Scoutingverhalen

Door Ad gepubliceerd op Friday 28 September 12:14
Scoutingverhalen(1): wat je zoal meemaakt bij Scouting.

De verhalen die nu geschreven worden zijn van kampen in het mooie plaatsje Kasterlee en Herentals in België.

1. Motorbende
In Kasterlee hadden we een terrein dat je het beste kunt vergelijken met de grootte van zo’n 10 voetbalvelden. De jongens mochten hun tenten opzetten waar ze wilden. Natuurlijk wilden ze in eerste instantie zover mogelijk van de leidingtent weg, maar toen we zeiden dat ze toch regelmatig naar ons moesten komen voor het programma, de speelmaterialen, foerage en andere zaken, werd al gauw besloten dat ‘ver weg’ misschien niet zo handig was. En dus werd er, zeg maar, op net niet te horen afstand de tenten weggezet. Omdat het terrein zo groot was en naast een doorgaande provinciale weg lag, moest ik dus een verhaal bedenken, om de kinderen niet zomaar van het terrein af te kunnen laten gaan. We riepen ze bij elkaar en met de legendarische zin ‘je hoeft me niet te geloven….’ Begon ik een verhaal te vertellen over een motorbende die zo nu en dan eens langs het terrein reed en die geen rekening hielden met scouts die al dan niet over en langs de weg liepen. Zij reden gewoon door…en waren voor niemand bang…..en jawel ze geloofden het.


http://plzcdn.com/ZillaIMG/ebb5d05d4c84a26890bc807fcd1b0640.jpg


 Alsof de duivel er mee speelde (ik heb altijd geluk in dit soort zaken) kwam er half in de week ook een motorbende (of misschien wel gewoon een toerclub van motoren) voorbij. Op dat moment stonden ze bij de leidingtent (ver van de weg af) en was het simpel om even te zeggen ‘hoor eens, daar heb je ze’. En die rijden nu ook in de avonden rond, dus blijf vooral ’s avonds in je tent.
Op de zaterdag van vertrek vroeg ik de jongens of ze nog ’s nachts motoren hadden gehoord en één jongen antwoordde hier bevestigend op. Het was van de week, zo zei hij en ik beaamde dat met ‘donderdagnacht’. Ja, het was donderdagnacht, zo zei hij, het waren een heleboel motoren en ze reden knoerthard. Nou jongen, zei ik, dat is dan heel raar, want het hele verhaal heb ik verzonnen en is dus niet waar. Hier in Kasterlee is geen motorbende…..daar zat hij dan…..

2. Weggegooid fietssleuteltje.
Hoewel het terrein dus immens groot was in Kasterlee, hadden ze van de groep aldaar niet gemaaid. Het gras was dus best hoog,maar dat mocht de pret niet drukken. Net voor vertrek op zaterdag (we gaan altijd op de fiets) komt er een jongen met de mededeling dat hij zijn fietssleuteltje kwijt is. Na alles grondig door te zoeken is het sleuteltje gewoon niet te vinden en wordt besloten dat de jongen zijn fiets opgeladen wordt in de aanhanger en hij met de auto mee mag. Eén van andere jongens hoorde dat en dacht: hee, als ik mijn fietssleuteltje weg gooi (in het hoge gras), dan kan ik ook mee met de auto en hoef ik niet te fietsen. En dus dat deed hij ook, hij gooide het sleuteltje ver van zijn tent weg, maar helaas een ander had dat gezien en kwam het vertellen. Heel zijn patrouille mocht dus gaan zoeken, wat buiten een flinke vertraging van tijd, ook gemopper en geklaag opleverde. Het sleuteltje werd niet gevonden en dus werd om half 12 in de morgen (we zouden om 10 uur wegrijden) besloten met de fiets naar de technische dienst te gaan en het slot open te laten breken. Maar de dienst was gaan eten en om half 1 konden we daar pas terecht. Hoe het ook zij, zo bedacht ik, hij zal fietsen en dus wachten en wachten en nadat de dienst open was en het slot binnen 5 minuten verwijderd was, begonnen we aan de terugtocht…..hij naast mij voorop. Om de verloren tijd in te halen hield ik een stevig tempo aan (ik reed zo’n 25 km per uur), maar na de eerste pauze werd door de leiding die achteraan reed (en dus nog harder moest trappen) verzocht om het tempo toch maar flink te verlagen, wat ook gebeurde.

