Onrust

Door S-je gepubliceerd op Saturday 20 July 12:58

OnrustĀ 

Wat voel ik veel onrust momenteel. En geen idee hoe het komt. Het voelt raar en verwart me. Ik weet wat ik moet doen. Overgave. Dat is het doel. Alles laten gaan tot het weer over waait en ik een sterker mens ben geworden. Als een rups die door een cocon moet om uiteindelijk een mooie vlinder te worden.

Dat ik sta voor de drempel van een nieuw leven is me al enige tijd duidelijk. Het voelt zo spannend. Waarheen zal het gaan? Ik heb geen idee. Dat maakt dat ik nog niet precies weet welke stappen ik zal zetten. Soms voelt het zelfs een beetje als stilstand.

Maar ik wil wel. Ik wil mijn oude onzekerheden achter me willen laten. Verder met datgene wat ik ben geworden zonder de last van dat wat was. Het rare is dat je oude (soms zelfs slechte gewoontes) je ook wat brengen. Al is het maar aandacht van anderen. En dat je eerst in een leegte komt als je oude gewoontes achter je laat voordat je jezelf kan vullen met nieuw.

Vandaag rook ik jouw aftershave. De aftershave waardoor ik als een blok voor je viel. Ik had een flesje meegekregen waar nog een klein beetje in zat. Tijdens het opruimen vond ik het weer en ik vond het niet lekker. Voor het eerst deed de geur me niets. Het hangt nog in mijn neus. Ja zo rook jij. Zal ik je telkens meer los gaan laten? Je echt laten gaan? De tijd zal het me laten zien. Veel kan je doen maar je gevoel dwingen niet. Gevoelens dwingen en verdringen, ik heb het te lang gedaan. Het maakt me moe en put me uit. Ik wil dat niet meer. Ik wil heel zijn met alles wat er is. Mezelf niet veroordelen omdat er gevoelens zijn. Welke gevoelens dan ook.

Dagelijks kom je nog in mijn hoofd even langs. Gevoelens waarmee ik aan je denk zijn wisselend. Dan weer liefdevol, dan weer boos, met verdriet, met het missen. Mis ik jou? Nee ik denk het niet. Ik mis het 'ons' gevoel nog steeds. Het was voor het eerst dat ik echt iemand had gevonden met wie ik oud had willen worden. Misschien een soulmate. Het was op een ander niveau. Dat mis ik. Ik vraag me af of ik dat ooit nog met iemand krijgen zal.

Verder gaan met opruimen. Ik voel verdriet omdat ik per ongeluk wat kapot heb gemaakt van mijn dochter. Dat was niet de bedoeling. Mijn lieve meisje die vandaag huilend naar haar vader ging met pijn in haar buik. Mijn belofte dat, als het erger werd, ze weer naar huis mocht komen. Zijn botte reactie waarin hij niet ziet hoe hij haar telkens verder van zich af duwt tot het moment dat ze helemaal niet meer wilt gaan. Het doet me zeer maar ik weet dat het niet mijn taak is. Ik ben degene niet die dit met hem uit kan praten. Zijn haat jegens mij is bijna tastbaar. Ondanks al het goede in zijn leven gunt hij me niks. Inmiddels zie ik dat het bij hem hoort en niet bij mij. Ik kan het ook daar laten. Mijn leven is verder gegaan.

Even het opruimen laten voor wat het is en schrijven omdat ik overstroom. De woorden moeten eruit. Mijn gevoel moet onder woorden gebracht worden. Dat valt nog niet mee. Het is nog niet altijd even makkelijk om te benoemen wat je wilt en niet wilt. Of zelfs nog een stapje terug en dat is voelen wat je wel en niet wilt.

En verdriet. Waarom weet ik niet eens precies. Maar het is er. En ik laat het maar eventjes zijn. Straks naar het strand. Dat helpt me, zijn in de natuur. De golven bieden me troost en steun. Ze laten zien hoe alles door blijft gaan. Hoe alles een cyclus is en tijdelijk.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Fijn dat je op deze manier alles een plaats kan geven. Geef jezelf tijd, stap voor stap,... Je komt er wel ;-)
Ja ik kom er wel Leni. Maar soms.. duurt het zo lang ;-) Dank je voor je reactie!
Goed artikel. Knap dat je je gevoelens zo helder onder woorden kunt brengen.
Dank je wel AnMuziekleven
Sterk geschreven en ja verwarrende gevoelens zijn vaak lastig en onbestemd gevoel geeft dat.sterkte en ik hoop dat je lekker tot rust bent gekomen bij de zee,( helpt zo vaak die natuur je hebt helemaal gelijk)
Ik ga straks even die kant op. Dank je wel Yneke