De ruzie

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Tuesday 26 March 11:37

 

 

De Ruzie

 

 juni 2009

Vanmorgen zaten we dan voor het eerst bij de psychotherapeute. Voor mijn zoon die vorig jaar vastliep in zijn emoties en onhandelbaar gedrag vertoonde. Na maanden op een wachtlijst gestaan te hebben waren we nu eindelijk “aan de beurt” voor behandeling.

 

boos

Al die maanden hebben we geploeterd, hij en ik,  om er doorheen te komen. Dagelijkse driftbuien, schelden, tieren en vloeken, slaan, schoppen en met meubilair gooien. Niet echt normaal gedrag voor een achtjarig jongetje.

Hij is niet altijd zo geweest. Eigenlijk is hij een heel lief en sociaal jochie, hulpvaardig en luistert naar wat hem gezegd wordt. Maar nu sinds een jaar is hij veranderd in een boos jongetje. Boos en agressief.

De overblijf op school had de handen vol aan hem. De leerkrachten wisten niet wat ze met hem aan moesten. Hij luisterde gewoon niet naar ze en bleef in het wilde weg om zich heen schoppen. Ik hoorde het pas op een rapportgesprekje en schrok me rot. Het bleek al maanden niet goed te gaan op school. Hij pestte kinderen of werd gepest en begon dan te slaan en te schoppen.

Ik heb hulp gezocht om hem te helpen. Wist gelukkig al snel het juiste kanaal te vinden, maar helaas was er een wachtlijst en kon het wel een half jaar duren voor hij daadwerkelijk geholpen kon worden. In die tussenliggende tijd ben ik gaan zelfdokteren om uit te vissen waar die boosheid en agressie nu vandaan kwam.

begrip

Al kon ik de oorzaken natuurlijk ook wel zelf bedenken: een verhuizing, een scheiding, de verlatingsangsten, de hechtingsangsten, de ruzies tussen papa en mama, de onzekerheid van de toekomst. Niet gek dat hij boos was op de hele wereld en in het bijzonder op iedereen die bij hem in de buurt kwam. Wie kon hij nog vertrouwen als zelfs zijn eigen papa en mama elkaar niet meer vertrouwde? Waar kon hij heen in een woonplaats waar hij nog geen vriendjes had en waar hij de weg niet kende? Wat kon hij doen behalve schreeuwen en vloeken om zijn onvrede te uiten?

Gelukkig vertrouwde hij mij genoeg om serieuze gesprekken te voeren. In het halve jaar dat we op de wachtlijst stonden hebben wij elkaar in ieder geval weer gevonden. Nog steeds werd hij boos en gedroeg hij zich onaangepast, ook thuis. Maar er was begrip en hij voelde zich meer begrepen door onze gesprekken die we voerden.

 

kennismaken

Nu was het dus tijd om echt te gaan werken. Die boosheid moest een plekje krijgen, en daar kregen we nu hulp bij. Vandaag stapten we voor het eerst de wereld van de kinderpsycholoog binnen.

Zij was een lieve zachtaardige vrouw met een prettige stem. Ze stelde zich voor als Lisa. Ik voelde dat mijn zoon haar open aankeek; hij wilde geholpen worden. Hij had haar hulp nodig en aanvaarde dat. Knap hoor, en ik was zo trots op hem.
De eerste keer mocht ik er even bij zijn om wat duidelijkheid te geven in het (wan-)gedrag van zoonlief. Maar Lisa bleek al goed op de hoogte door de inschrijfformulieren die we destijds hadden ingevuld. Zij legde ons uit wat de therapie inhoudt, en hoe het ongeveer werkt. Daarna werkte ze met zoon een vragenlijst af, waarbij ik af en toe wat aanvullende informatie gaf.

En toen ging Lisa wat dieper in op een van de traumatische herinneringen voor zoonlief: een behoorlijk felle ruzie tussen zijn vader en mij waar hij twee jaar geleden getuige van was. Zoon moest vertellen wat er gebeurde, waar hij was, wat hij deed en wat hij voelde. Heftig.Toen hij begon te vertellen wat hij gezien en gehoord had, kwamen bij mij de tranen. Schaamte, nare herinneringen, de woede en emotie van toen; het kwam allemaal tegelijk. 

 

de ruzie

Die ruzie is ook voor mij nogal traumatisch verlopen. De vader en ik waren net een maandje of twee uit elkaar. Ik was ontzettend boos op hem, want hij had me zomaar van de ene op de andere dag achtergelaten. We waren nog maar net verhuisd en ik kende nog niemand. Hij voelde zich superieur en machtig en stond gniffelend toe te kijken hoe ik aan het verzuipen was in alle paniek. De kinderen waren verdrietig, ik voelde me radeloos en ik had geen idee wat er boven mijn hoofd hing en hoe het verder moest.

