Doe Maar Liefde is een vreemde ziekte

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 23:43

 

Doe Maar Liefde is een vreemde ziekte

 

 

Een paar dagen geleden had ik een gesprek over Doe Maar, en mijn liefde voor deze band. Over fan-zijn en wat dat dan precies inhoudt.

Het bleek moeilijk om dat in een paar korte termen uit te leggen. Ik besloot de hulp in te roepen van de Doe Maar Mutsen, zoals de harde kern fans zichzelf graag noemt.

 

Maar eerst moest de term “fan” uitgelegd worden. Wanneer ben je fan van iemand, en hoe gedraagt een fan zich over het algemeen?  Dat heb ik eerst maar eens uitgezocht, en is te lezen in http://plazilla.com/wat-is-een-muziekfan-wanneer-ben-je-ampquotfanampquot

Nu weten we hoe fans in elkaar steken op basis van kenmerken en gedragingen. Maar hoe vóelt een fan zich? Waarom is een fan fan geworden? Dat is lastig in algemene termen uit te leggen. Dus beperk ik me hier tot de Doe Maar Mutsen, waarvan ik er zelf ook één ben.

 

Over de band Doe Maar

Een Nederlandse popgroep die Nederlandstalige liedjes maakt in reggae/ska stijl. Doe Maar ontstond in 1978 en heeft bestaan tot 1984. De band werd enorm populair, en dat zorgde in de periode ’82-’84 tot hysterische taferelen die vergelijkbaar waren met de fans van de Beatles.

Daarna kwam de band in 2000 weer bij elkaar voor een reeks concerten in Ahoy Rotterdam, en nam ook een nieuw album op. In 2008 deden de heren het nog weer dunnetjes over met twee concerten in een uitverkochte Kuip. En in oktober 2012 stond Doe Maar op het podium met een groot orkest bij Symphonica in Rosso.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Doe_Maar

 

 

Over de Doe Maar Muts

Is over het algemeen vrouw (en een enkele heer) van nu 40+. Woonachtig in alle delen van Nederland en België. De meesten zijn fan geworden in de periode 1982-1984 en waren in die tijd de vaak hysterische tieners.

De Doe Maar Mutsen zijn de vaste kern trouwe fans, die je bij elk optreden weer tegen komt. Binnen de groep, die elkaar natuurlijk ook kent, heerst er een gezellig melige, licht ontvlambare maar onschuldige hysterie.

De dames zijn volwassen geworden en weten zich in de buitenwereld te gedragen. Gaan gewoon te werk, hebben een gezin en gaan op vakantie. Maar als er op het Doe Maar vlak iets gebeurt, dan komt de ware Muts tevoorschijn met alle typische fan-kenmerken erbij. Natuurlijk, de Muts is geen 14-jarige puber meer, maar soms voelt zij zich nog wel zo.

 

Hulp gevraagd

Omdat ik zelf een Muts ben, wil dat nog niet zeggen dat ik voor de groep kan spreken. Ik heb dus een aantal meiden gevraagd over hun hoe en waarom. En vooral naar het gevoel, de bezieling, de hersenkronkels, geld en hoe de omgeving met deze hobby omgaat.

 

 

Hysterisch Gepassioneerd

Doe Maar fan zijn is ongeneselijk, het is een virus, het is een vreemde ziekte. Het is een passie die altijd aanwezig is, sluimert, en van tijd tot tijd volop uitbreekt.

De Doe Maar fan functioneert prima in de “gewone” wereld, tot er een nieuwtje komt. Dan breekt de hysterie uit. Volwassen vrouwen met een verantwoordelijke baan worden ineens weer het 14-jarige meisje.

De stoom komt uit de pc’s, de telefoon staat roodgloeiend, het is een getetter en een gekwetter. Opgewonden stemmen, blij, vol verwachting. Als een kind voor pakjesavond.

Volwassen vrouwen van 40+ maken spontaan een vreugdedansje: hún bandje gaat weer spelen! Kriebels in de buik, een hart dat de keel uit bonkt, de adrenaline raast door de aderen, ogen gaan stralen en er komt een glimlach op het gezicht, zó groot!

“Whaaaaahaaaaah” zingt haar hart, “whaaaaahaaaaah” roepen ze naar elkaar!   (Vertaling in “normaal” Nederlands is er niet)

http://plazilla.com/doe-maar-uiterst-geheim

 

Passie

Het is pure passie. Passie voor Doe Maar. De liefde voor de muziek, de liefde voor de mannen op het podium. Die combinatie maakt dat de harten sneller gaan slaan en volwassen vrouwen zich weer de tiener van toen voelen.

