Wat wil ik nu eigenlijk?

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 23:24

 

Wat wil ik nu eigenlijk?

 

Een confronterende vraag die meteen de contradictie in mijn gevoelsleven bloot legt.
Ik ben verliefd, ik wil hem, ik wil hem helemaal...

maar ook: ik wil mijn vrijheid, mijn zelfstandigheid, mijn eigen toko houden...
 

wederkerig
De afgelopen weken met heel veel mensen, onder wie hijzelf, gesproken over deze vraag: wat wil ik zélf nu eigenlijk?

Eigenlijk is het heel simpel: ik wil dat hij in woorden uitspreekt wat zijn lichaam al heel lang zegt: dat hij ook van mij houdt. De "wederkerigheid" zoals hij dat zelf zo mooi noemt.

Ik zie al zo lang, ik voel het al zo lang, dat zijn gevoelens voor mij ook heel diep gaan. Maar dan raak ik in de war, omdat hij iets anders uitspreekt: "ik ben niet verliefd op jou" en "er is nu geen ruimte in mijn hoofd en hart om liefde toe te laten".

 

perceptie

Is wat ik zie en voel dan wel intuïtief goed geinterpreteerd, of is dat slechts mijn projectie van iets wat ik zo graag wil? Laat mijn intuïtie mij hier in de steek, gaat mijn fantasie met me op de loop? Ik, die blind vaar op intuïtie en gevoel, kan ik daar nog wel op vertrouwen? Verwarring alom...

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/b140361db47a80d10be1bd183d6111d1.jpg

 

bang hart

Dus wil ik kritisch kijken naar zijn lichaamstaal, en probeer mijn verstand boven mijn gevoel te plaatsen zodat ik een objectief beeld kan vormen. Ik zie... echter ik zie nog steeds een man in liefde.
Maar een man die zó bang is voor zijn eigen gevoelens dat hij ze niet wil zien, ervoor vlucht.


In bijna elk gesprek zegt hij me "ik ben niet verliefd"... maar is het misschien anders: als je maar hard genoeg ontkent, dan is het er ook niet?

In bijna elk gesprek zegt hij me "er is nu geen ruimte in mijn hoofd en hart" ... maar is het misschien zo: als je maar hard genoeg roept dat het zo is, dan kan het ook niet anders dan zo zijn?

Zie ik daar niet een herkenning in van mijn eigen gedrag van afgelopen voorjaar?

http://plzcdn.com/ZillaIMG/9c0897d3a69ed42f61698a92eb6ffa91.jpg


tijd

Hij heeft tijd nodig, om zijn eigen scheiding te verwerken, om alles weer goed op de rit te krijgen, om weer ruimte te krijgen. Ik begrijp hem, en ik wil hem die ruimte en tijd geven.
Maar toch verlang ik die wederkerigheid van hem. Ik wil erkenning voor onze relatie die veel meer is dan alleen vriendschappelijk, ik wil bevestiging dat mijn intuïtie klopt, ik wil bevestiging dat wat zijn lichaam vertelt waar is, ik wil dat hij zijn eigen gevoelens erkent.

 

onzichtbaar

Het feit dat hij nog met werkelijk niemand uit zijn vrienden en familiekring over mij heeft gesproken, zit mij dwars. Natuurlijk, in het begin hadden we afgesproken alles stiekem te doen en geheim te houden. Maar ik bedoelde daarmee meer dat we elkaar niet direct als "mijn nieuwe vriend(in)" gingen voorstellen en de mallemolen van sociale en maatschappelijk verwachte verplichtingen aan moesten gaan. En ook om de kinderen er nog even buiten te laten.

Het feit dat in zijn leven niemand op de hoogte is van mijn bestaan, laat staan van de liefde/vriendschap die we voor elkaar voelen, geeft mij een gevoel van minderwaardigheid. Alsof ik niet besta.

De makkelijkste weg, want dan hoef je niks uit te leggen, krijg je geen confronterende vragen, en vooral ook een makkelijke uitvlucht. Een simpele escape, want niemand zal vragen stellen als je het toch niet aandurft je hart te openen, want niemand weet dat er überhaupt iemand bestaat...
Dat maakt me verdrietig. Ik ben niet belangrijk genoeg om met een goede vriend over te praten, ik kan gemakkelijk verdwijnen zonder dat iemand ooit zal weten dat ik er geweest ben.

 

erkenning

Ook daarin zoek en verlang ik naar erkenning, ik wil bestaansrecht in zijn leven. Maar hij durft niet. Hij is voor zijn eigen gevoel op de vlucht. Hij durft niet te zien wat hij voelt, want hij bang voor de gevolgen die dat zal hebben.
Maar ik zal hem niet vastbinden, ik ben zelf tenslotte net zo bang vastgebonden te worden. Ik zoek ook geen huisje-boompje-beestje relatie, zelfs de kinderen hoeven voorlopig nog niets te weten.

Ik wil niks meer, maar ook niks minder, dan zijn erkenning voor zijn eigen gevoel. Dat hij durft uit te spreken en durft te voelen wat er al zo lang is, wat zijn lichaam mij al zolang vertelt; dat hij ook van mij houdt.
 

ik durf!

Of hij dat durft weet ik niet. Ik ben werkelijk bang dat hij liever vlucht, de makkelijke weg kiest, dan dat hij ervoor uit durft te komen en met mij een nieuw, heel eng pad op durft te gaan.
Ondanks dat ik het pad net zo eng vind als hij, en ook de weg niet weet, durf ik het wel aan. Ik ben afgelopen zomer geconfronteerd met mijn gevoelens die ik tot dan toe steeds ontkende, maar nu erken en accepteer.

Nu hij nog... als hij durft...?

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/8bf5043d0df61a5d760809dca21f61d5.jpg

© SanneSchrijft 2010

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.