De hel 'samenwonen en familie'

Door Utopia gepubliceerd op Wednesday 18 December 15:06

Je gaat je vroeg of laat gigantisch irriteren aan de rariteiten van de ander

Ik woon met een oud studiegenoot, die ik in het begin nog meer van alles verdacht, en later minder. Dit komt omdat het oordeel in het begin nog zuiver is, en later plaats je er filters tussen, om het leefbaar en acceptabel te maken. Zo had mijn broer destijds zijn eerste vriendin, welke dus zijn vrouw werd. Een vreselijke trut, vals en doortrapt en rot tot op het bot. Mijn vader haatte haar, en mijn moeder ook. Die twee zijn gescheiden en spreken elkaar nooit dus hun oordeel was niet afhankelijk of beïnvloedt door elkander. 

Mijn vader noemde haar "De spin" die alles in haar web trekt, en inpakt en leegzuigt. Mijn moeder is niet zo direct, en uit het anders. Maar in haar top van wanhoop roept ze het ook uit: "Ik moet d'r niet!" Ze deugt niet!" 

Ik heb het allemaal meer van een afstand bekeken, en ga mee zoals zij denkt de boel aan touwtjes te hebben en te sturen, knip ik die draad elk moment door. Het mooiste vind ik nog, als zij denkt dat ik stom ben! En dat dacht ze al die tijd ...

Iedere keer wanneer ik bij mijn broer, (hun) op visite kwam, dan kreeg ik een spervuur met vragen over me heen, allemaal financieel van aard. Ze deed overdreven poeslief tegen me, en kon zo rot als ze was, haar eigen jaloezie en haat niet bedekken. Omdat ik me heel goed van de domme kan houden, had ze dit nooit door. 

Mijn moeder wist meer, want zelfs ik had niet durven dromen dat zij tegen mijn moeder allemaal lelijke dingen over me vertelde. Dat had ik niet voorzien, en dit verklaart meteen waarom mijn moeder niet wilde dat ik al haar vragen beantwoordde. (terwijl ik genoot van haar ingehouden jaloezie, sluisde zij alles door, of misbruikte de informatie). 

Waar ik ook van ben geschrokken, maar niet helemaal, omdat het me eigenlijk ook niet zo heel veel verbaasde, was dat mijn eigen 6 jaar oudere broer net zo corrupt was. De keren dat ik met hem in het park liep, openhartig te praten, heeft ook hij mij tegen mijn ouders opgezet. Mijn moeder wilde het zo niet zien, en vertelde me dat hij zich zorgen maakte, maar al snel bleek dat het toch niet zo was. Ik heb een paar maanden niets van me laten horen.

Ineens een schijterig e-mailtje, met één zin die schreef: 'Hoe gaat het nou?' Wat ik vertaal als een poging om uit te zoeken of ik hem doorzie, en in hoeverre ik dan kwaad ben....
Hun jaloezie komt hiervan: Mijn broers jaloezie is dat ik groter ben als hij, meer open, en met iedereen gemakkelijk contact maak, daarnaast ook kan doen wat ik wil, en hem in opleiding voorbij ben gegaan, van geen enkele diploma dan basisschool, in 4 jaar naar de universiteit. Dat werd hem teveel. Hij beschouwde zichzelf altijd als geleerd en boekenwurm, en ik was altijd het jongere broertje dat buiten speelde als hij achter zijn boek zat, en ik altijd zei: "Waarom lees je toch zoveel, je kunt beter leven, en eigen ervaringen opbouwen" Dat sprak hij dan fel tegen. "Kijk eens wat je geworden bent broer, een schuwe contactgestoorde man met zenuwtrekken over zijn gezicht, die alleen maar stress en nervositeit uitstraalt. Je hebt talenten, maar benut er geen. Omdat je niet kunt omgaan met teleurstelling."


Wat zijn vrouw aangaat, is puur financieel. Omdat ik weer wat maak van mijn leven, en door een 8 jaar lange klotetijd ben gegaan, (waar ik zelf niet zo bij stilstond) met drugs en weet ik wat, heeft mijn moeder mij sinds ik studeer, ondersteund. Alle vragen die de vrouw van mijn broer stelde waren; "Hoelang moet je nou nog? Wat kost dit en dat? enz enz" Toen heeft zij een optelsom gemaakt en mijn moeders voicemail ingesproken van 20 minuten waarin zij mij belachelijk heeft proberen te maken, en vervolgens een som geld heeft geëist. Dat vond ze wel zo eerlijk, want ik kreeg support, dus hadden hun twee ook recht op geld. Toen mijn moeder mij dit vertelde, verbaasde het me, maar gelijker tijd ook weer niet. Eventjes denk je dan aan al die keren dat je met je goede bedoelingen op visite kwam, en zij alles uit me haalde wat ze nodig had, en gelijker tijd aardig doen om het niet zo te laten opvallen. Dan word je misselijk en teleurgesteld. Toch haal ik ook hier weer op enige manier plezier uit! Het is een spel en ik denk de regels te snappen. Die twee zijn door hun temperament zo doorzichtig als de pest. Ik ben sluwer, en gemener als het moet. Het is dat het gewoon niet mijn keus is. Maar voor wie erom vraagt, die kan het krijgen.

