het kattenmagazine “Majesteit” aangesproken, maar niemand kon dit kattengedrag verklaren.  Weet u misschien een reden, of hebt u hetzelfde meegemaakt?  Laat het me dan graag weten!

Ondertussen is “mama Mickey” ongeveer een jaar gelden gestorven – de poes was wel al zeventien jaar oud.  Dus zitten we nog alleen met “Snoezepoes”, en die laat het niet aan haar hart komen om ze zoveel mogelijk te verwennen!  Gelijk heeft ze, en wij doen het graag.

Foto van "Snoezepoes"

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Asmay geeft een mooi antwoord en ik denk dat het dat is. In een onderzoek is gebleken dat katten een echte vriendschap met mensen kunnen opbouwen. En dat ze voorkeuren hebben. Tussen Minou en de vrouw is een klik denk ik en waarschijnlijk vond ze dat ze beter bij die vrouw paste.
Ik kan nog een leuk verhaal gaan ophangen over reïncarnatie en dat Minou de vrouw herkende als een liefhebbende baas uit een vorig leven. Maar dat wordt iets te zweverig naar mijn zin :)
Bijzonder! Het lijkt erop dat het credo 'de kat kiest haar eigen baas' hier opgaat. En dan is het lang niet altijd een kwestie van een goed of een slecht thuis hebben, maar meer 'welk mens heeft mij meer nodig'? Ik heb ook al ruim 20 jaar katten en heb gemerkt, dat sommige katten heel sterk kunnen reageren op emoties als verdriet en eenzaamheid. Minou heeft deze oudere mevrouw (die waarschijnlijk alleenstaand was?) gewoon 'geadopteerd'. Ook zal zij Minou, die daar alleen in huis is (?), alle aandacht geven, een bijkomend kattenvoordeel. Maar dat is natuurlijk alleen maar mijn mening.
Misschien is dat een verklaring - txx in ieder geval!