De dag met het slechte begin deel 1

Door Jeaninevw gepubliceerd op Sunday 02 September 13:33
Mijn ogen gingen langzaam open, ik voeldmme aan mijn lichaam dat er wat mis was. De diagnose lag al vast dat ik beperkingen had daar was ik me van bewust. Vandaag voelde mijn lichaam anders aan, zwaar en zwevend tegelijk. langzaam kwam ik uit bed en gaf mijn benen een duw, ze wouden niet met derest van mijn benen me. Ze moesten op hun plaats gezet worden wat ze normaal zelf deden, er ging een rilling over mijn lichaam heen. Een angstig gevoel kwam in mij naar boven, ik wist dat het mis was. Zodra ik op stond werd dit gevoel bevestigd, mijn benen hielden mijn romp niet en lagen als een plompe pudding naast mijn lichaam. Ze hielden een hele vreemde stand aan en optillen was geen mogelijkheid. Daar lag ik dan vijfentwintig jaar jong in de bloei van mijn leven zou je denken, toch was de waarheid minder waar. Stil bleef ik liggen en dacht eens goed na wat er aan de hand was. Mijn benen hadden geen gevoel en al zeker geen spanning, ze deden niets! 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/0168e5ea3df57db1d63d47147084908d.jpg
Een half uur heb ik daar muisstil gelegen, in de hoop dat ze het zouden doen de secondes bleven tikken op de klok. Mijn benen daarin tegen bleven dood stil en liggen waar ze lagen geen beweging in te krijgen. Het besef kwam dat ik hulp nodig had maar hoe? Als een baby kroop ik languit over de vloer, met enige momenten van rust omdat mijn benen te zwaar waren om te slepen. Daar lag ik dan languit voor de reling van de trap, meerdere keren heb ik geprobeerd me op te trekken maar de benen gaven niet mee.

 
Huilend lag ik daar, ik was bang voor wat komen ging en wist dat ik hulp moest inschakelen. Dit was niet wat ik wou en ook niet wat ik wou laten zien aan anderen. Het woord gehandicapt kwam steeds dichterbij en raakte mijn gedachten. Ik wou schreeuwen slaan huilen schoppen maar deed niets, het werd tijd dat ik hulp ging inschakelen en liet zien wat er nu met me aan de hand was. Snikkend belde k mijn vriend, het enigste wat ik kon zeggen was help het is mis. HELP
 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/0168e5ea3df57db1d63d47147084908d.jpg
Hij was er met een paar seconden, al leken het minuten. Hij legde me op bed als een baby waardoor ik nog meer verdriet kreeg en niet wist hoe ik dit dit moest verwerken. Wat gebeurde er met mijn lichaam en was dit blijvend, zou ik in een rolstoel terecht komen? Mijn vriend belde met de dokter, in zijn stem zat veel paniek en angst dat kon ik van verren horen. Ook hij wist niet wat hij moest doen in deze situatie en was heel erg geschrokken, wat ik heel goed begreep. Ik probeerde me voor hem sterk te houden en hem te vertellen dat alles goed kwam en dat ik sterk was en niet zomaar opgaf. Dat hij niet bang moest wezen voor wat komen ging en dat ik niet zomaar mijn hoofd ergens bij neer zou leggen. Ik stelde hem gerust terwijl in mijn eigen hersenen zoveel gedachten gingen, ik liet ze niet toe en probeerde ze weg te steken. Mijn vriend had nu mijn woorden nodig, mijn eigen verdriet was even niet belangrijk althans dat dacht ik. Het ging om mij en zat anderen te troosten waar was ik toch weer mee bezig, maar zo zat ik in elkaar altijd mezelf op de achtergrond plaatsen en een ander proberen te helpen.
 
De dokter kwam al snel, bekeek de situatie en zag aan zijn ogen dat het mis was en dat ik een groot probleem had. Na een paar minuten was het wel zeker, want hij belde een ambulanche om mij te komen halen en me met spoed te vervoeren naar het ziekenhuis. Ik probeerde het nog tegen te houden door te zeggen het komt wel goed, ze doen het zo weer ze zijn gewoon moe uitgeput net zoals mij. De dokter keek me eens goed aan met zijn strenge blik en vertelde me heel duidelijk dat het helemaal niet goed zat en dat mijn benen niet meer werkten en geen reflexen hadden. Mijn ogen richten zich op de wolken buiten en ik zonderde me af, ik probeerde mijn tranen in te slikken en me rustig te houden. Ondertussen waren mijn schoon ouders, ouders en twee vrienden geariveerd. Ik zou die middag met de meiden gaan winkelen en was het helemaal vergeten door het geen wat er gebeurd was. Ze waren heel erg geschrokken en ook de angst van hun gezicht was af te lezen, ik vroeg of iedereen me met rust wou laten tot dat de ambulance kwam even wat tijd voor mezelf en even mijn gedachten op een rijtje zetten. Ze lieten me alleen, ik hoorde dat mijn spullen ingepakt werden en klaar gezet werden was dit het begin van het einde. Ik kan toch niet op mijn vijfentwintigste in een rolstoel gaan hangen, daar heb ik geen geduld geen tijd en vooral geen zin in. Maar wat nu als ik geen keus heb en gewoon in de rolstoel terecht kom zonder dat er mij ooit wat gevraagd is, dan zal ik er maar mee om moeten leren gaan en derest doet er dan niet meer toe.
 
http://plzcdn.com/ZillaIMG/0168e5ea3df57db1d63d47147084908d.jpg
 
De ambulance kwam aangereden, ik hoorde hem aankomen de tranen liepen over mijn wangen want ik wou absoluut niet mee. Dit kon geen werkelijkheid wezen en het moest een droom wezen, het personeel van de wagen kwam binnen gedenderd in de kamer. Het was werkelijkheid..
De gehele pakken die pijn deden aan je ogen begonnen wat onderzoekjes te doen en keken naar de stand van mijn benen. Het was niet goed want ik werd al snel op de brancard gelegd zonder pardon, daar ging ik dan. Buiten waren er vele kijkers die keken wat er aan de hand was en dat was iets wat ik helemaal niet wou. Alles wou ik voor mezelf houden van me ziekte, dus zeker dit wat dachten die achterlijke mensen daar wel niet dat ik een kermis atractie was? Boos keek ik hun kant uit of ze me zagen was een tweede want ik was zo goed ingepakt dat er bijna niets van me te zien was. De wagen starte en reed hard te straat uit daar gingen we dan, bang en angstig lag ik daar was het allemaal maar een droom.
 
 
HELP!!
 
 
Morgen schrijf ik deel twee, word fan van deze zilla als je hem wil blijven volgen!
Groetjes Jeanine
 
 
 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.