Wat je zoal meemaakt bij Scouting (7)

Door Ad gepubliceerd op Thursday 27 September 17:30

 

Scoutingverhalen: Wat je zoal meemaakt bij Scouting (7)…

 

Weer maar eens een paar ervaringen opgediept en uitgetypt....geniet er van.

 

Het Egeltje

Als je ooit gekampeerd heb, dan ken je het wel. Je gaat nooit vroeg naar bed en zeker niet als je verantwoordelijk bent voor 15 tot 20 jongens die van een ander zijn. Dan wacht je tot de kinderen zo rond de klok van 12 allemaal naar bed zijn en nog een uurtje of 2 extra, tot je zeker weet dat iedereen ligt te slapen. Zo ook dat kamp, we lagen toen zo rond de klok van half 3 in de tent en na nog een half uurtje gedraaid en gekeerd te hebben, viel ik in een lichte slaap (iets wat ik altijd heb op kamp, zodat ik, indien een jongen ’s nachts aan de tent staat, gelijk wakker ben).

Wat rustig indommelend hoorde ik een geritsel achter de tent en wanneer je ’s nachts een geluid hoort, dan klinkt het vaker veel harder door dan overdag.

Zo ook die nacht, het leek wel alsof er iemand achter de tent aan het lopen was, zo klonk het. Gauw een medeleider wakker gemaakt en wij tweeën op zoek naar het geluid. Maar waar we ook zochten, het was niet te vinden. Die nacht sliep ik lichter dan normaal, want ik was duidelijk op mijn hoede hierdoor.

Ook de volgende twee nachten daarop kwam het geluid steeds terug en na nogmaals een aantal keren vergeefs gezocht te hebben, gaven we de moed de derde nacht maar op. Er was immers niets gebeurd en waar zouden we ons dan toch druk om moeten maken.

De volgende dag, zo in de schemer ga ik achter de tent (in het begin van het bos) even wateren en hoor geritsel. Ik kijk waar het vandaan kom en vind dan de boosdoener van het geluid, zowel die avond als in de korte nachten. Het ging om een doodgewoon egeltje…..

Drie nachten slecht geslapen, tot bijna niet, zeker een keer of 5 er uit geweest om te zoeken wat het precies was, heeft dit kleine egeltje ons toch een halve week bezig weten te houden. Wat is de natuur toch mooi.

 

Vergeten?

Zoals elk jaar gingen we dit keer op kamp ook op excursie. We zaten in Luxemburg en in het plaatsje waar we zaten, bevond zich een scoutingmuseum. Ideaal dus voor ons en wij, met de 20 jongens die we bij hadden, er naar toe.

Ze vonden het zowaar nog interessant ook en na de bezichtiging hiervan, keerden we dan ook terug naar ons kampterrein. Daar aangekomen, het was een uur of 3, mocht iedereen tot 5 uur gaan spelen, stoken, hakken of wat dan ook (natuurlijk wel onder onze toezicht). Om een uur of 4 (we waren al meer dan een uur terug) vroeg één van de jongens aan ons: “Weten jullie waar Adrie is?”. We moesten hem het antwoord schuldig blijven en na navraag of één van de anderen hem gezien had, bleek dat Adrie al meer dan een uur niet gesignaleerd was.

“Bij het museum was hij er nog”, zei één van hen en toen bekroop ons de vreselijkste gedachte….we zouden hem toch niet vergeten zijn? Nee, dat gebeurt mij nooit, dacht ik nog. Ik tel altijd iedereen voor we weg gaan….., maar om er zeker van te zijn, togen we met één auto terug naar het museum in het midden van het dorp. Daar aangekomen zat Adrie doodleuk te wachten op het hekje. Wat doe je hier nog en waarom ben je nog hier”, waren mijn eerste vragen.

Wat bleek: Adrie was na de telling en verdeling per auto nog even gaan plassen en nadat hij terug kwam hiervan, waren wij al weg (dit speelde ook nog eens in de tijd zonder mobiele telefoons hè). “Maar waarom sta je hier dan nog”, vroeg ik hem, vervolgend met, “je had toch naar het kampterrein kunnen lopen, zover is het niet”.

Zijn antwoord: “Ik wist dat jullie me hier toch wel een keer zouden komen ophalen en heb maar gewacht”.

Een aai over zijn kop, een ijsje en met een zeer geruststellende leider reden we uiteindelijk terug naar het kampterrein.

 

Over geven

We hadden dat jaar een jubileumkamp, alweer in Luxemburg. Het zou een groot festijn zijn, allerlei buitenactiviteiten die we gezamenlijk met andere speltakken zouden doen, maar ook nog eens eigen activiteiten daarbuiten. Helaas, helaas, het weer gooide behoorlijk roet in het eten en dat was die week ook wel duidelijk te merken. Als er half in die week nog één iemand zou zijn geweest die droge kleding enz. had, dan zou het mij hoogstens verbazen. En met natte kleding, kun je ook verwachten, dat kinderen en leiding ziek worden. Zo ook dat kamp.

Ons uitje zou dit keer Luxemburg stad zijn, waar we de mooie plekjes en de kazematten (letterlijk huis om te moorden), een gangenstelsel om de stad te verdedigen, zouden gaan bezichtigen. Naderhand gingen we naar een groot plein met vele terrasjes en mochten de jongens vrij rondlopen (bedoelende dat ze niet bij ons in de buurt hoefden te blijven. Hee, wij willen ook wel eens rust).

Eén jongen voelde zich niet zo lekker (och, de zoveelste van die week) en bleef dus wat bij ons lopen. Mooi, kunnen we op hem een oogje in het zeil houden.

We liepen op een prachtig plein (Place D’armes), hadden die dag redelijk weer en de terrassen zaten dan ook overvol. Voor een druk bezocht terras, buigt de jongen voorover en, u raadt het al, vomeert de volledige inhoud van zijn maag. We schaamden ons de ogen uit onze kop, hoewel we ook wel wisten dat hij er niets aan kon doen.

 

Nog voor we één meter verder liepen, kwam er al een ober met een emmer water aan om de stoep voor het terras schoon te maken. Na vele verontschuldigen en excuses liepen we, enigszins nog beschaamd, verder. En de jongen…die voelde zich in één keer stukken beter…

Het gevolg van zijn actie en het bij ons blijven, was wel, dat ik (en ik ben nooit ziek) de daaropvolgende avond en dag ziek in mijn slaapzak lag. Gelukkig heb je dan een heel team bij, wat de zaken kan overnemen…

Er volgde nog meer zieken en als we tijdens dat kamp de zon één dag gezien hebben, is het veel geweest. Saillant detail is, dat kennissen die we daar opdeden en nog een week langer bleven en er al een paar dagen voor ons waren, later vertelden, dat de zon voor wij kwamen volop scheen en de dag nadat wij waren vertrokken heeft geschenen tot en met hun vertrek toe.

Dan kun je bij jezelf denken: het moest dus zo zijn !

 

Een stevige linker,

 

Ad.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.