Sessie 10; verlies en toekomstperspectief

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Tuesday 26 March 11:33

 

Verdriet, verlies, en toekomstperspectief

 

Heb ik dan werkelijk helemaal geen vooruitzichten, wensen, verwachtingen of ideeën over mijn toekomst? Ben ik dan tot een echte doemdenker omgevormd?

 

Mijn recente verleden heeft mijn vertrouwen in de toekomst wel een flinke knauw gegeven. Teleurstelling op teleurstelling te verwerken gekregen. Gebruikt en weggegooid, bedrogen, aan de kant gezet en in de steek gelaten heeft mijn vertrouwen in de medemens behoorlijk vertroebeld.

Elke keer als ik dacht dat ik het zwarte gat uitgekropen was en weer vaste grond onder mijn voeten voelde, schopte iets of iemand me ruw dat gat weer in en kon ik weer opnieuw beginnen. Weer ploeteren om er weer bovenop te komen. Na een aantal keer terug dat gat ingeduwd te zijn is mijn vertrouwen om er ooit weer echt uit te kruipen verdwenen. De verwachting “het gaat toch weer verkeerd” en het gevoel “het lukt me toch niet” hebben de overhand genomen.

De basis van mijn verminderde eigenwaarde en gebrek aan vertrouwen liggen bij het verlies van mijn mama. Ik mis van de onvoorwaardelijke liefde en de nooit afnemende steun en betrokkenheid. Het geeft me het gevoel dat ik het helemaal alleen moet doen, in mn eentje vecht tegen alles en iedereen en dat ik het nooit goed genoeg doe om uit die sjit te komen.

Na de dood van mijn mama is er zoveel over me heen gekomen en zoveel narigheid gebeurd en telkens stond ik er alleen voor. Moest ik zelf uitzoeken hoe ik het zou kunnen oplossen, hoe ik dat probleem weer het hoofd kon bieden en waar ik nu de energie en de kracht weer vandaan moest halen. Voelde me niet gesteund, vaak zelfs aangevallen door nu-ex. Voelde me alleen op de wereld, zonder familie maar met de torenhoge verantwoordelijkheid en zorgen om het welzijn van mijn kinderen. Niemand op wie ík terug kon vallen, bij wie ík de steun en troost kon vinden.

Wat zou het fijn geweest zijn als er iemand was geweest op wie ik altijd terug kon vallen. Iemand die onvoorwaardelijk in mij gelooft en mij het vertrouwen kon geven dat het allemaal wel goed komt. Iemand die mij dat steuntje in de rug kon bieden of de schouder om op uit te huilen. Iemand die er altijd voor me was, of ik het nou goed of fout had gedaan. Iemand als mijn mama.

Maar telkens als ik dacht zo’n persoon gevonden te hebben, een maatje, een echte vriend, werd ik in de steek gelaten en stond ik weer met lege handen. Zelfs mijn beste vriendin-for-life bleek toch niet “for-life” te zijn en keerde me de rug toe.

Zonder dat ik zielig wil doen, is het tijd dat ik voor mezelf mag toegeven dat ik verdriet heb. Dat ik haar mis, mijn mama, mijn vriendin, dat maatje.

Dat ik me godvergeten alleen en in de steek gelaten voel. Ik mag huilen, verdrietig zijn. Ik moet zelfs huilen, verdrietig zijn. Voelen, durven te voelen. Niet meer wegduwen van emoties, niet meer sterk willen zijn voor de buitenwereld. Ik mag verdriet voelen, mijn verdrongen emoties onder ogen durven komen. Ik moet gaan rouwen om mijn verliezen.

 

Ik mag zelfs boos worden: “waarom ging je dood, ik heb je nódig!”

Dat laatste, dat lukt me niet. Ik kan toch niet boos zijn op haar terwijl ze zo ziek was, zoveel pijn had, niet meer kón? Toch zal ook een keer moeten, me egoïstisch uiten, zonder te denken aan de ander, maar alleen te voelen wat het voor mij doet, zonder moeder zoveel sjit te moeten doormaken.

