2013: een persoonlijke terugblik

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Monday 16 December 15:20

 

2013, een persoonlijke terugblik

 

Op 1 januari 2013 schreef ik het volgende artikel: http://plazilla.com/en-dan-nu-2013 waarin ik me afvroeg wat 2013 mij zou gaan brengen. De toekomst lag nog in dikke nevelen gehuld en ik had geen idee waar het pad waarop ik liep naartoe zou leiden. Nu loopt 2013 ten einde, draai ik me om en zie het pad dat ik gelopen heb helder en duidelijk voor me.

Op wolkjes

Het jaar begon euforisch; een hele Doe Maar toer in het vooruitzicht en bovendien een nieuwe liefde die zich aandiende. De Doe Maar toer hield mij in januari en februari op die heerlijke roze wolk en ik was eigenlijk niet bereid daar weer af te komen om de werkelijkheid onder ogen te komen. Maar het moest.

 

De waarheid

Toen ik na Doe Maar weer op aarde neerdaalde zag ik dat de liefde niet was wat het geleken had. Ik was teleurgesteld, maar voelde me tegelijk bevrijd. Die ervaring was nieuw voor me, bevrijding in plaats van verdriet te voelen. Hij was dus duidelijk niet de ware Jakob voor mij gebleken.

De waarheid kwam naar boven. In alle rust, in alle helderheid en in volledige acceptatie. Ik hield nog steeds van de ene man, de man die zich niet kon of wilde binden. Die man, hij was degene waar mijn hart voor openging. Die ervaring was nieuw voor me, de rust en de acceptatie zonder de drang enige wederkerigheid te willen voelen. De liefde voor hem is er gewoon, bestaat gewoon, zonder dat hij hetzelfde voelt voor mij, zonder dat hij zelfs fysiek in mijn leven aanwezig is.

Ik heb een paar maanden met verbazing naar mijn eigen rust zitten kijken. Ik was verbaasd over die rust omdat ik zó duidelijk die enorme berg liefde voor hem voelde en tegelijkertijd heel duidelijk zag dat deze liefde nooit wederkerig zou worden. Het maakte niet uit, de man bleef gewoon in mijn hart zitten. En zit daar nog steeds, en ik heb er volkomen vrede mee.

Na de zomer heb ik hem gemaild om deze gewaarwording met hem te delen. Niet in de verwachting dat er een reactie zou komen of een hernieuwde vriendschap zou opbloeien. Ik denk dat ik dat zelfs niet eens wilde. De liefde die ik nu voelde was daar in ruste, in volledige vrede met het bestaan ervan. Maar hem fysiek weer in mijn leven terugbrengen zou waarschijnlijk alle vlinders weer doen schrikken en de hele achtbaan van emoties weer in gang zetten. Toch wilde ik hem vertellen wat ik voelde, ik vond het belangrijk dat hij mijn waarheid wist. Zonder verdere verwachtingen of verlangens. Hij reageerde lief, en daar is het bij gebleven.

 

Op eigen benen

Ik was in therapie om de burnout te verdrijven. De therapeute deed haar werk goed en prikte keer op keer pijnlijk hard op de zere plekken die ik al jarenlang verstopt had voor mezelf. Maar een jaar na de start van de therapie kwam er abrupt een einde, het verzekeringsgeld was op. Ik moest het verder zelf doen met de handvatten die de therapeute me gegeven had.

Ik vond het eng, was bang voor een terugval. Maar ze verzekerde me: als het balletje eenmaal rolt, stopt het niet meer. Of ik nu wilde of niet, durfde of niet, samen hadden we het balletje aan het rollen gebracht. Ze had gelijk, ik kon het niet meer stoppen, ook al zat ik niet meer wekelijks bij haar. Het balletje rolde verder en ik kon niks anders doen dan meegaan.

En dat balletje rolt nog steeds. Ik ben nog steeds aan het werk met mezelf, nog steeds bezig mezelf te helen van alle wonden uit het verleden. Steeds weer komen er andere oude wonden aan de oppervlakte waar ik mee moet leren dealen. Het balletje rolt en rolt en er is nog zoveel werk te doen. Ik ben nog lang niet klaar.

