Nummer 7

Door Juana gepubliceerd op Thursday 03 January 22:17

 

Ze had hem herkend, onbewust. Hij zag er anders uit, maar ze wist dat het hem was. Daar stond hij. Met een glas bier in de hand. Dansen deed hij niet, behalve nu en dan een stapje opzij.

Hij herkende haar niet. Of wou hij haar geen aandacht geven? Ze wist het niet. Ze danste verder maar gluurde nu en dan eens in zijn richting. Nee, hij leek haar geen aandacht te geven. De deejay legde reggaeton op. Even vlogen haar gedachten naar verloren herinneringen, maar niet lang. Ze was hier en nu, en lachend begon ze te dansen met een vriend. Tot ze de vriend halfverwege het liedje toefluisterde, ‘sorry, ik ga mijn kans wagen’ en ze liep naar hem toe, nam hem bij de hand en trok hem op de dansvloer.

Tot haar grootte vreugde ging hij er op in. Was het hem? Ze wist het nog niet helemaal zeker. Een vriend van hem kwam langs en nam subtiel zijn glas bier weg dat hij nog in zijn handen had. Algauw had hij haar beide handen vast. Zij nam de leiding. Ze stelde vast dat hij niet zo soepel danste, hij probeerde niet de leiding over te nemen, maar volgde. Maar hij had een grote lach op zijn gezicht en zijn ogen bleven fonkelen. Het was alsof hij niet kon geloven dat zij met hem danste. Hij vroeg haar naam… Nee, hij had haar niet herkend. Ze vertelde hem haar naam en toen herkende hij haar en pas toen was ze het zeker: het was hem.

Hij kon het niet geloven. Was zij datzelfde meisje, dat er zo braaf uitzag, hier nu zo uitdagend aan het dansen met een kleedje dat op alle juiste plaatsen aansloot? Hij vertelde haar dat net toen ze hem op de dansvloer trok, hij zijn vriend aan het vragen wie dat meisje was. Ze had dus toch indruk gemaakt.

Hij bleef lachen en trok haar wat dichter, zijn handen rond haar middel. Ze informeerde naar zijn status. Of hij single was, anders zou ze iemand jaloers aan het maken zijn, flirtte ze. Hij werd wat serieuzer, en hoewel hij bevestigde dat hij inderdaad single was, zei hij dat hij niet op zoek was naar een relatie. Hij had geen tijd om iemand de aandacht te geven die ze verdiende zei hij. Hij veronderstelde dat zij wel op zoek was en hij wou eerlijk en direct rechtuit zijn zei hij. Haar gezicht vertrok. Ze was teleurgesteld en even vloog het idee hem te laten staan door haar hoofd. Terug gaan dansen, geen tijd aan hem verspillen. Maar zo rap als het idee opkwam, zo rap werd het weggeveegd. Hij liet haar niet los en hief haar van de grond, herhalend dat hij niet kon geloven dat het zij was en dat ze hem aan het dansen gekregen had. Hij danste nooit zei hij. Ze liet het idee varen en besloot het spelletje mee te spelen. Ondertussen hoorde ze haar vriendin een luide enthousiaste kreet slaan. Ze lachte, ze wist dat haar vriendin dacht dat ze eindelijk iemand gevonden had en blij was in haar plaats en ze vertelde hem, wat uitdagend en hopend dat hij zijn principe zou laten varen, dat haar vriendin teleurgesteld ging zijn wanneer ze hoorde dat het maar ‘om te lachen was’.

De rest van de nacht passeerde als een droom. Toen ze zei dat er over hen geroddeld ging worden, zei hij ‘laten we ze een reden geven om te roddelen’ en hij nam haar mee, weg van de danszaal, tot ze alleen waren. Hij liet haar niet meer los. In enkele uren wist ze meer van hem dan van haar beste vriend. Er was geen sprake van teruggehoudenheid, noch van gene. Ze merkte gefascineerd op dat ze dit nog nooit meegemaakt had met niemand. Het was alsof ze hem al jaren kende. De speelse babbel, het uitwisselen van informatie en het ontdekken van elkaars leven, maar zonder te stoppen met lachen en flirten…

Naar mate de avond vorderde, gaf ze meer in. Hij wou haar zoenen, ze merkte het aan zijn lichaamshouding, maar hij drong zich niet op. Hij naderde haar mond, maar liet de laatste centimeters aan haar om te overbruggen. Ze gaf toe, hij won, ze was van hem en zijn mond bedekte de hare. Van spreken kwam niet veel meer terecht, maar zijn lichaam reageerde perfect op het hare. Opnieuw was ze gefascineerd. In haar voorbije relaties had ze dit nooit meegemaakt. Haar ex kon haar verlangens niet begrijpen. Hij daarentegen, leek haar verlangens te lezen. Hij duwde haar tegen de muur, haar armen in de lucht, haar handen samenhoudend tegen de muur. Dominant, maar zonder agressie. Ze draaide haar hoofd en hij zoende haar nek.

En ze biechtte op dat ze de nacht ervoor van hem gedroomd had. Hij was in haar dromen langsgekomen. Niet meer dan dat, er was geen interactie geweest, maar het was een droom die uitgekomen was. Ze bleef gefascineerd. Was dit wat je moest voelen? Als het goed zat? Alsof alles vanzelf ging, wanneer je de persoon niet herkent, maar je onderbewustzijn meer weet dan jij?

Maar hij wou geen relatie. Hoewel hij enkele keren had laten voelen dat hij het nu zelf moeilijk had met dit principe, vroeg hij haar nummer niet. Hij stelde niet voor af te spreken, zei niet dat hij haar terug wou zien.

Ze nam afscheid. Opeens vluchtig. Ze moest gaan. Haar vriendin wachtte op haar. Maar hij wou haar niet laten gaan zonder afscheid. Hij trok haar nog tegen zich, een laatste keer en zoende haar nog eens, een laatste keer.

Hij volgde haar. Keek toe terwijl ze afscheid nam van haar vrienden. Ze bewaarde hem als laatste. Ze twijfelde hem gewoon een zoen op de wang te geven, maar hij was haar voor en zoende haar op de mond. Ze mompelde iets als ‘tot nog eens’ en keek niet meer achterom. Nu was het aan hem. Ze had hem op alle mogelijke manieren duidelijk gemaakt dat ze hem beter wou leren kennen. Nog meer zou zielig worden. Het was tenslotte maar om te lachen, toch?

Maar ze kreeg hem niet uit haar hoofd. Ze hoopte dat hij zich zou bedenken. Dat hij dezelfde fascinatie had gevoeld als haar. Dat hij onder de indruk was en dat hij zijn principe zou laten varen…

Maar de dagen gingen voorbij. Hij had gekozen. Hij nam geen contact op, en ze verdrong de herinnering aan die nacht en hij werd verbannen naar een diep plaatsje in haar hart. En het potentieel dat die avond zo sterk aanwezig geweest was ging verloren. 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Is dit een hoofdstuk uit een liefdesroman ?
Op dit moment niet nee - ik ben al een paar maanden de tijd niet aan het maken om te schrijven in het geheel op plazilla. Ik krijg er wel weer meer en meer zin in en heb nog veel artikelen en verhaaltjes in mijn hoofd en een vervolg is zeker nog mogelijk...
Het potentieel ging verloren. Zonde.