Maar dat is nu nog niet, dat stukje zit nog geblokt. Ik voel nog teveel van haar pijn, haar onmacht, om mezelf te kunnen voelen. Dat is voor later.

Maar dan nu, het gemis, het verlies, staat mij in de weg om mezelf een nieuw toekomstperspectief toe te staan. Mijn gevoel “er zit niemand op mij te wachten” en “het lukt me niet” maken dat ik passief maar vooral negatief denk en reageer.

Toch is er wel een, weliswaar vaag, toekomstperspectief als ze doorvraagt. Waar ben ik over vijf jaar? Fantaseren over de toekomst, proberen het cynische stemmetje in mijn hoofd te negeren.

Een relatie? Ja graag, dat is toch wel iets wat ik mezelf zeer toewens. Hoeft niet samenwonend ofzo, maar dat maatje, ja graag!

Werk? Ja graag. Misschien niet fulltime, maar toch wel weer zinvol bezig zijn, mijn brood zelf verdienen ipv afhankelijk te zijn van de staat.

Wat voor werk? Te concreet, te confronterend en meteen neemt mijn doemdenken het weer van mijn fantasie over. Er is geen werk, ik vind geen werk, het lukt toch niet ..

Maargoed, over 5 jaar, de kinderen groot of in ieder geval groot genoeg dat ze zelfstandig door het leven kunnen. Een grote zorg minder. De zorg voor en om de kinderen is iets wat me blokt om verder te kijken, na te denken over mijn eigen toekomst. Maar inderdaad, over 5 jaar kunnen ze het zélf en zijn er ineens een heleboel mogelijkheden voor mezelf!

 

Dan moet ik gaan vertellen hoe ik mezelf zie.

Niet persé werkgerelateerde competenties, maar in het algemeen. Nou eeh ..Ik ben, ik kan .. eehh .. Allemaal mooie dingen zeggen over mezelf, dat kan ik echt niet! Natuurlijk, ik ben lief, aardig, gezellig, een leuke toffe meid, maar jee, daar red je t echt niet mee in deze wereld.

Wat heeft het voor zin als ik mezelf helemaal leuk en okee vind, maar de rest van de wereld ziet t niet? Geeft me de kans niet? Gebruikt me als wegwerpartikel? En geeft me nog een trap na bij het weggooien?Wat heeft het voor waarde dat ik lief en leuk ben? De wereld wordt er niet mooier van. En het helpt mij niet verder.

Ze zijn er wel hoor, die mij op waarde weten te schatten. Mijn vriendinnen, ze geven me het gevoel dat ik wèl iets waard ben, voor hen van waarde ben. De man in mijn leven, die geeft mij weer iets. Het gevoel dat ik het waard ben, dat ik er mag zijn, dat ik leuk en lief ben, dat hij dat ziet. Dankbaar, zo dankbaar ben ik dat zij er zijn. Die helpen mij enorm in het opkrikken van mijn eigenwaarde en mijn zelfbeeld. Want wat is er nou leuker om af en toe een complimentje te krijgen, een waardering om wie je bent? Oh, dat heb ik zo nodig, die positieve bevestiging!

 

 

Nadenken over mijn toekomst, zoeken naar mogelijkheden, zoeken naar mezelf.

Maar ook moet ik mezelf toestaan de verliezen uit het verleden een plek te geven. Niet meer wegstoppen en doen alsof het niet belangrijk is.

Het is belangrijk.

Ik mis mijn mama. Mijn steun en toeverlaat, mijn rots in de branding, degene die onvoorwaardelijk van mij hield, wat ik ook deed of zei. Ik mis mijn spiegel, mijn klankbord. Ik mis haar armen om me heen, beschermend.

En ik huil om haar, ik huil om mezelf.

Zij zou me in haar armen nemen, tegen haar boezem drukken, troosten en me zeggen dat ik het allemaal hartstikke goed doe, en dat alles goed komt. En ik zou glimlachen door mijn tranen heen en weten dat ze gelijk heeft.

 

 knuf07.jpg

 

© SanneSchrijft 2013

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.