Diagnose: Burnout! Mijn Vensters ter Verantwoording

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Tuesday 26 March 11:35

Diagnose: Burnout / Depressief

 

Mijn Vensters ter Verantwoording

 

Ik zit al een hele poos zonder werk thuis. Eerst in de WW nadat een zoveelste arbeidscontract niet verlengd werd. Daarna via een studie en onbetaalde stage aan het re-integreren, wat mislukte door privéomstandigheden. En daarna belandde ik in de ziektewet met een burn-out met depressieve klachten.

073f67d081aca1ef68bd499a8585931d.jpg

Ik ging aan het werk met een psycholoog en ontdekte dat mijn onverwerkte verliezen en gevoel van eenzaamheid ten grondslag lagen van mijn klachten. Rouwverwerking, socializen, inburgeren in mijn nieuwe leefomgeving, ontspannen en beweging cq sport waren de adviezen waar ik mee aan de slag ging. Maar het is een lange weg, en ook nu is het nog niet klaar.

 

verlies

Ik moest in mijn verleden duiken om uit te zoeken welke gevoelens en emoties ik nu werkelijk verdrongen had. Welke verliezen ik geleden had. Dat bleken er veel meer dan gedacht. Zelf dacht ik aan het verlies van mijn moeder, nu 7 jaar geleden en aan het verlies van mijn ongeboren kindje, nu 6 jaar geleden. Maar er is veel meer gebeurd, en ik heb veel meer verloren en verdrongen zonder te verwerken. Mijn huwelijk verloren, mijn werk verloren, mijn thuis verloren, mijn vertrouwen in de medemens verloren, mijn beste vriendin verloren, mijn lief verloren, allemaal binnen dezelfde vijf jaar.

En bij elk verlies deed ik oogkleppen op, haalde diep adem en rende door zonder te voelen, zonder te verwerken, zonder te rouwen, zonder emotie. Want het kon altijd zoveel erger, vond ik. Er zijn altijd wel mensen of situaties te bedenken waar het erger is dan bij mij. Zo zwakte ik mijn eigen problemen altijd af, en relativeerde ik me suf om mijn eigen verdriet en verlies niet te hoeven voelen. Met als gevolg dat ik niet de tijd nam om te verwerken wat mij was overkomen. Onverwerkt verlies, niet gerouwd, niet doorleefd verdriet; maar altijd maar doorgaan, doorrennen, want er waren altijd zoveel verantwoordelijkheden waaraan ik tegemoet moest komen.

d9e3ac9c26dcfb1b6606319b56e97e41.jpg

 

stop!

Nee! Zegt de therapeut. Stilstaan, stop met wegrennen voor je eigen gevoelens. Sta stil en ervaar, voel en beleef je emoties. Verdriet, eenzaamheid, boosheid, het mag gevoeld worden! Het móet zelfs gevoeld worden, om te kunnen verwerken en los te kunnen laten.

Het is nu ongeveer een jaar geleden dat ik op mijn diepste dieptepunt zat, maar nog niet wist wat er aan de hand was. Ik voelde me zwaar klote en depressief, maar was lichamelijk ook een wrak. Er waren twee dingen die mij overeind hielden: de kinderen en Doe Maar die net weer terug was. Twee dingen in mijn leven. Wat een leeg leven? Nee juist een heel vol leven.

 

mislukt

Mijn kinderen met allerlei zorgen vulden mijn dag. Het moederen was een meer dan fulltime job geworden sinds de scheiding. Ik stond er alleen voor en kreeg van ex niet of nauwelijks backup en praktische steun. Ik merkte dat elke vorm van werken buitenshuis me teveel werd, ik kon het er niet bij hebben. Maar dat hoort niet, je hoort te werken voor je geld en ik dus ook. Ik voelde me enorm schuldig om te leven van een uitkering zonder er zelf arbeid voor te verrichten. Maar elke poging die ik deed, werd een fiasco omdat ik psychisch en lichamelijk niet in staat bleek deze zorgtaak en werken buitenshuis te combineren. Ik voelde me zo mislukt.

 

d536b36fe602f8d1651fe6ba04277720_medium.

meer dan zomaar een bandje

Mijn uitlaatklep werd Doe Maar. Niet alleen het bandje zelf, maar ook de vriendenkring eromheen. Het plezier en de onbevangenheid maakte dat ik even los kon komen van mijn dagelijkse zorgen en beperkingen in het gewone leven. Ik dank God op mijn blote knieën dat er juist in deze periode zoveel Doe Maar was. Het zorgde ervoor dat ik iets had om naar uit te kijken, iets om naartoe te leven, iets waar ik blij van werd, iets wat de moeite waard was om voor door te knokken. Het zorgde ervoor dat ik me minder eenzaam voelde, al zat ik dan gewoon alleen thuis achter de pc. De Doe Maar vrienden op de chat en aan de telefoon maakten dat ik lachte, blij werd, me geaccepteerd en gewaardeerd voelde. Niet meer eenzaam en alleen, maar ik voelde vriendschap en verbondenheid met deze meiden.

De Doe Maar optredens zorgen voor een heleboel adrenaline waardoor ik me energiek voel. Zorgen voor ontspanning en ontlading, plezier en blijdschap. Zorgen voor de nodige beweging, een complete workout waar geen sportschool tegenop kan. Zorgen voor sociale contacten, vriendschappen, verbondenheid, waardoor ik me weer gerespecteerd en gewaardeerd voel. Waardoor gevoelens van eenzaamheid verdwijnen. Zorgen dat er een doel is om naartoe te leven, iets wat blijdschap brengt in deze donkere tijden.

