Gedichten Verloren Liefde

Door Marvak gepubliceerd op Monday 20 January 15:15

                                            87c6790a4112723b9e944635b3700125.jpg
Verloren liefde
Voelde me  vlinderachtig licht en klein,
Wilde altijd jouw liefde zijn.
Je kwam en ging: ’n lente …..’n zomer…..
Dat maakte onze liefde zoveel vromer
’t getij is gekeerd:stormen uitgeraasd
‘voel me stuurloos….. verdwaasd…..
Neem me in je armen, nog ’n een enkele keer…..
De hunkering keert: er is geen weerklank meer.

Memorie
Soms als het even niet gaat, Mis ik je hand, stil op  m ’n knie.
Zonder te zeggen, kom je me troosten. En nu ik je niet zie,
Lees ik de woorden over en over, Maar nu ZONDER jou,
Heb ik ze elke dag nodig

                                       bfaaf4a04c4622d3f0cbedbf0238730c.jpg
Vakantieliefde
Ik wil graag dat je weet, Hoe ik me nu voel.
Maar ik durf niets te zeggen  Je blik is zo hard en koel Je prikt niet door m ’n masker  Dat onverschillig is En zo kom je nooit te weten  Hoe erg ik je nu Mis.

De hele nacht door!
Dat nummer van ons samen Die eerste keer op dat feest. Jouw mond in mijn hals Langzaam naar de mijne, Zo spannend is het nooit meer geweest. Zodra we dat nummer hoorden. Begonnen we te kussen Waar we dan ook waren, Niemand kwam ertussen. Nu hoor ik ’t weer. Klonk het toen al zo triest?
Alsof je niet alleen  je vriend maar ook een herinnering voor een paar weken verliest

Gebroken liefde!  
Languit op mijn bed
Mijn hoofd in het kussen
Vuist gebald op mijn buik
Foto’s gekreukeld ertussen,
Zo huilde ik weer om jou,
Tot ik opeens besefte
Dat ik nog steeds  van je hou.

Afscheid 
Nemen doet pijn ,
Als die ander er niet zo zijn  
Toen je me zei dat je niet wou.
Liet je me achter in de kou.
Ik had kunnen weten Het had ons al niet mee gezeten.  
Jij gaat verder met je leven, En het mijne Staat even stil,
Heel even
Maar ik moet weer verder gaan
Want deze vriendschap heeft afgedaan.

De Vreemdeling  
Ik kijk verlegen naar je
Maar of JIJ dat ziet….
Als ik naar je lach dan merk je dat niet  
‘k fluister Hallo
En zie je denken
Wat een vreemde griet  
Dat ik stilletjes van je hou
Geeft alleen maar verdriet.

Liefdesverdriet 
Je gaf me jouw liefde, Je gaf  me jouw kracht. Maar je heb me vooral,  Heel veel verdriet gebracht.
Ik mis je. Soms probeer ik je te schrijven, hoeveel ik nog voor je voel. Maar nooit klinkt het zo verliefd
Als ik het bedoel Ik wilde mijn vrijheid, Jij stond in de kou. Ik had moeten kiezen, Voor mijn gevoelens voor jou. Nu leef ik vrij, Maar ben leeg van binnen. Ik hoop dat je nog van me houdt. En we iets nieuws kunnen beginnen.

Misschien 
Zie je mij ooit staan. Misschien Wil je ooit voor mij Door het vuur gaan Misschien Wil je ooit je leven
Met mij delen Misschien Zullen ze  Ooit ons liedje spelen Misschien Ben je ooit trouw Maar een ding is zeker IK HOU VAN JOU

Uit 
Ik had zo lang gedroomd Van iemand zoals jij En toen ik je vond Was ik enorm blij Maar na al die maanden Weet ik nu, je houdt niet van mij!

Een Nieuw begin 
Iedere dag kan een nieuw begin van je leven zijn. die gedachte is al fijn zou je in het “oude”blijven steken En daar, Daar steeds opnieuw je hoofd over breken.  Het lost niets op en heeft totaal geen zin.
Vanaf vandaag krijgt mijn leven een nieuw begin

Hoopvol 
Duizend korrels zand, Glijden door mijn hand. Kijk ernaar, Heel  even . Bouwstenen voor een heel mensenleven. Golven rollen af en aan, Overspoelen mijn voeten. blijf er even in staan. Zonder dit water geen bestaan.

De klok 
Een minuut is zestig tikken. Tikken van de klok. Zo zie je steeds de wijzer schuiven.Schuiven steeds een stukje verderop. Al die kleine streepjes. Neem elk een deeltje mee. Een deeltje van een ieders leven. Al doet het nog zo’n wee. De tijd  stoort zich niet aan de zorgen. Tevredenheid, pijn of geluk. De tikken, onverstoorbaar, uren ,Dagen, jaren stuk. Zo zullen generaties komen en gaan. Al zou er geen mens meer leven, Dan, zou de tijd nog bestaan.

Uit elkaar 
Ik zou jouw moeten haten. Jij, die mij zomaar heeft verlaten. Jij liet me achter met twijfels en verdriet. Enige uitleg gaf je mij niet. Vaak denk ik terug aan die mooie tijd. Die nu heel langzaam slijt. Toch blijf ik hopen en wacht, Tot jij weer tegen mij lacht. En me vraagt:Kun je me vergeven? Ik kan niet zonder jouw leven.
                              fe443b0590c7970eb8fc4d7bf7809e3d.jpg  
Marvak©2014

 

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.