Recensie - muziek: Random Access Memories door Daft Punk

Door Haas gepubliceerd op Thursday 30 May 12:00

Vooral bekend van de hits “Around the World”, “One More Time” en “Harder, Better, Faster, Stronger”, heft Daft Pubk in mei van 2013 de wereld verrijkt met hun vierde cd: Random Acces Memories.

Inhoud

  • Wie zijn Daft Punk?
  • Tracklist en singles
  • Review Random Acces Memories
  • Eindoordeel

Wie zijn Daft Punk?

Het Franse DJ-duo heeft reeds 3 studio albums gemaakt en een klein tipje van de sluier: de vierde is ook erg goed. Het duo staat hoog op de lijst van populairste DJ’s, en is naar verluid één van de best betaalde artiesten binnen de elektronische muziek. Mijlpalen zijn naast de in de inleiding genoemde hits het componeren van de muziek bij de film “Tron: Legacy” en het ontvangen van twee grammy’s voor het beste dancealbum en beste danceplaat (Harder, Better, Faster, Stronger.

Wie Daft Punk kent weet dat het duo elektronische muziek maakt, geïnspireerd door invloeden uit de jaren ’70 met funky en disco-achtige geluiden, maar dat er vaak ook stevige invloeden uit de housemuziek te vinden zijn in hun nummers.

Tracklist en singles

Het album bestaat uit 13 tracks:

  1. Give Life Back To Music
  2. The Game Of Love
  3. Giorgio by Moroder
  4. Within
  5. Instant Crush
  6. Lose Yourself To Dance
  7. Touch
  8. Get Lucky
  9. Beyond
  10. Motherboard
  11. Fragments of Time
  12. Doin' It Right
  13. Contact

De eerste single, Get Lucky, werd (en is op moment van schrijven nog steeds) een grote hit in Nederland. Het nummer is sterk geïnspireerd door jaren ’70 muziek, met veel invloeden uit de disco muziek. Het nummer is voortgekomen uit een samenwerking met Pharell Williams, bekend van N.E.R.D., en gitarist Nile Rodgers die heeft geproduceert voor namen als Madonna, Duran Duran en Bowie. Volgens Spotify, de bekende muziek streamingdienst, was Get Lucky het meest aangevraagde nieuwe nummer ooit in haar toen 7-jarige geschiedenis.

Review Random Acces Memories

Met hun nieuwe cd is Daft Punk een ietwat andere richting ingeslagen dan het duo met eerdere albums heeft gedaan. Het album is wat rustiger, wat langzamer van opzet, maar technisch enorm knap gemaakt. Het eerste deel van het album, tracks 1 t/m 5, zijn echte electro tracks, van de langzame soort. Dit deel van het album wist mij persoonlijk niet te overtuigen: de muziek was veel te vergetelijk. Geen Daft Punk-achtige melodieën of vocals. Ik werd zelfs verrast door een bijna twee minuten durende intro, vrijwel alleen maar bestaand uit spraak. De toelichting van de Italiaanse artiest Giovanni Giorgio Moroder is weliswaar interessant op zichzelf, maar hoort niet aan het begin van een negen minuten durend muzieknummer, maar eerder als soort van bonus-track. Overigens is het laatste deel van dat nummer, Giorgio by Moroder, wél échte Daft Punk muziek; lekker ritmisch en funky.

Vanaf het zesde nummer, Lose Yourself to Dance, pakt het duo het op waar het het met eerdere cd’s heeft neergelegd: swingende muziek met lekker veel vocal. Het nummer is de eerste op de cd waar ik een ouderwets Daft Punk gevoel bij kreeg. Net als de single Get Lucky is dit nummer gemaakt in samenwerking met Pharell Williams en Rodgers, en dat is te horen op een positieve manier. Misschien op de samenwerking met Kanye West na is dit in mijn ogen de beste samenwerking van Daft Punk tot nu toe.

Het zevende nummer is een beetje vreemd, met zang van een koor, lange tonen, het is een bijna ballad-achtig nummer dat op momenten doet denken aan muziek van Moby.

Get Lucky is het achtste en eigenlijk onomstotelijk beste nummer op de cd. Dit nummer moet mijns inziens direct grijsgedraaid worden in elk huishouden, elke kroeg of club, elk restaurant, elke auto en anders dient iedereen het via hun mp3 speler of smartphone constant te beluisteren. Wat een plaat! Een terechte eerste single. Het is jammer dat de rest van de cd niet aan nummer 8 kan tippen. Gitaren, discomuziek pur-sang, echt een heerlijk nummer.

Gelukkig pakken met name nummers 9, 11 en 12 de boel op. Eindelijk muziek zoals we van dit Franse duo gewend zijn, waar je eigenlijk je voer niet bij stil kunt houden. Speciale lof voor het nummer Fragments of Time, wat een gulden balans weet te houden tussen de up- en downtempo nummers, maar wat wel uitnodigend klinkt met een goede zang en lekker aanstekelijke deuntjes.

Eindoordeel

De tweede heft van de cd, nummer 10 een beetje daargelaten, is gelukkig een stuk beter dan het eerste deel. Het compenseert mooi met de eerdere helft. Dit maakt dat Random Access Memories in mijn ogen tóch een goede plaat is, al is het over het algemeen wel een beetje trage muziek. Jammer, want juist de funky muziek met invloeden uit disco en met dikke baslijnen uit de ‘70’s maken dit album zo goed.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.