Mijn mooiste moment:

Door Candice gepubliceerd op Sunday 15 December 20:13

6fff61a9aa623f5b0e8701f0c2597e0b.jpg

Vandaag is het precies 15 jaar geleden dat ik lichamelijk werd wat ik voor mezelf allang wist wat ik was. Een vrouw. Het was op maandag 16 Februari 1998. Voor mij absoluut mijn mooiste moment ooit.

Ik was toen 38 jaar nog en dus nog best jong. Ik werd van een "vrouwtje met een stekkertje" een (wandcontact)doosje. Voortaan konden mannen dus kiezen of ze me van voren of van achteren wilden.  Of eerst van voor en dan van achter of vice versa. Gaf ze zomaar een meer keuzemogelijkheid. -)) Al moet ik eerlijk bekennen dat het nog ruim een jaar duurde voor de 1e man me van voren besloot te nemen. Dat lag niet aan mij, maar had gewoon één jaar lang geen sexleven. Simpel, omdat ik tot dat moment weinig andere opties had dan vrijen met mannen uit het bi - homosexuele circuit. Hetero's hadden uiteraard geen zin in iemand die volgens hun gewoon een travo was en meer niet. En dat ik dan zei dat ik geen travo was, maar transgender dat maakte weinig uit. Of zoals een hetero het eens zei:

"Kijk, je bent best lief hoor en ik mag je echt wel en begrijp je ook wel, maar je bent en blijft voor mij gewoon een man, want een vrouw heeft een kut en jij niet, al gedraag je je wel als een kut". En dit bedoelde deze "aardige" man dus niet eens slecht hahaha. Afijn, ik moest dus sinds mijn zin in sex en dat was dus al erg vroeg, mijn 1e keer was in 1976 en toen was ik al ehmm 16, genoegen nemen met mannen uit die 2 circuits vandaan en daar was niks mis mee, al vond ik het zelf wel vreemd. Had al die tijd het gevoel dat ik geen eerlijke sex had. Ja, klinkt stom en kan dat ook niet beter uitleggen. En ik moet zeggen dat de 1e keer van voren een ehmm zeer apparte ervaring was. deed gruwelijk pijn en het voelde ook heel bijzonder, maar owwww wat genoot ik er optimaal van.

Waarom duurde het na mijn operatie nog ruim een jaar? Nou, omdat ik zo stom was om bij elke date die ik probeerde te krijgen het belangrijk vond dat de man waar ik mee zou daten en mogelijk een relatie mee zou krijgen, wist wat ik was en wat ik dus voorheen was. En dan kreeg ik vrij vaak, eigenlijk 9 van de 10 keer te horen: "Ehmm, oww maar dat is geen probleem voor mij hoor, wil met je daten omdat ik je leuk vind, maar weet je wat ... ik bel je zo snel mogelijk om iets af te spreken maar heb het nu ff erg druk op het moment", of deze: "Woww, dus je was een man en nu ben je een vrouw, ehmm ehmm .... nee, dat is geen probleem hoor, hee je hoort nog van me" en sommigen waren wat eerlijker: "Sorry, maar dan zie ik een date niet zitten, je snapt dat toch wel?" En zo modderde ik dus maar door met het zoeken naar een date en/of een relatie. Mijn geilheidshormonen raasden met een hogere snelheid door mijn body dan mach 3 en dat is heel snel. Maar goed, na ruim een jaar was er eindelijk een man die simpel zei: "Schat, dat wist ik allang, maar nu ben je 100% vrouw en daar gaat het om, wat je was is niet belangrijk, wat je nu bent wel." En na een hele leuke avond volgde dus een waanzinnige nacht, waarin hij alles goed deed en heel goed begreep dat het voor mij best wel ff een vreemd moment was. Ehmm, nu wilde ik het eigenlijk hebben over de hele weg vanaf mijn 1e bewustwording van mijn vrouwelijke genen (al tijdens mijn vroegste jeugd) tot dus de voltooing van onderen. En de hele lange, zware, pijnlijke, soms ondraaglijke en vooral ook geweldige en zelf verkozen  weg tot dat moment, maar dat is een heel verhaal op zich en ach, misschien zet ik dat ook nog wel eens neer in een artikel. Mochten er mensen zijn die daar benieuwd naar zijn.

