Terug naar Argentinië – deel 1

Door Juana gepubliceerd op Saturday 23 February 10:23

Een anderhalf jaar was bijna gepasseerd. Ik was wat nerveus. Ik vroeg me af hoe het zou zijn. Zou het nog aanvoelen als mijn ‘thuis’ of zou ik me helemaal vervreemd voelen? Zou ik heimwee hebben, er terug willen blijven? Hoe zou de band met mijn vrienden zijn? Zouden we nog gewoon kunnen spreken of zou mijn eerste-wereld-land-leventje zodanig anders zijn van hun realiteit dat de gesprekken zouden stilvallen?

Maar daar was ik dan. Weer in Argentinië. Tijdens de autorit van vijf uur, gaf ik mezelf de tijd om mijn na te denken over wat ik voelde. De landschappen vlogen langs me heen. De zon straalde aan de hemel. Zo ver ik kijken kon zag ik natuur. En ik voelde het diep in mijn hart: ik was weer in Argentinië. Oh, wat houd ik van dat land. Het gevoel van oneindige vrijheid. Een gevoel dat ik nog nergens anders ter wereld had gekregen.

Tijdens een pauze kochten we een sandwich. Direct komt een vriendelijke hond ons begroeten. Ik grinnik. De hond had vlooien, de kans dat mijn reisgezel zich wat later zou zitten krabben was groot. Ook dit is Argentinië

En de royale porties. “Nee, dit zijn niet twee sandwiches, dit zijn de twee helften van jouw sandwich, de mijne komt nog.” 30 cm., lang, 15 cm breed en bijna even dik. Met een biefstuk erop… Waar ter wereld vind je sandwiches met een biefstuk erop?

Maar ondanks het gevoel van vrijheid dat Argentinië me heeft, is de vrijheid van de gemiddelde Argentijn veel beperkter dan die van de gemiddelde Belg. Ik denk terug aan het vliegveld en de migratiecontrole. Het was verschrikkelijk. Vorig jaar was dit zo nog niet. De overheid begint wanhopig te worden. Ik moest mijn vingerafdruk geven en een foto van me laten maken. (Het doet er niet toe dat deze informatie op mijn digitaal paspoort staat…). Maar op zich kan je daar nog een logica inzien. Ik ben een buitenlander… Ik was echter gechoqueerd door het feit dat ook een Argentijn deze zelfde behandeling moest ondergaan. Waar ter wereld moet je je vingerafdruk geven om te mogen binnengaan in je eigen land? Als ik als Europeaan in Europa zo behandeld zou worden, zou ik verontwaardigd zijn. Alsof ze je kunnen weigeren in je eigen land…

Maar dat is nog niets. Nog iets nieuws, sinds mijn laatste verblijf, is dat een Argentijn geen recht meer heeft op het omzetten van de lokale munt – de Argentijnse peso – in dollar of euro. En dit in een land waar inflatie de normale gang van zaken is. Waar een kilo brood van de ene op de andere dag kan stijgen van 10 peso naar 14 peso. Wie wil dan nog een huis kopen over verkopen? Maar erger nog. Wat doe je als je op reis wilt gaan? Geen enkel land wil die zwakke munt, de peso. Die is niets waard. Zelfs de buurlanden moeten ze niet hebben. Er bestaan dan ook naast de officiële koers een volledig zwarte markt en meer realistische koers. Terwijl officieel een dollar zo’n 4 peso is, is die op de parallelle markt tot 7 peso waard… Maar hoe kom je officieel aan dollars als je niet gewoon naar de bank kan gaan om te wisselen? Daar hebben ze een oplossing voor bedacht. De vrouw die naast me op het vliegtuig zat vertelde het me. De belastingdienst heeft een programma waar je kunt aangeven hoeveel dagen je op reis gaat en dan euros/dollars kunt aanvragen. Op zich niet zo slecht – buiten het feit dat je niets krijgt als je iets van belasting niet op tijd hebt betaalt (wat heel gemakkelijk is, gezien het aantal belastingen die er bestaat, die je niet een maal per jaar moeten betalen, maar maandelijks) en buiten het feit dat (tenzij je politieke contacten hebt) wel geteld 30 dollar (of euro als je naar Europa gaat) per dag krijgt. Heb jij ooit al eens gereisd in Europa op 30 euro per dag? Hoeveel kost een hotelkamer? Hoeveel kost eten en een museumbezoek… Het ironische is dat landen zoals Spanje (die niet bang zijn om Latinos terug te sturen naar hun land als er een papiertje niet in orde is) eisen dat ze kunnen aantonen dat ze 64 euro per dag bij zich hebben…

Wat is dan de oplossing? Met de kredietkaart betalen. Oef, een oplossing. Maar ook hier zit een addertje onder het gras (en mogelijk zelfs twee). In de eerste plaats betalen ze 15% extra op alle uitgaven in het buitenland gedaan met kredietkaart, als belasting aan de Argentijnse Staat… Je budget moet plots een stuk hoger liggen… Het tweede addertje: belastingcontrole achteraf…Hoe kom je aan dat geld dat je in Europa hebt uitgegeven?

 

En ik besef:

Hoe heerlijk is het niet om, a) te leven in een land met een min of meer stabiele (en sterke) munt? Waar een brood 2,10 euro kost op maandag en op het einde van de week nog altijd 2,10 euro kost?

En b) om te leven in een land waar, als ik zin heb, ik naar de bank ga en vraag om mijn hele maandloon om te zetten in dollar, in pond, in yen… waar ik zin in heb. Gewoon omdat er zin in heb. Gewoon omdat het kan?

En c) een land waar ik niet gestraft wordt als ik op reis ga en daar geld uitgeef , waar ik voor gewerkt heb, via mijn kredietkaart…?

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja als je dit zo leest dan is Nederland nog zo slecht niet,Pork de rode kater is hier zeer tevreden en geeft de DUIM.
DRIMPELS zijn als dromen in het water.