Op zo’n 20 km voor we bij onze woonplaats waren, begon de jongen te praten. We fietsten inmiddels als zo’n 3 uur en zowel hij als ik hadden nog geen woord gewisseld (ik speelde dit om hem het gevoel te geven kwaad op hem te zijn). Hij zei: je moet niet denken dat ik het leuk vind hoor, wat ik gedaan heb, want dat vind ik helemaal niet. En zo gingen zijn verontschuldigingen nog wel een tijdje door en begon ik wat gewoner met hem te praten. Eenmaal bij ons thuishonk aangekomen, ging het verhaal ietsje anders, want vol trots vertelde hij het hele verhaal van zijn fietssleuteltje aan zijn ouders….hoewel ik hem tijdens de fietstocht het al vergeven had, zou je zo’n jongen op dat moment toch……

http://plzcdn.com/ZillaIMG/e1568ba0918c77e3152335b513567e57.jpg

3. Bobbejaanland
Een dagje pretpark zit er bij ons op kamp altijd wel in en we waren dat jaar opkamp in Herentals en dus ga je naar Bobbejaanland. Meestal vertellen we de jongens, dat we er geen geld voor hebben en dat we naar een kermis of museum gaan en diegene die de eerste keer mee gaan, die geloven dat dan ook trouw. Ook dat jaar ging het weer hetzelfde en we hadden de route naar Bobbejaanland zo gepland, dat we pas bij de laatste kilometers ook daadwerkelijk Bobbejaanland zagen.

Een voorloper van autisme, ADHD is dat in die tijd drukke jongens geen geur-, kleur- en smaakstoffen mochten hebben en daar hadden we er dan ook eentje van bij. Speciaal snoepgoed, speciaal drinken en heel de rataplan was geregeld. Bij Bobbejaanland aangekomen en afgerekend, iedereen bij elkaar geroepen en gezegd dat ze het uniform aan moesten houden, dat er niemand alleen mocht lopen en dat ze om 7 uur ’s avonds bij de ingang terug moesten zijn. En tegen die jongen nog speciaal gezegd dat hij goed moest kijken wat hij at en dronk. En weg waren ze…..
Die dag was het goed warm en al lopende door Bobbejaanland of gebruik makend van de attracties zag je de jongens zonder uniform lopen (wat ook begrijpelijk was). Wel hielden ze netjes allemaal de groepsdas om…..en wonder boven wonder….iedereen was op de afgesproken tijd bij de ingang. Echter één van de jongens was ontzettend druk en lastig, juist ja…de hierboven omschreven jongen. Ik vroeg hem of hij iets op had wat niet mocht, wat hij zelf ontkende. Op enig aandringen van mij, kwam de aap uit de mouw, maar niet door hem. Zijn maatje zei: Ik heb hem een blikje cola gegeven.
Een beetje mopperend op hem, dat ie wist wat de gevolgen zouden zijn vroeg ik naar de reden van dit initiatief. Het antwoord verblufte mij zo, dat ik niet op die jongen kwaad kon worden. Zijn antwoord was; Ja, het was zo warm en wij konden lekker fris drinken een hele dag en hij mocht alleen maar appelsap, toen heb ik hem een blikje cola gegeven.
Wel heb ik hem verteld, dat als de jongen echt heel druk zou zijn, hij de oplossing maar moest geven, maar gelukkig viel alles die avond nog wel mee…..

http://plzcdn.com/ZillaIMG/be204be66293859b18724790e0290c79.jpg

Een stevige linker, Ad

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk artikel, als je met de scouting meegaat dan heb je inderdaad altijd wel wat te vertellen.