 

Mijn woonsituatie

Tja ik weet even niet meer waar ik nu in zit, op zich na het duidelijk stellen van mijn grenzen, ging alles hier in Diemen soepel. Geen wrijving of probleem meer na een heftige confrontatie waarbij je ronduit zegt wat je van elkaar vind, wat in akelige toonhoogten rond elkaars oren vliegt, en eventjes meer woede op de hoop gooit dan er al zat. Het mooie van dergelijke momenten is, dat alleen op deze manier je kunt achterhalen hoeveel ruimte er nog zit voordat de echte bom barst. 

Sinds kort heeft mijn kamergenoot, (die de kamer hiernaast heeft, maar diezelfde deur deelt, een vriend in huis genomen. Zij luisteren sinds weken naar en goeroe, en schrijven hun doelen op papier. Leuk zou je denken, ware het niet dat die nachtbrakers na 03:00 nog niet slapen, en blowen (wat weer grotendeels mijn schuld is met mijn balkonwiet) -ik rook het zelf niet eens- en vervolgens nog de koelkast plunderen en lawaai maken in de keuken, en de messen met pindakaas bevuilen, zonder netjes die troep af te smeren aan hun boterham. Ik vind overal broodmessen met klonten pindakaas. Ik word schijtziek van die pindakaasobsessie. 

Verder bemoeien de heren zich teveel met mij. Overtuigd van hun nieuwe praatjesmaker, moet ineens iedereen ernaar luisteren, weet je wel. Iedereen doet het fout, behalve zij. Moet je net mij hebben, ohh ik denk dat dit leuk gaat worden. Ik haal uit elke shitsituatie mijn plezier wel, daar gaat het niet om, het is alleen vermoeiend en ik heb geen keus, los daarvan altijd spannend. Confronteren vind ik het allermooiste, iemand volledig vastlullen door hun eigen praatjes tegen ze op te zetten.   Een paar simpele vergelijkingen volstaan..

Wat mijn broer aangaat, daar zal ik nog iets op verzinnen, want ermee wegkomen dat laat ik niet toe. Je leest hier een psychische strijd, en wees gerust, het is me mijn leven lang nooit anders geweest. Dit is wat ik gewend ben. Het verrotte is dat ik ook alleen maar strijd zie, ook waar dat niet is. Dat verpest een hoop.

bye

 

 


 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.

Achterbakse mensen, bah. Snap je frustratie, maar gelukkig is die spin weg.
Het idee dat ik nog met dat vreselijke mens te maken krijg, die bemoeial, dat maakt me kwaad. Altijd bemoeit ze zich met mij en mijn ouders, terwijl ze de vrouw is van mijn broer! Is toch niet te geloven dit?!
Ze heeft zich vastgebeten lijkt het wel.
Ze is niet eens naar de begrafenis van haar eigen vader geweest! (woont gewoon in een straal van 50 km) Heb je een beetje een idee waar we het over hebben... Maar buiten dit, het kan een goede reden hebben, ze heeft mijn vader inmiddels helemaal ingepalmd. Kleinkinderen zijn haar wapen geweest. "wil je Saartje even aan de lijn?"
Inderdaad negeren.. Ik heb vorige week mijn familie van één kant verbannen, dit keer echt verbannen, heerlijk het geeft zoveel rust! En zij? Zij sturen nu haatmails, kan mij het schelen, lekker doen.. Het is duidelijk, door hen te negeren heb ik ze nog kwader gemaakt.. Dat geeft echt de ultieme voldoening kan ik je vertellen..:)
Ja dat doe ik ook, alleen hoelang? Straffen zorgt voor een permanente scheiding, terwijl negeren een fase is die in de wachtstand staat. Het is alsof je wacht tot de ander een zet maakt. En bij straffen is die verwachting uit, en al die tijd zit je met een goed gevoel ;)
Niet wachten op een zet, echt klaar er mee zijn :-)
Achterbakse schoonzussen... breek me de bek niet open! Gelukkig is die van mij een ex.
Wat dacht je van niet strijden, maar negeren? scheelt je heel veel energie :-) energiezuigers zijn er altijd, kan je wel bezig blijven.
Negeren is het ergste van alles, daarmee zeg je dat je de hoop hebt opgegeven. Ik ben meer van een lesje leren, en daarmee iets duidelijk maken, omdat wie niet voelt, niet weet.
Nee joh, als iemand je negeert is dat veel erger dan twist. Daarmee geef je duidelijk aan dat je er schijt aan hebt. Lesje leren lukt niet met zulke types, die zoeken dan wel weer een nieuwe reden.
Klopt helemaal hoor. Negeren doet zoveel meer pijn dan telkens weer vechten en aandacht geven. Een welgemeende F.ck You en laten gaarkoken in hun eigen sop en 200% negeren
Yep, veel beter :-)