Anyway, vandaag is dat dus precies 15 jaar geleden. Yeahhhhhhhhh. Maar toch is het geen felicitatie waard, want voor mij was het veel makkelijker dan voor veel andere transsexuelen. Waar de meeste transsexuelen een loodzwaar bestaan kennen, met name financieel daar geen bedrijf ze in dienst wenst te nemen, en vaak jaren bezig zijn met het hele gebeuren, ging het bij mij heel anders. Toen ik dat dingetje nog had minus de bij behorende knikkertjes, hield ik dat nooit schoon, want ik ontkende gewoon het bestaan ervan. En dat werd met de jaren een knap pijnlijk gevoel van onderen, waar het vuil zich erin ophoopte en het tot diverse medische problemen kwam.

Ik was in Januari 1998 weer eens langdurig aan het logeren in een ziekenhuis om te herstellen van wat lichamelijke ongemakken in mijn gezicht, ribben en waar ook eigenlijk niet die ik geheel gratis, maar zonder te vragen in ontvangst had gekregen, toen ik een zware ontsteking had van onderen en daarnaast grote blaasproblemen had. Ik urineerde simpel gezegd erop los, zonder dat ik het kon tegenhouden en wat met gruwelijk veel pijn ging. De arts die het onderzocht schrok behoorlijk van wat hij zag en liet me heel eerlijk weten dat dat dingetje beter verwijderd kon worden en dat ik er dan een neppert voor terug zou krijgen, want het dingetje was gewoon hopeloos geworden. Ik gaf als antwoord dat ik het nooit had verzorgd, omdat ik het bestaan van dat dingetje dus ontkende. Ik douchde of ging in bad destijds steevast met een broekje aan, zodat ik het maar niet hoefde te zien en doordat ik het vanaf mijn prille jeugd al zover mogelijk naar achteren duwde in het broekje was de vorm daar ook al naar vervormd. Ik wilde ook nooit dat iemand het aanraakte, dus ook niet bij sex. Ik gaf ook aan wat ik eigenlijk wilde en na een paar gesprekken werd besloten om het dus maar gelijk te doen. Ik was toen al wel bezig met het slikken van hormonen voor een wat vrouwelijkere kaaklijn en heupvorming en alles wat er maar bij kwam kijken, maar moest nog een dikke 9 maanden wachten tot de officiele operatie. En zodoende ging het bij mij dus toch sneller dan bij andere transsexuelen. Daarnaast had ik al een leuke spaarrekening opgebouwd doordat ik dus wel altijd had gewerkt en daarnaast een tamelijk sober leven leidde. Dus financieel was het voor mij ook wat makkelijker dan voor de meesten. Daarom vind ik het dus geen felicitatie waard. Ben wel apetrots op mijn doosje en op mijn hele weg naar het officieel vrouw worden. Toch ben ik het voor de wet nog steeds niet. En dat heeft diverse redenen die o.a. met opgebouwde rechten te maken heeft. Mocht ik dus ooit voor wat dan ook een keertje moeten zitten dan kom ik gewoon in een mannenbajes terecht, ongeacht mijn doosje. Hoe stom het ook klinkt, maar zo zit de wet nu eenmaal in elkaar en alhoewel er langzaamaan verbeterde wetgeving aan het komen is, is de weg naar een officiele vrouwstatus nog best wel lang. Maar daarnaast heb ik iets van: Hallo, ik ben een vrouw en voor de volle 100% en of ik dat nu wel of niet wettelijk ben zal mij een rotzorg zijn. En daarnaast zijn alle mensen voor de wet gelijk en dus mag ik mij een vrouw noemen.

