'Bedrog'; een héél vreemd verhaal...

Door EnviRONment gepubliceerd op Thursday 20 June 20:57

Bedrog…

Mijn verhaal begint dit keer in een kamer van een hoog gebouw, waar ik een blauwgele ara loslaat. Als een grote vleermuis zie ik het dier sierlijk langs de blauwe hemel scheren. Ik geniet van dit aanzicht, maar tegelijkertijd realiseer ik me, dat de kans groot is dat het dier nooit meer zal terugkeren, en dat het mogelijk het slachtoffer zal worden van één van de vele gevaren die op de loer liggen. Ik word overmand door een gevoel van spijt, maar het is te laat...

Even later loop ik met mijn vrouw en kinderen door een warenhuis, maar ik durf niets te zeggen over de papegaai. We verbazen ons over een voetbalspel waarbij een grote oranje bal in het midden op een verhoging staat. Als de bal er tijdens de reguliere voetbalwedstrijd door een speler wordt afgeschoten, dan heeft zíjn team gewonnen. De strijd eindigt in een gelijkspel. Terwijl de spelers het veld enigszins teleurgesteld verlaten, schopt er iemand de bal weg, die daardoor bij toeval de oranje bal van zijn sokkel tikt. Het stadion reageert vol verbijstering en ongeloof…

Ondertussen staan we te kijken naar een spelletje bowling. Een gouden bal valt ergens van een tafel, en al zigzaggend passeert hij op eigen kracht langzaam maar zeker een aantal bowlingballen, om vervolgens alle pins aan het einde van de baan neer te halen. Strike!!!

Terwijl ik me nog verbaas over dit bijzonder vreemde schouwspel, blijkt dat mijn vrouw die dag al voor de tweede keer in het warenhuis per ongeluk heeft betaald voor een activiteit, waaraan door ons vervolgens niet wordt deelgenomen. Op het moment dat ik mijn vrouw zeg dat ik dit erg jammer vind, ontwaar ik tegenover mij een oud-collega, zittend aan een hoog tafeltje. Ze lacht en vertelt me dat haar dit ook is overkomen. Hoewel ik haar als ‘vriend’ op Facebook heb, ziet ze er in tegenstelling tot haar profielfoto opvallend jong uit, nét als toen ik haar voor het laatst zag, zo'n 25 jaar geleden…

En dan gebeurt er iets vreemds. Mijn vrouw staat plotseling achter de balie en drukt op een knop. Er vallen wat ballen in een bakje dat ze me overhandigt. Ik mag met de kinderen de conservenblikken omver gooien terwijl zij zich voordoet als personeel. Zo blijft de ‘financiële schade’ een beetje binnen de perken. Terwijl wij ons schoorvoetend naar de balie begeven, maakt mijn vrouw een nerveuze indruk. Dit wordt opgemerkt door een Spaanse dame die ook achter de balie staat, en zij waarschuwt haar baas. ‘Eenzelfde Jodin als vanochtend’, hoor ik hem tot mijn grote afschuw op minderwaardige toon tegen haar zeggen. Mijn vrouw is helemaal niet Joods maar toch... De man vraagt mij om mijn paspoort, wat ik hem niet wil laten zien. Dan vraagt hij of ik een salarisstrook bij me heb. Ik realiseer me dat mijn vrouw hier voorlopig niet meer wegkomt en ik begeef me onopvallend naar een ander deel van het warenhuis. Even later ben ik haar en de kinderen kwijt. Ik loop naar beneden om hen te zoeken, maar geen spoor. Vreemd genoeg lukt het mij niet om telefonisch contact met mijn vrouw op te nemen, terwijl dit toch de meest makkelijke oplossing lijkt te zijn.

Even later zit ik met een vroegere schoolvriend naar een film te kijken, die me echter totaal niet boeit. Ongemerkt verlaat ik de filmruimte die zich óók in het warenhuis bevindt. Als ik via een brede trap naar beneden wil gaan, blijkt deze bezet te zijn door een grote groep gehandicapte kinderen, die onder begeleiding mogen zwemmen in een kuurbad boven in het warenhuis. Ik open het kleine deurtje naast de trap waar ik al meerdere gasten achter zag verdwijnen, om hier hun weg naar beneden te vervolgen via de smalle, donkere wenteltrap. De trap is mooi gestoffeerd en terwijl ik naar beneden zoef, verlies ik bijna al het wasgoed dat ik bij me heb. Maar even later ski ik in volle vaart over de brede trappen naar beneden, waarbij ik vol bewondering word nagestaard door de verbaasde bezoekers van het warenhuis, die ik even van tevoren met veel souplesse wist te ontwijken.

Dan word ik wakker. Naast mij ligt mijn vrouw. Ze slaapt nog. Ik pak mijn smartphone en schrijf de herinneringen uit mijn droom op. En hoewel ik weet dat dromen bedrog zijn, vind ik het nog steeds zonde van die papegaai...

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat ontzettend mooi geschreven...en vreemde droom..
Dank je wel Yneke... :-)
Dacht eerst dat je dronken was! ;) ........grijns.......Leuk dit.
Slaapdronken misschien Jack... ;-)
Pracht reactie!
Haha, dank je...