Vaders en dochters...

Door EnviRONment gepubliceerd op Sunday 02 June 11:30

Vaders en dochters…

"Ik ben haar kwijt", verzuchtte hij. Het was de gelatenheid in zijn stem die me opviel. Het verraste me waarschijnlijk een beetje dat hij het tegen me zei. Of was het meer de herkenning in zijn verhaal waardoor ik werd overrompeld?

Hoe dan ook, ik was die middag in de telefoon geklommen om hem mijn allerbeste wensen voor het nieuwe jaar over te brengen. Het jaar ervoor hadden we nog samen met onze vrouwen en kinderen oud en nieuw gevierd. Nu was het allemaal anders. Waarschijnlijk omdat het toen zo gezellig was, en omdat ik dat nu eerlijk gezegd toch wel een beetje had gemist, wilde ik hem dat gewoon even zeggen. Hij had dit keer net als ik, oud op nieuw "gevierd" met zijn gezin. Dat wil zeggen: zónder zijn dochter. "Ze heeft een vriendje", vervolgde hij zijn verhaal. "En nu ben ik haar kwijt".

Mijn gedachten dwaalden af naar een paar dagen geleden. Ook míjn dochter heeft een vriendje en hoewel ik het een aardige vent vind, vond ik het aanvankelijk tóch fijn dat ik er in was "geslaagd", om haar die avond thuis te houden. Ik had me verheugd op misschien wel één van de laatste "ouderwets gezellige avonden" met ons gezinnetje. Lekker een filmpje kijken tot het vuurwerk zou beginnen... en dan misschien nog wat langer opblijven dan gewoonlijk. Vroeger was dat een traktatie voor de kinderen. Ik weet het wel; ik heb het hier over een vervlogen tijd die niet meer terugkomt, maar waar je, óók als vader, soms zozeer weer naar verlangt.

Oudejaarsavond bevond zich al in een vergevorderd stadium, toen ik me plotsklaps realiseerde, dat er van de avond zoals ik me die had voorgesteld, niets, maar dan ook niets terecht zou komen. Mijn vrouw stond in de keuken traditiegetrouw véél te veel oliebollen te bakken, terwijl ik in mijn eentje verveeld naar een hevig gesticulerende Youp zat te kijken. Zijn karakteristieke hoofd was gehuld in een wazige nevel van zijn eigen speeksel, waardoor "de spraakwaterval" in mijn beleving wel erg letterlijke vormen begon aan te nemen.  Dochterlief had zich al vroeg op de avond in een luie stoel genesteld en bracht de aanloop naar het nieuwe jaar al slapend door. Voor ik het wist was het twaalf uur en wenste zij me een gelukkig nieuwjaar én een goede nacht... "Ik ben haar kwijt", dacht ik toen...

Nee, ik kon me maar ál te goed voorstellen wat er in mijn vriend omging, toen hij het over zijn dochter had. Waarschijnlijk had hij tijdens deze jaarwisseling hetzelfde ervaren als ik. Bij mij was het er langzaam ingeslopen. In de loop der jaren bleek ik ongemerkt te zijn geëvolueerd van de held van het gezin in een falende vader, die iedere dag vol afgunst toeziet hoe zijn vrouw innig door dochterlief wordt geknuffeld en hij niet. Ik betrap er mezelf de laatste tijd  regelmatig op, dat ik zelfs jaloers ben op de hond. Ach, en natúúrlijk komt er een tijd, dat dochters anders tegen hun vader aankijken. En natúúrlijk zullen zij, als ze straks volwassen vrouwen zijn, lachend terugblikken op de véél te lange periode waarin ze zo meedogenloos konden zijn voor hun verwekkers. Maar het blijft een mysterieuze band, die tussen vaders en dochters...

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Erg mooi geschreven over een verandering en de emotie van een vaderrol!