Een waar gebeurd kippenvelverhaal...

Door EnviRONment gepubliceerd op Thursday 07 February 23:55

Kippenvel...

Vol afgrijzen tuurde ik op ongeveer zesjarige leeftijd in de stenen soepkom die ik van de vriendelijke dame kreeg voorgeschoteld. Mijn ouders hadden mij meegenomen naar de stad, waar ik mijn eerste Chinese restaurant bezocht. Omdat ik als plattelandsjongen destijds niet veel méér gewend was, dan de traditionele portie aardappelen, groenten en vlees, had mijn moeder voorzichtigheidshalve maar kippensoep voor me besteld. Argwanend pakte ik de vreemde stenen soeplepel vast en porde hiermee zachtjes op het bleke puistige kleedje dat in mijn soep dreef. Voor zover ik me kan herinneren, was dit mijn eerste bewuste kennismaking met het begrip “kippenvel” in de letterlijke betekenis van het woord. Waarschijnlijk heb ik het tegelijkertijd ook in de figuurlijke zin mogen ervaren, maar dat kan ik me eerlijk gezegd niet meer herinneren.

Kippenvel is iets dat je krijgt. Als het goed is, dan heb je het als mens niet van nature. Na mijn licht traumatische ervaring in het toenmalige Oosterse specialiteitenrestaurant, heb ik de “mieren- of muggentietjes” nog regelmatig, vaak onder wisselende omstandigheden, bij mezelf waargenomen. Aanvankelijk stegen de stoppeltjes uitsluitend wanneer ik het koud had. Later merkte ik, dat ze zich ook lieten zien bij het waarnemen van bepaalde geluiden, zoals het krassen van het welbekende krijtje op het schoolbord. Zélf had ik daar nooit zoveel last van, maar het had een leuk effect op een aantal van mijn klasgenoten, als ik zogenaamd “per ongeluk”, het primitieve schrijfgerei op een weloverwogen wijze zijn werk liet doen.

Hoewel het krijgen van kippenvel bij de mens blijkbaar tot niets zinnigs leidt, heeft dit verschijnsel bij bepaalde zoogdieren wel degelijk een functie. In geval van koude wordt de warmte namelijk vastgehouden, wanneer de haren van de vacht rechtop gaan staan, terwijl bij schrikreacties dieren plotseling veel groter lijken, waardoor mogelijke vijanden kunnen worden afgeschrikt. Aangezien het mij nog nooit is gelukt om door middel van het krijgen van kippenvel mijn “vijanden” af te schrikken, kan ik niet anders concluderen, dan dat hier inderdaad helaas slechts sprake moet zijn van een teleurstellend evolutionair overblijfsel.

Nee, kippenvel beperkt zich bij mij, evenals bij veel andere mensen, tot een soms plezierige, emotionele ervaring, die mij overkomt wanneer iets een diepe en heftige indruk op me maakt. Ik krijg kippenvel als ik bepaalde muziek beluister uit mijn middelbare schoolperiode en daarbij terugdenk aan die mooie tijd. Ik kreeg kippenvel toen ik mijn vrouw voor het eerst zag, maar ook vele keren daarna. Ik krijg kippenvel als iets of iemand respect bij me afdwingt en ik kreeg kippenvel van mezelf, toen ik tot grote hilariteit van mijn vrouw en kinderen tijdens één van onze vakanties aan een Engelssprekende toerist te kennen gaf, dat ik “chicken skin” kreeg onder bepaalde omstandigheden.

Het is, nu ik dit stukje schrijf, precies vijf jaar geleden dat mijn vader totaal onverwachts in zijn slaap overleed. Geruime tijd later, in de week dat mijn moeder haar verjaardag vierde, viel het plaatselijke ‘sufferdje’ op de deurmat met daarin een artikel over de voorgenomen sloop van de dorpskerk. Dit artikel werd ondersteund door een prachtige foto van de kerk met daarop prominent in beeld… mijn ouders die de kerk verlieten. Het was zondag 22 oktober 2006 en de kerkklok vereeuwigde de tijd op mijn vaders laatste foto; het was vijf over twaalf. Mijn vader zou nog ongeveer 16 uren leven, maar daar had hij op de foto gelukkig geen weet van. De mysterieuze publicatie van deze foto, uitgerekend op mijn moeders verjaardag, bezorgde mij het verschijnsel dat ik voor het eerst waarnam in mijn eerste Chinese gerecht; kippenvel…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn vader (met de rode jas) verlaat samen met mijn moeder de kerk...

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi verhaal, mooi kippenvelmoment.
Heb ik zelf ook bij het niezen ;)
Groetjes