De muziek zit diep in de harten, verweven met het leven dat de fan leeft. Voor elke situatie waarin de fan terecht komt is er een quote, een zin, uit een liedje dat past. De muziek van Doe Maar is opzwepend of heerlijk relaxed. Voor elk gevoel, voor elke gemoedstoestand is er wel een lied te vinden wat past.

De teksten en de muziek van Doe Maar zijn dus verweven geraakt met het gewone leven van de Doe Maar fan.

Nu kun je natuurlijk altijd een cd luisteren of een dvd kijken, maar het echte ultieme gevoel beleef je niet thuis voor de buis, maar live. Met de andere Mutsen voor het podium, met de Doe Maar mannen op het podium. Het gevoel dat je “in” de muziek zit, dat de muziek je meeneemt in hogere sferen. Luisteren, dansen, kijken, hard meezingen. Het plezier van de mannen op het podium geeft een enorme energie en is geweldig om te ervaren in de zaal. It’s magic! Voor hen, voor ons.

Maar het is niet alleen de muziek. Het is ook het knikje van Henny als hij je ziet, het is de lieve glimlach van Ernst speciaal voor jou, het is de grinnik van Jan Hendriks, het is de blijdschap van René dat hij er weer bij is.

Ze geven stuk voor stuk de fans het gevoel dat ze blij zijn dat ze weer spelen, en blij zijn dat wij, de fans, er weer zijn om mét hen plezier te maken. Wij zijn blij met hen, zij zijn blij met ons.

Hier komt duidelijk naar voren wat de fan in de tienertijd fanatiek bevochten heeft: het stukje aandacht en dicht bij het idool willen zijn. Toen kon dat niet of in ieder geval erg moeilijk. Nu geven zij die aandacht, mogen we dichtbij komen.

foto: © Jaap Reedijk   

Is dit liefde .. ?

“Vroeger had ik mijn kamer vol posters hangen, ik droeg buttons en oorbellen etc etc. Nu heb ik dat geen van allen meer maar voel me wel een fan. Mijn keel stottert, mijn hart gaat tekeer; kortom adrenaline. Ik kan ook niet zonder hun muziek. Hoor ik Doe Maar begin ik meteen van oor tot oor te stralen.”

Gelukkig ben ik niet de enige, merk ik als ik het aan andere Mutsen vraag. Ik sta stotterend en hakkelend bij Ernst om een handtekening te vragen, compleet met een blos op mijn wangen en knikkende knieën. Nog steeds. Steeds weer. Gaat dat dan nooit voorbij? Blijkbaar niet. Ergens blijf ik het kleine meisje en hij het onbereikbare idool.

 

Nostalgie

“Alleen voor DM doe ik gekke dingen, zoals veel te vroeg voor de deur zitten voor een goede plek. Bij de liedjes van DM komt natuurlijk blijdschap maar vooral een gevoel van nostalgie. Dus dat heeft weer niks met fan zijn te maken maar meer een sprong terug in de tijd. DM liedjes ken je tot op de groef in de plaat en zijn onder alle omstandigheden goed. Een soort van thuiskomen.”

De fans zijn opgegroeid en volwassen geworden met de muziek van Doe Maar. Zoals iedereen “iets” heeft met de muziek uit zijn of haar jeugd, er zitten vele herinneringen en emoties van toen aan vast. Bij de Doe Maar fan is dat niet anders.

 

Troost

“Wat ik nog wil toevoegen is dat een periode in m'n leven dat het niet zo goed met me ging de mannen en hun muziek mij er altijd weer door heen trokken. Ze hebben geen idee hoeveel ze voor me betekenen”

Als alles mis gaat in je leven, kun je altijd terugvallen op de muziek. Die blijft altijd bestaan. De teksten geven troost en hoop. Of je voelt je juist begrepen omdat in het liedje naar voren komt hoe jij je op dat moment voelt.

Ik heb hier al eens eerder over geschreven, hoe Doe Maar er voor mij altijd was op de momenten dat het zo ontzettend mis ging in mijn leven, en hoe Doe Maar er áltijd is in mijn leven: http://plazilla.com/geen-rode-draad-in-mijn-leven

 

De Mutsen

"Maar zeer zeker ook de groep er omheen. Bij Doe Maar is het zo gekomen, in 2000, via de chat, dat er een enorme groep is ontstaan die elkaar steeds weer opzoekt als DM weer optreedt. Als ik helemaal in mijn uppie zou moeten gaan, zonder daar ook bekenden tegen te komen, dan zou het stukken minder interessant zijn."