Die middag was hij langs gekomen omdat hij nog wat spulletjes nodig had. Hij was met slechts een weekendtas met kleren vertrokken en kwam nu nog wat meer halen. Terloops zei hij ook dat hij de helft van de pannen, borden en glaswerk mee zou nemen. Bij mij sloegen de stoppen door! Die inboedel bleef hier, ik moest voor drie personen koken, hij zocht t maar uit! Zoals altijd kon ik niet tegen hem op. Hij torende hoog boven mij uit en keek me minachtend aan. We maakten ruzie. Maar mijn woorden raakten hem niet, en hij lachte me uit. Hij wilde in ieder geval de mosselpan meenemen. Nou, die kon hij krijgen, ik gooide de mosselpan zo de straat op! “Hier heb je ‘m, maar van de rest blijf je af!” beet ik hem toe.

Toen was er geluid bij de achterdeur. We keken allebei op en zagen onze zoon staan. Beteuterd, geschrokken. De boosheid won het van de bezorgdheid. Ik stuurde mijn zoon naar de buren met de mededeling dat ik hem zo zou komen ophalen als papa weg was. En ik draaide me om en ging verder met ruziemaken.

We stonden in de hal bij de voordeur, de mosselpan lag beschadigd tussen de planten in de voortuin. Hij ging nog niet weg, hij bleef sarren. Mijn boosheid nam toe maar hij lachte me enkel uit. Ik heb geen idee meer waar we ruzie over maakten, wel dat hij mij niet serieus nam. Uit pure onmacht begon ik met gebalde vuisten op zijn buik te stompen. Hij lachte nog harder, en ik werd nog bozer. Met een simpele beweging duwde hij zijn hand op mijn voorhoofd en hield mij met gestrekte arm buiten bereik. Als in een slapstickfilmpje maaide ik met mijn armen in de lucht zonder dat ik hem kon raken.

Ik raakte buiten zinnen van woede, hij deed alsof ik een klein kind was in plaats van zijn vrouw. Hij lachte me vierkant uit en ik voelde zijn gevoel van machtswellust terwijl ik in een soort houtgreep vastzat. Met al mijn woede lukte het om zijn wang te raken, in een seconde tijd had ik zijn gezicht opengehaald. Ik had hem gekrabd! Drie grote krassen onder zijn rechteroog bolden op en een dun straaltje bloed liep over zijn wang naar beneden. “Ha!” dacht ik.

Maar nog voordat ik wist wat er gebeurde had hij me tegen de muur aan geduwd. Hardhandig knelde zijn hand om mijn hals. Ik stond op mijn tenen om meer lucht te krijgen. Ik gromde en maaide in het wilde weg om hem van me af te duwen. Maar hij was natuurlijk veel sterker dan ik. Ik zag zijn ogen vol haat en ik haatte hem nog meer. Hij riep iets tegen me, maar ik verstond hem niet. Ik voelde zijn hand knijpen in mijn keel. Het deed zeer, enorm veel zeer. Mijn hoofd begon te bonken, ik voelde het bloed dat niet meer terug kon. Ik probeerde me uit alle macht los te rukken of in ieder geval hem pijn te doen zoals hij mij pijn deed.

Vol kwaadheid en haat dacht ik “maak me maar dood, vermoord me maar!” “Je echte ik komt nu tevoorschijn, laat maar zien, ik haat je!” daagde ik hem woordeloos uit. Ik voelde mijn voeten niet meer, ik werd al licht in mijn hoofd toen ik me realiseerde: “als ik dood ben, gaan de kinderen naar hem! Dat mag niet, nooit!” En ik begon weer te vechten, maar het werd zwart voor mijn ogen.

Hij liet me los en stierde stampvoetend en scheldend de straat uit. Ik zakte op de grond en hoestte, ik kon weer ademhalen! En toen stond ineens zoonlief naast me, huilend. Hij had alles gezien! De buren bleken niet thuis te zijn dus hij was teruggekomen. Vanuit de achterdeuropening had hij de hele ruzie gezien.

littekens

Oh, ik schaamde me diep. De boosheid was op slag verdwenen, de bezorgdheid en de schaamte namen het over. “Oh, wat slecht wat slecht, oh wat erg wat erg” dacht ik telkens weer terwijl ik hem wiegend in mijn armen probeerde te troosten en gerust te stellen.

Mijn stem klonk hees en het deed enorm veel pijn om te praten. Maar huilen deed nog meer pijn. Alle energie was uit me weggedrukt en ik was niet in staat om helder na te denken. De rest van de dag hebben zoon en ik samen op de bank gezeten. Dicht tegen elkaar aan en troost zoekend bij elkaar.

Het heeft weken geduurd voordat mijn keel genezen was. Ik had pijn met slikken, pijn met praten, pijn met ademhalen. Ik had niemand verteld wat er gebeurd was, ik schaamde me te erg. Naar zoon probeerde ik de ruzie kleiner te maken dat hij in werkelijkheid was geweest. Zo hoopte ik hem gerust te kunnen stellen. Met zijn vader heb ik het nooit meer over dit voorval gehad, behalve dat we samen tegen de kinderen hebben gezegd dat het ons speet en dat het nooit meer zou gebeuren.

