Dagboekverhaal: Radio Freedom Festival 1985

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 23:41

 

Dagboekverhaal: Radio Freedom Festival 12-5-1985

Sylvia, Irma en ik gingen vandaag naar Carré in Amsterdam. Daar was het Radio Freedom Festival, een actie om geld in te zamelen voor een radiozender dat strijdt tegen Apartheid in Zuid-Afrika.

http://en.wikipedia.org/wiki/Radio_Freedom

 

Er deden ontzettend veel bekende Nederlanders aan mee. Op het affiche stond vermeld mmv Ernst Jansz en Jan Pijnenburg! Maar later bleek dat Henny Vrienten er ook was, en ja ook Jan Hendriks!!

Ernst deed mee met de 3 Heren (met oa Joost Belinfante!) op zijn wasbord. Hij was helemaal in het zwart gekleed met alleen witte handschoenen aan. Hij was echt heel mooi. Toen Ernst klaar was met zijn optreden ging hij aan de zijkant vooraan gewoon tussen het publiek zitten.

Henny zong een liedje samen met Mieke Stemerdink van de Gigantjes, alleen was Henny bijna niet te horen. Hij zag er wel waanzinnig goed uit. Hij had zijn haar donkerder en strak achterover.

Jan P. was drummer in het orkest. Hij was er soms wel en soms niet bij. Hij droeg een felgele blouse.

 

Aan het einde van het festival zongen alle artiesten onder leiding van Freek de Jonge een lied. Het heet “samen” en wordt ook op single uitgebracht; de opbrengst natuurlijk voor Radio Freedom.

Freek zong alle tekst met op de achtergrond Henny, Ernst, Frank Boeijen, Maarten Peeters en ál die andere artiesten die hadden meegedaan. En wij zongen en dansten heel hard mee!

http://www.youtube.com/watch?v=5XvvLV17QKc

 

En toen was het afgelopen. Nee, toen begón het pas voor ons!

 

We liepen eerst naar de stoel waar Ernst had gezeten. Om de beurt gingen wij even op de stoel zitten. Gewoon om te zitten waar Ernst had gezeten, heel idioot. Daarna liepen we naar het podium, naar de trap die naar de kleedkamers gaat. Niemand zei er iets van dus wij gewoon naar de kleedkamers! Heel zenuwachtig giechelend, het was toch spannend!

En toen ineens: oog in oog met Ernst! Van de zenuwen kreeg ik de slappe lach. Hij stond te praten met Jan Hendriks, en lachte maar wat naar ons. Hij zal wel gedacht hebben! We stonden bij een paar kleedkamers te dralen toen ineens Henny naar buiten kwam. Weer de slappe lach, Henny keek ons een beetje raar aan. Toen de zenuwen weer een beetje onder controle waren heb ik van iedereen handtekeningen gevraagd. Op mijn arm, op mijn spijkerbroek en later van Ernst nóg één op mijn t-shirt.

We hebben een poosje met Henny staan praten. Voor zover dat ging dan, want ik kon echt niet meer denken. En we hebben met Ernst gepraat. Over zijn boek. En verder stonden we er maar een beetje bij. Er was een feestje gaande, en overal zagen we bekende artiesten rondlopen. En Ernst op nog geen 3 meter afstand, het leek wel een droom.

Joost was er dus ook. Hij liep op ons af, Irma zag het niet want ze stond met haar rug naar hem toe. Ik duwde haar een halve slag om en ineens stonden Irma en Joost oog in oog met elkaar! Ze schrokken allebei, en ik lag helemaal in een deuk!

Henny nam afscheid van de andere Doe Maar jongens, hij ging naar huis. Hij omhelsde Ernst. We stonden erbij en keken ernaar. Oh wat lief! We zeiden Henny ook gedag, en kregen twee zoenen van hem! Daarna liep hij weg, hand in hand met Charlotte. Aaah, wat lief!

Om een uur of drie ’s nachts bedachten we dat de moeders thuis wel eens ongerust zouden kunnen zijn geworden. Gauw bellen, en inderdaad, boos! We moesten metéén naar huis komen! Gelukkig voor ons ging Ernst ook net weg. We namen afscheid en ook van Ernst kregen we zoenen. Hij liep gelijk met ons naar buiten.

Wat een avond, nacht! Stuiterend in bed, slapen lukt natuurlijk niet! Ik heb Henny gezien, gesproken en gekust! Ik heb Ernst gezien, gesproken en gekust! Wie had dat vorig jaar kunnen bedenken, toen ik elke nacht mijn kussen nathuilde omdat mijn bandje, mijn Doe Maar, uit elkaar was gegaan .. Nu een jaar later heb ik ze alle vier gezien en nog van heel dichtbij ook! En nog meer dan dat, ze waren met z'n allen met mij in één ruimte, en ik heb zelfs gepraat met Henny en Ernst! Wie had dat ooit kunnen bedenken!

Wow! Niet te geloven, ongelofelijk dus!

© SanneSchrijft 2013

 

 

dit bleek pas het begin! lees meer:

http://muziekbeleving.plazilla.com/dagboekverhaal-paradiso-festival-1985

http://muziekbeleving.plazilla.com/dagboekverhaal-3-september-1987

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.