Ik voel, ik voel wat jij niet ziet

Door Robin_1999 gepubliceerd op Saturday 26 January 22:41

dit is een "vervolg verhaal". elke week zal er een nieuw hoofdstuk verschijnen. 

 

Proloog

Mijn handen gleden over de zachte stof. Heen en weer. Eerst donker, en dan lichtere strepen vormden zich met elke beweging. De jurk was fluweel, met een dieprode kleur. “waarom?” vroeg ik. Mijn moeder stond naar me te kijken, in de hoek van de kamer. ze lachte. Ik hield ervan als mijn moeder lachte, het was een vrolijke, onbezorgde lach. Een beetje als een kind. Haar ogen stonden dan even niet zo vermoeid. Langzaam liep ze naar me toe, tilde me op en zwierde me in het rond. Toen kwam mijn vader binnen. Hij gooide zijn jasje in de hoek, en liep naar mijn moeder, die mij nog steeds in haar armen had. Hij pakte mijn schouder, en rukte me van haar los. Daarbij zag hij de rode jurk in mijn handen. “mooi he, papa?” ik hield mijn jurk naar voren, met een grote glimlach op mijn gezicht. “van mama gekregen”

 Mijn vader draaide zich met een ruk om. Ik weet niet wat zijn gezichtsuitdrukking was op dat moment, maar het moest woedend zijn geweest. Mijn moeder verstijfde, en sloeg haar ogen neer. Het was stil in de kamer, die zonet nog vol gelach was geweest. Mijn vader liep op mijn moeder af, die een beetje leek te krimpen. Ik wist wat er ging komen, wilde het niet zien. Ik sloeg mijn handen voor mijn ogen, probeerde het buiten te sluiten. En toen gebeurde het, een harde klap. Dan een gil van mijn moeder. Ik draaide me nu helemaal om, mijn handen omklemden mijn gezicht. Nog meer klappen volgden, en ik hoorde mijn vader schreeuwen.  De woorden kon ik niet volgen, want het hysterische gehuil van mijn moeder vulde mijn hoofd. Ik stopte mijn hoofd weg in mijn jurk, om de tranen die plotseling naar boven kwamen te stoppen. Ineens was het stil. Langzaam draaide ik me om, en haalde mijn handen van mijn ogen. Daar, op de grond lag mijn moeder. Ze was wit weggetrokken, haar gezicht nat van de tranen. Haar armen en handen zaten onder het bloed. En toen, het mes. Het keukenmes, dat we altijd gebruikten voor de groenten. Het mes waarvan mij nadrukkelijk was verboden het ooit met een vinger aan te raken. Mijn vader had het in zijn hand, en ik besefte pas wat hij van plan was toen hij zijn arm de lucht in hefde. “nee papa, nee” schreeuwde ik nog, maar het was te laat. Mijn moeder deed haar mond open, alsof ze wilden gillen, maar er kwam geen geluid. Juist op het moment dat het mes haar voor de eerste keer doorboorde, werd het zwart voor mijn ogen.

 

Die avond is mijn moeder gestorven, en heb ik het laatste wat ik had verloren.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.