Gaat het?

Haar vertrouwde tandarts is met pensioen en vandaag maakt ze kennis met zijn opvolger. Slank, blonde krullen, lichtblauwe ogen. Leuke vent, denkt ze, al heeft ze een bloedhekel aan ‘de tandarts’.

Haar stoel gaat achterover, ver achterover. Citroenachtige frisheid kietelt haar neus. Hij ruikt lekker. De wortelkanaalbehandeling vereist dat er een lapje om haar kies gaat en ze is er blij om. Want hoe aantrekkelijk ben je met je mond wijd open? Nu kan hij slechts haar bruine ogen zien. Een wat groter lapje spreidt hij uit over haar borst. Instrumenten waarvan ze de naam niet eens wil weten worden er bovenop gelegd.

Hij werkt geconcentreerd en dat geeft haar de gelegenheid hem beter te bekijken. Lange wimpers omranden zijn sprekende ogen. Ze wordt zich er pas van bewust dat ze staart als zijn blik de hare vangt. Wanneer ze het bloed naar haar wangen voelt stromen, ziet ze zijn mond krullen achter zijn masker.

‘Gaat het?’

Ze kreunt iets wat op een bevestiging lijkt.

Hij legt een zwaar instrument terug op het lapje. Lager dan de andere. Heel even raakt zijn hand een van haar borsten en een dartel vlindertje roert zich in haar onderbuik.

Dan loopt hij naar de wand tegenover haar om de röntgenfoto te bestuderen en als hij zich weer omdraait, glijdt zijn blik langs haar lichaam. Plotseling realiseert ze zich wat ze aan heeft. Haar truitje is wat strak. Haar rokje is een beetje kort. Veel te kort voor de positie waar ze zich nu in bevindt. Ze sluit kort haar ogen om zich te herinneren wat ze eronder draagt.  Ze kleurt als het haar weer te binnen schiet. Als ze weer opkijkt, ziet ze dat het nu zijn beurt is om te blozen.

Ze huivert als hij opnieuw een instrument pakt en dan toch weer terug legt op haar borst. Zijn ogen lachen haar toe als haar onwillekeurig een zucht ontsnapt. Zwaar rust zijn hand op haar als hij niet lijkt te kunnen besluiten welke te kiezen.

‘Gaat het nog?’ klinkt opnieuw en ze kreunt zacht.