Recensie - boeken: Inferno door Dan Brown

Door Haas gepubliceerd op Tuesday 28 May 15:52

Na ‘het Bernini Mysterie’ en het immens populaire boek ‘de Da Vinci Code’, schreef Dan Brown nog ‘het Verloren Symbool’, waarin Professor Robert Langdon het centrale personage is. Het vierde boek in de Langdon-serie is op 14 mei 2013 uitgegeven, zowel in het Engels als in het Nederlands. Het boek werd meteen een bestseller. Een recensie van het (naar het Nederlands vertaalde) boek.

Inhoud

  • Dante's inferno
  • Het plot
  • Schrijfstijl en originaliteit
  • Oordeel

Dante’s inferno

Zoals in zijn vorige boeken, staat in de nieuwste telg van Dan Brown een specifiek thema centraal. In dit boek is dat een deel van De Goddelijke Komedie, een middeleeuws verhaal over Dante die afdaalt in de negen lagen van de hel – één voor elke zonde. Net als in de Da Vinci Code en zijn overige boeken in de Langdon-serie, zit het boek tjokvol referenties naar gebeurtenissen en objecten uit de geschiedenis, literatuur, kunst, etc.

Het plot

Het verhaal begint met Professor Robert Langdon die wakker wordt in een ziekenhuis. Langdon heeft last van geheugenverlies en weet niet wat er is gebeurd of hoe hij in het ziekenhuis terecht is gekomen. Eenmaal naar buiten kijkend, realiseert hij zich dat hij in het Italiaanse Florence is. Dit is in de eerste instantie een beetje een inspiratieloos gegeven: hoe veel verhalen (boeken en film) draaien reeds om geheugenverlies? Dan Brown weet echter de meeste valkuilen te ontwijken en maakt van het geheugenverlies van Langdon een geloofwaardig verhaal.

Robert Langdon wordt dus met geheugenverlies wakker, weet niet waar hij is en waar hij naar op zoek is. Al snel blijkt dat er kwaadwillende personen zijn die Langdon willen vermoorden. Gelukkig heeft Robert, net als in de vorige delen, een sidekick. Met de hulp van dokter Sienna Brooks ontsnapt hij aan de klauwen van de snoodaards en begint zijn avontuur. Aangezien Langdon een enorm kennis heeft over kunstgeschiedenis en symboliek, staan deze twee centraal in het oplossen van puzzels en raadsels gaandeweg het verhaal. Net als in de vorige boeken uit de serie.

Schrijfstijl en originaliteit

Hoe we het ook wenden of keren, het boek is de vierde in een serie met dezelfde hoofdpersoon. Dit maakt dat het boek vaak vertrouwd aanvoelt: Het is een échte Dan Brown. De stijl van het boek, de symboliek en Langdon kennen we allemaal al. Dit is zowel een plus- als minpunt. Ondanks dat het boek vertrouwd aanvoelt, doet het op plekken ook wat ongeïnspireerd aan. Langdon is als personage boeiend genoeg, net als zijn sidekick Sienna, maar het verhaal ligt soms wel heel erg in lijn met eerdere boeken, zij het dat de thema’s, de plaatsen en de personages verschillen.

De schrijfstijl is ook hetzelfde als in de voorgangers, al kan dat als een onomstotelijk voordeel worden gezien. Bladzijde na bladzijde worden omgeslagen en weinig blijkt tijdens het lezen moeilijker dan het boek weg te leggen. Dit is een van die boeken die zo snel mogelijk gelezen worden. Puur en alleen omdat het blijven lezen zo aantrekkelijk is. Dan Brown schrijft op een zeer beschrijvende manier, wat de sfeer en setting heel goed neerzet. Gevolg hiervan is dat er hele stukken zijn waarin er alleen maar zaken, personen en voorwerpen worden omschreven. Dit zorgt ervoor dat de spanning wordt opgebouwd, door gebeurtenissen op deze manier uit te stellen.

Oordeel

Voor fans van Dan Brown en de Langdon serie is dit een must-have. Het is niet het beste of origineelste boek in de serie – al verschilt het verhaal over overbevolking en voedseltekort wel heel erg van dat van de kerk en het geloof in eerdere delen – maar wel een heel goed boek. Fans zullen dit boek zeker lezen en hebben hiervoor waarschijnlijk geen duwtje in de rug nodig.

Mensen die onbekend zijn met het werk van Brown (zijn die er?) doen er beter aan eerst het Bernini Mysterie en de rest te lezen. Na één boek is de honger naar meer niet gestild, en wordt de rest toch wel gelezen. Waarom dan niet in volgorde? Zo is het personage Langdon al bij de lezer bekend, wat gezien het geheugenverlies in dit deel geen slechte zaak is. Het boek overstijgt met name het Bernini mysterie niet. Het eerste deel is beter qua opzet, frisser en spannender geschreven, en ‘Inferno’ legt het af tegen zijn oudere broer. Dit maakt het echter bij lange na geen slecht boek en het verlies in de vergelijking met het Bernini mysterie kan eerder als compliment dan als kritiek worden gezien.

Heeft u opmerkingen of tips bij dit artikel? Laat dan een reactie achter. Of deel dit artikel met uw vrienden door op de social media knop te klikken.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Beetje laat maar ik heb hem net uit.
Ik vind de schrijf stijl juist heel prettig en toegankelijk.
Hij neemt je mee naar plaatsen waar de meesten van ons niet komen en dan met een lekker complot sausje.
" ik ben er gek op".
Wat vond je minder aan de schrijfstijl dan als ik vragen mag?
Smaken verschillen, dat weet ik, maar persoonlijk ben ik heel erg fan van het beschrijvende wat Brown doet en vind ik zijn boeken wel altijd vol spanning zitten..
Bedankt voor je reactie!
De puzzels vind ik wel leuk maar ik vid de schrijfstijl van Brown om te huilen. Ik heb met moeite de Davinci code door kunnen komen en heb het daarna niet meer geprobeerd.