Luister nu toch gewoon naar mij!

Door Heleen W gepubliceerd op Monday 28 January 19:20

Luister nu toch gewoon naar mij!

Over mij valt misschien wel veel te vertellen, maar ik ben een man van mijn woord... En naar deze man zal geluisterd moeten worden, nolens volens.

Wat zijn de buren toch naïef. Merken zij dan niet hoe makkelijk ze het voor me maken? Sinds de eerste dag dat ze hier mijn rust kwamen verstoren, nu al 5 tergend lange maanden geleden, houd ik hun gewoontes nauwlettend in de gaten. Zoals ik al eerder aanhaalde, heb ik iets wat weinigen van mijn leeftijdsgenoten gegeven is, namelijk tijd, heel veel tijd.

Met het gesprek van gisterennamiddag nog vers in het geheugen, besloot ik de buurman deze ochtend op te wachten. Elke zondagochtend gaat die sukkelaar broodjes halen bij de warme bakker, netjes georchestreerd door zijn bazige ka en hun duivelse gebroed. Toen hij eindelijk buiten kwam, wou die loser niet met mij praten, hij had geen tijd en prefereerde een ander moment, als alle emoties wat bezonken en verteerd waren. Wat dacht die smeerlap wel? Dat hij me kon afschepen en me met een kluitje in het riet sturen? Ik dacht het niet.

Ik bleef hem opwachten voor zijn huis en toen hij de stoep op reed, sprong ik voor zijn fiets. Hij zou dat verrekte huis van hem niet binnengaan voor hij luisterde naar wat ik te zeggen had. Die verbouwing komt er niet, nu niet, nooit, zo lang wij hier wonen. Verhuis dan toch met je gebroed! De ongevoelige hond deed alsof hij me niet hoorde en opende de voordeur. Voor mij eindelijk de uitgelezen kans om in zijn gang te springen en hem de toegang tot zijn woning te ontzeggen.

Op de achtergrond hoorde ik de ongenaakbare teef jammeren en kermen, het leek wel een krolse kat. Is ze dan toch niet zo ongenaakbaar en sterk als ik dacht? Dat kalf was de politie aan het bellen en voor mij was de lol er nu ook af, dus ik droop af...

Thuis gekomen dook ik snel in mijn kamerjas en haalde mijn gebit uit mijn mond. Ik zette me schrap voor de rol van mijn leven die ik over enkele minuten met glans zou gaan spelen. Wat een hersendood gezin! Denken zij nu echt dat ze geloofwaardiger zullen overkomen als de blauwe kabouters mij hier straks zo zullen aantreffen? Ja, dit wordt vanaf nu mijn scenario waarin ik de rol van mijn leven zal spelen... En die gaat vanaf vandaag in première!

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.