Nou, ff een kort artikeltje van mij om deze voor mij toch wel degelijk belangrijke historische gebeurtenis te herdenken.

293706ad04a43fa1d6ad229fd84bc7ff.jpg

Reacties (44) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
super veel respect!!!
Thanks.
Thanks en gewoon rustig aan proberen te doen xxx
Wat ben je toch dapper Candice! En prachtig open! Dank je wel dat ik even in je leven mocht kijken! (ik ben niet zo veel meer op Plazilla en volg allang niet alles meer.. kan mijn eigen leven amper bijhouden namelijk ;-) ) xxx
Ik ben sprakeloos van je openhartigheid..In de goede zin dan hé..
Ik heb er maar 1 woord voor:
RESPECT..
Dank je.
Gefeliciteerd! Mooi verhaal... Ik lees graag meer... Ik zal snel meer lezen... Duim!
Dank je.
Denk dat er in mij van binnen een heel erg onzeker persoontje schuil gaat. Zo zeker als ik ben met werken en dergelijke, zo onzeker ben ik in deze dingen.
Persoonlijk denk ik dat er best wat mannen zijn die geen probleem hebben met een transgender. Wel zullen ze verbaasd zijn of moeite hebben met de losbandigheid. Want waarom zo gericht op seks? En moet je hier echt in je ondergoed op de foto? Je bent al een mooie vrouw, dat hoef je niet te plaveien en daarbij is het nu misschien tijd om je wat meer te ontwikkelen tot een 'lady'.
Ik hoop meer van je te lezen, het is nog altijd een taboe in de wereld en dat zou het niet mogen zijn.
Mijn opa had een vriend uit de oorlog jaaaaaren geleden en die kwam hem na een paar jaren opzoeken. Ze hadden altijd geschreven. Die man komt aan op het station na een lange reis en was toen dus een vrouw. Mijn opa heeft haar zo laten staan en dat heb ik nooit begrepen. De persoon was toch dezelfde? Mijn opa daalde toen echt in mijn achting, vond het echt asociaal van hem.
Dus meer schrijven! Dat maakt het begrip van mensen hopelijk groter.
Ehmm is gewoon een fotootje en ach, heb er wat inkijk,zit daar niet echt mee.
Natuurlijk zijn er mannen die geen moeite hebben met een transsexueel, maar echt voor het oprapen zijn ze niet en waarom zo gericht op sex? Simpel, ben er dol op en ook dat ligt voor mij niet voor het oprapen.
Denk dat het ook te maken heeft met een vorm van angst dat je gewoon die sex nodig hebt om te blijven bewijzen dat je toch echt een vrouw bent, ja klinkt misschien dom maar zou het anders ook niet weten. Ben nu eenmaal zo en dat verander je niet 1,2,3.
Nee, een lady zal ik nooit worden, al is er uiteraard wel een aardig verschil tussen mij prive, hier, bij het uitgaan en op het werk. Kan daar niet echt in een minirokje met doorlopend inkijk gaan rondlopen, want dat werkt niet. Draag dan meer mantelpakjes en gedraag me daar uiteraard ook (iets) meer ladylike -)) Zal wel moeten, anders werd het een bende.
Dank je voor je compliment dat ik een mooie vrouw ben, is en blijft altijd fijn om te lezen.
Als je omgebouwd bent, dan ben je inderdaad nog altijd dezelfde persoon, maar voor de buitenwereld dus niet, want de buitenwereld kijkt nu eenmaal eerst naar het plaatje wat ze zien en niet naar wat erachter schuil gaat voor een persoon en dat ze die persoon voorheen goed kenden en graag mochten en omarmden en noem maar op, ach ... dat wordt dan gewoon vergeten. Gelukkig gaat dat niet voor iedereen op, maar nog wel veels te vaak.