Vader heeft echter wel in geuren en kleuren aan iedereen verteld wat ik hem had aangedaan. De krassen op zijn gezicht waren duidelijk zichtbaar. Hij vertelde echter aan niemand dat hij mij bijna gewurgd had en dus werd ik in de maanden erna wantrouwend en kwaadaardig aangekeken. Ik schaamde me teveel om ertegenin te gaan.

schamen-150x150.jpg

traumatisch

Zoonlief heeft er dus een trauma aan over gehouden. En ik schaam me diep, want ik heb dat trauma veroorzaakt. Ik kan het niet meer ongedaan maken, ik kan hem nu enkel alleen maar helpen dit trauma te verwerken.

Dit voorval is dus het eerste probleem wat zoon en Lisa gaan aanpakken om te verwerken. Terwijl zoon aan Lisa vertelde wat hij die dag gezien en gehoord had, kreeg ik het te kwaad. Hij vertelde en ik voelde weer wat ik toen voelde.

Mijn keel dichtgeknepen, geen adem kunnen halen, zweet dat uitbreekt, hoofd dat dik aanvoelt, bloed dat niet meer heen of terug kan, woede en onmacht dat ik niet tegen hem op kan, voel mijn voeten niet meer, licht in mijn hoofd en dan zwart .. besef dat ik moet vechten, vechten.. hij mág t niet winnen... vechten, terugvechten, ik maai met mijn armen willekeurig in de lucht en wil hem raken, hem pijn doen zoals hij mij pijn doet, fysieke pijn, psychische pijn, ik vecht en vecht, vind het licht terug.. later wanhopig en ontredderd op de bank, moeite met slikken en ademhalen, pijn, pijn... niet eten, niet slikken, schor, pijn, zo'n pijn..

Halverwege het gesprek ben ik de kamer uit gegaan. Zoonlief had mijn tranen gezien, net als Lisa, en dat belemmerde het gesprek. Hij keek steeds even opzij, naar mij, bevestiging zoekend dat wat hij zei juist was. Maar zijn beleving is de zijne, en daarvoor hoeft hij geen bevestiging te krijgen. Het verhaal was echter erg pijnlijk voor mij om te horen, de herinnering eraan had ik zo verdrongen. Ik schaamde me zo erg dat ik ervoor wegvluchtte. Hij heeft zijn vader en zijn moeder gezien in een enorme ruzie waar geweld bij gebruikt is. Dat is werkelijk afschuwelijk. Ik voel me zo schuldig.

Maar hij heeft gezien door de ogen van een 6-jarige. Hij heeft de verwondingen op papa’s wang gezien en de verhalen gehoord die papa er over verteld heeft. Beseft zo’n jongetje wat er met mij gebeurd is? Beseft hij wat zijn vader mij heeft aangedaan? Mijn verwondingen zaten van binnen, onzichtbaar voor de wereld, onzichtbaar voor hem. Hij heeft ons zien ruzie maken, zien vechten en zien schelden. Daarna is papa boos weggegaan en bleef hij achter bij die boze mama die zijn papa verwond had. Wat moet zo’n jochie allemaal wel niet denken van zijn ouders?

Maar zijn verhaal maakte bij mij een heleboel verdrongen emoties los. Doordat ik direct na het voorval mijn kind moest troosten en me moest richten op zijn gevoelens, heb ik mijn eigen gevoelens verdrongen. In de wachtruimte van de praktijk realiseerde ik me pas dat ik bijna gewurgd ben. Het was de allereerste keer dat ik het allemaal opnieuw beleefde en me realiseerde wat mij is overkomen. Ik raakte hevig geëmotioneerd en heb enorm zitten huilen.

 

in therapie

Na een klein uurtje kwam zoonlief vrolijk de wachtruimte in. Ze hadden een leuke sessie gehad en verheugde zich al op de volgende. Ik zat hem verward door alle emoties aan te kijken. Wat fijn als je kind bent en zo gemakkelijk van de ene in de andere stemming kan stappen. 

Zoonlief gaat zijn trauma’s verwerken .. misschien ook geen slecht idee voor mij ..

EMDR%20Traumaverwerking.jpg

© SanneSchrijft 2009

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Sterkte!...voor jou, voor de jouwen, voor die de jouwen schijnbaar niet willen zijn, voor ons...sterkte!
Hoe heftig kan het zijn he...je maakt het mee en dan nog eens ...of een aantal keren mee om het te kunnen verwerken...En als het dan ook je kind zo raakt gaat het dubbel op.
Wow ..... even stil van dit verhaal zeg .....
Wat een verhaal Miekebies pffffffffff