41cd2fc8ec983f463d8b51ac77fc7c28.jpg

bakken vol tranen

Ondertussen ben ik ook aan het graven in mijn eigen verleden. Stukje bij beetje ontdek ik verdrongen emoties waar ik “iets” mee moet. Niet teveel tegelijk, al vind ik het moeilijk te doseren. Ik lees oude dagboeken door, herbeleef situaties en schrijf veel. Het is dodelijk vermoeiend en emotioneel zwaar. Er zijn dagen dat ik te moe ben om ook maar iets te doen, er zijn nachten dat ik te onrustig ben om lekker te slapen. Er zijn allerlei lichamelijke pijntjes die uiting geven van mijn emotionele gemoedstoestand en er zijn de bakken vol tranen die stiekem over mijn wangen rollen als ik alleen ben.

Tussendoor is er het dagelijks leven met de kinderen. Vol met allerlei activiteiten en drukke bezigheden waar ik ook tijd, energie een aandacht aan moet geven. Ik heb mijn handen vol. Ik heb mijn hoofd vol. Ik heb mijn leven vol.

 

weer aan het werk?

Dan terug naar de ziektewet-arts die mij vraagt of ik alweer in staat ben om te werken. Nee dus. Ik ben nog niet klaar met mijn verlies-verwerking, ik ben nog niet zover dat ik mijn moederen kan combineren met werken buitenshuis, omdat ik nog zo hard aan het werk ben met mezelf. Maar dat is moeilijk uitleggen als je elke week staat te springen bij een concertje van je bandje. Ziek, jij? Een burnout, jij? Ja toch wel. De optredens zijn mijn ontspanning, mijn uitlaatklep. Thuis ben ik hard aan het werk, met de kinderen en met mezelf, bij Doe Maar gooi ik alles stress en zorgen even overboord.

Langzaam maar zeker gaat het beter met mij. Laagje voor laagje pellen we mijn onverwerkte trauma’s af, bekijken en benoemen het. Niet elk stukje wordt direct aangepakt, we werken in thema’s. Als we hebben uitgevonden op welke manier een bepaald thema aangepakt kan worden, kunnen we ermee aan de slag. En als het lukt, kunnen we een volgend thema oppakken, terwijl ik ondertussen zelfstandig verder kan met het eerdere thema. Gevolg is dat ik momenteel met meerdere trauma’s tegelijk bezig ben. Het is nog lang niet klaar, maar er zit wel vooruitgang in. En dat geeft voldoening en lucht en ruimte in mijn hoofd.

 

nieuwe zorgen

Jammer genoeg komen er weer nieuwe zorgen bij die mij vullen met stress en slapeloze nachten. Wederom sta ik er alleen voor, komen alle zorgen en verantwoordelijkheden op mijn schouders. Ik kan ex er moeilijk aan zijn haren bij slepen als hij niet wil. Ook hierin een leerproces van loslaten.

Toekomstperspectief. De oude is er niet meer, we moeten een nieuwe creeëren. Makkelijker gezegd dan gedaan. De economische crisis werkt niet echt mee om je op een nieuwe arbeidsmarkt te oriënteren; er is gewoon nauwelijks werk. Ik heb geen zin om weer opnieuw een studie op te pakken, ik wil op termijn gewoon aan het wèrk. Maar wat, dat is nog vaag. Ook daarmee zijn we nog bezig.

 

fulltime aan het werk

Al met al is er nog een hoop te doen voor ik weer zover ben dat ik weer de arbeidsmarkt op kan. Voorlopig ben ik toch nog bezig met mezelf te helen en voor mijn kinderen te zorgen. Dat is een meer dan fulltime job, zeker als dochterlief straks geopereerd zal worden. Een fulltime zorgtaak, waar ik mijn handen aan vol zal hebben. Jammer dat er geen salaris aan deze zorgtaak zit, waardoor ik me nog steeds moet verantwoorden naar de buitenwereld waarom ik “niet werk” .. als ze toch eens zouden begrijpen hoe hàrd ik aan het werk ben!

Ja natuurlijk, zij zien alleen dat ik uit m’n dak ga bij de concerten van m’n bandje, de rest is vrijwel onzichtbaar voor de buitenwereld. Misschien moet ik meer naar buiten treden met mijn verhaal, klachten en het proces waarin ik zit. Ik vind dat moeilijk, ik vind het klinken alsof ik “zielig” doe. Ik ben nog steeds iemand met een masker op, altijd vrolijk en gezellig. Dat ik na elke leuke activiteit opgebrand en uitgeblust thuis zit ziet niemand.

Maar juist die leuke activiteiten, onder de mensen en even los van alle sores, houden mij op de been. Daarom zijn die leuke activiteiten als een concert bijwonen zo belangrijk voor me. Ook al ben ik daarna als een vaatdoek. Het is het waard, sterker, ik heb het nodig. De boog kan niet altijd gespannen zijn, ontlading is net zo belangrijk als het werken zelf.

Kortom, deze meid is hard aan het werk met zichzelf en heeft een fulltime baan als thuismoeder, en gaat ter ontspanning socializen met de meiden bij Doe Maar concerten waar tevens meteen een complete workout gedaan wordt om de depressiviteit buiten de deur te houden.

 

118479c799f960fca626d00807adbe7c.jpg

http://plazilla.com/burnout-een-doodmoe-lichaam-en-een-te-druk-hoofd

© SanneSchrijft 2013

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Herkenbaar. Behalve dan dat moederen. (al voelt de zorg van de doggies soms wel zo)
Maar het verwerken, verliezen verwerken, alles een plaatsje geven, dat is keihard werken. En die uitlaatklep heb je nodig hoor... Zonder kan je niet, dan zak je alleen maar weg.
Met mij gaat het nu weer slechter, morgen weer naar de psych... weer even horen hoe het ook alweer moest om mezelf overeind te houden....
Jammer dat mensen het niet zien....