“Ik ervaar het randgebeuren erom heen, dus wij met elkaar, wel als heel bijzonder en zie het als een meerwaarde, een onverwacht kado’tje.”

De Doe Maar Mutsen, dat is inmiddels een vriendenclubje geworden. Dat maakt de hele beleving en ervaring nog leuker. De voorpret en de napret is bijna net zo leuk geworden als de beleving zélf.

Een gedeelte van de Mutsen loopt ook andere optredens van Ernst Jansz af. Ernst en Jan Hendriks spelen in de begeleidingsband bij Boudewijn de Groot en met CCCinc en Ernst treedt regelmatig solo op. Bij die activiteiten noemen de Ernst-fans zichzelf “Ernstige Meiden”.

 

Mutserig

De Mutsen maken het onderling ook gezellig, en vieren regelmatig een eigen feestje. Vóór een optreden van Doe Maar zitten ze al úren voor de deur van de zaal te wachten tot ze naar binnen mogen. Ook al is dat helemaal niet nodig, ze zijn de enigen die er zo vroeg zijn. “Het is gewoon gezellig, het hoort er zo bij”.

Een DVD-release wordt bij een Muts thuis een feestje, waarbij er ongegeneerd (niemand die het ziet!) hard meegezongen en gejoeld wordt.

En is de DVD-registratie een poosje later op tv te zien, dan zitten alle Mutsen thuis voor de buis, ondertussen druk chattend met de andere Mutsen. Zo zitten ze wel thuis, maar niet alleen met hun “whaaaahaaaah” gevoel.

 

Geld, keuzes en de omgeving

Elke fan geeft veel geld uit voor zijn hobby. Daar is de Doe Maar fan niet anders in. Het geld wordt niet alleen besteed aan concertkaartjes en de aanschaf van cd's. De Doe Maar fan is erg gecharmeerd van alle merchandising. Ook dat is iets wat typisch bij Doe Maar hoort. In de jaren '80 was de merchandising rondom Doe Maar echt "booming business", al verdienden de heren er zelf geen cent mee. Buttons, posters, t-shirts, sjaaltjes, petjes, dekbedden, je kon het zo gek niet bedenken of het bestond. Daar is de Doe Maar fan mee opgegroeid. De Doe Maar fan is een verzamelaar. En dus ook van alle prullaria.

Door de typische kleurstelling die bij Doe Maar hoort; knalroze en felgroen, is alles wat die kleurstelling heeft automatisch een Doe Maar item. De ene fan gaat daar weer verder in dan de andere. Maar de kleuren zijn onlosmakelijk verbonden met Doe Maar en dus van de Doe Maar fan. En dus koopt de fan dat item.

De volwassen Doe Maar fan moet echter keuzes maken. Niet ál het geld kan zomaar naar Doe Maar toe. Er is een partner, een gezin, dieren, werk, allerlei verplichtingen. Er zullen dus, meer als vroeger, keuzes gemaakt moeten worden. Voor de één ligt dat anders dan voor de ander. Niet elke fan gaat dus overal heen of koopt elk item uit de merchandising-shop.

De omgeving van de Doe Maar fan kijkt over het algemeen hoofdschuddend, geamuseerd en meewarig naar de fan. Ook al begrijpt de omgeving er vaak niets van, ze ziet dat de fan er heel erg blij en gelukkig van wordt. En ach, het is onschuldig, en maar van korte tijd zo hevig. Daarna wordt alles weer redelijk normaal. Dus laat de fan maar even gaan ..

 

Al  bijna 32 jaar een beetje raar

Al zijn de Doe Maar fans dan volwassen geworden, ergens blijven ze nog steeds die tiener van toen. Dat komt tot uiting bij concerten en onderling in het Mutsen-clubje. Voor de “buitenwereld” houdt de fan zich redelijk in.

“Het is een eeuwig durende verliefdheid denk ik, en dan niet voor Henny of Ernst, maar voor de muziek van Doe Maar, met als prettige bijkomstigheid, dat de mannen nog steeds fijn zijn om naar te kijken.”

 

 

© SanneSchrijft 2013 mmv De Doe Maar Mutsen en fotograaf Jaap Reedijk

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Toch geweldig dat die muziek je steunt.