De stilte...
Ik ben een stilstaand leven
Heb niemand wat door te geven
Geen kinderen in het verschiet
1 die mij verliet
Mijn naam word vergeten
Voor eeuwig versleten
Wat is het nut van mijn bestaan
Als ik niet gewoon door kan gaan?
Gaan in de zin van ''mijn'' leven
Zoals ''het'' adem mij heeft gegeven
Los van de navelstreng
En dat alles wat ik ben in het leven breng
Zoals bomen, bergen, bloemen en dieren
Niks anders kan mijn leven meer sieren
Het is enkel de natuur wat mijn Hart nog toe zingt
En waar mijn levensle(n)s nog op swingt
Niemand heeft een idee wat ik wil zeggen met woorden
Maar heb ook mijn stille verdriet
Die niemand ziet
Maar dans toch door op mijn eigen akkoorden!
<3
Reacties van lezers (7)
Mooi...heel erg mooi! Ben er stil van.
Prachtig geschreven.
Zonder oog voor de natuur, is de mens een verloren creatuur
Prachtig geschreven en wellicht ook nog talent voor boeken schrijven... Echt prachtig!
prachtig mooi
Met dit mooie gedicht heb je de stilte en het verdriet enigszins doorbroken.
Compliment daarvoor.
Rakend geschreven. Komt bij mij diep binnen.......
Vind het een mooie en indringende van je.
Reageren is niet meer mogelijk; de reacties blijven bewaard zoals ze destijds zijn geplaatst.