Dat vond de ziektewet echter wel: een jaar in de ziektewet voor een burnout is meer dan genoeg, nu kun je wel weer aan het werk. Ik sputterde tegen, was bang voor een terugval, maar ik moest. Ik moest ook financieel weer op eigen benen leren staan. De angst het niet alleen te kunnen zorgde ervoor dat ik in de zomer aanklopte bij de bijstand. Maar dat gaf zoveel stress en ellende dat ik na een week of zes mijn aanvraag weer heb ingetrokken. Ik doe het zelf wel. De therapeute zou trots op me geweest zijn. Dat ik de kracht in mij vond om de kar in mijn eentje voort te trekken.

De thuiszorg

Ik vond met mijn werk in de thuiszorg een nieuwe toekomst, een nieuwe levensinvulling en een behoorlijke berg zingeving terug. Ik “had” nooit iets met ouderen maar er ging een wereld voor me open. Wat een lieve mensen, wat een mooie gesprekken en wat kunnen deze mensen mij veel leren met al hun levenswijsheid en ervaring!

Ik werkte als invalkracht en kwam zo telkens weer bij andere mensen thuis. Telkens weer nieuwe levensverhalen en nieuwe energie. Want dat gaven deze mensen mij; een enorme berg energie en levensvreugde. Wat werd ik blij van dit werk!

In oktober werd ik verrast; ik mocht voor een jaar bijtekenen bij de thuiszorg! Ik kreeg een paar vaste klanten in de week en verder bleef ik inzetbaar als invaller. De rust die dit contract met zich meebracht is enorm. De angst om op korte termijn zonder baan te zitten is weg, ook al weet ik dat er enorme bezuinigingen op stapel staan. Ik ben meer dan tevreden met mijn werk nu. Morgen zien we wel weer verder. De therapeute zou trots op me geweest zijn: niet meer bang voor de beren van morgen, maar tevreden in het heden.

 

Nieuwe vrienden

Ik was eenzaam in mijn nieuwe woonplaats, ook al woonde ik er inmiddels al een paar jaar, ik kende niemand. Dat moest veranderen. Ik ben gaan sporten in de plaatselijke sportschool, werd facebookvrienden met ouders van klasgenootjes van mijn jongste en ging op EHBO-cursus in het dorp.

Ik heb nieuwe vrienden gekregen, en ken inmiddels mensen in het dorp. Als ik nu bij de supermarkt in de rij sta, herkennen mensen mij en zeggen gedag. Ik kom wel eens klanten van de thuiszorg tegen en maak op straat een praatje met ze.

Ik maak weer wat mee en heb op feestjes en verjaardagen ook weer eens iets te vertellen. Mijn leven heeft zich weer gevuld met meer dan alleen het zorgen voor mijn kinderen.

Er is één nieuwe vriendin in het bijzonder die ik dankbaar ben. Met haar heb ik gesprekken die mij ontzettend op weg helpen, nieuwe inzichten geven en de kracht geven nieuwe paden op te durven. Ik kom steeds weer verlicht en energiek bij haar vandaan. Ik ben zo dankbaar dat ik haar heb leren kennen.

Oude vrienden

Tegelijk lijken er weer oude vrienden terug te komen. Lijken, want het staat nog in de kinderschoenen. Maar met een schoolreünie in het vooruitzicht lijkt het erop dat oude banden weer aangehaald zouden kunnen gaan worden. Iets om naar uit te kijken in 2014.

Een andere vriendin van vroeger is weer terug, net als een gezamenlijke vriendin van ons. Oude tijden herleven en een hernieuwde vriendschap is aan het ontstaan.

Met mijn Doe Maar vriendinnen heb ik nog steeds een warm contact. Soms plannen we een avondje bij een van ons waarbij we dan met een hele groep lekker even gek doen, alsof we weer 15 zijn. Sommigen van hen zijn echte vriendinnen geworden. Ik ben heel blij met deze groep gekke meiden!

 

De kinderen en de vader

De zorg voor en om de kinderen is onveranderd een grote zorg die ik voornamelijk alleen moet dragen. Dat is niks veranderd en dat zal waarschijnlijk ook niet veranderen.

Wat er wel aan het veranderen is, is hoe ik daarmee omga. Er komt een zekere acceptatie en de boosheid ebt langzaam weg. Ik merk dat het mij een enorme rust geeft als het mij lukt om het los te laten en de zaken te accepteren zoals ze zijn. Hierin ben ik nog lerende, en ik ga nog wel eens de fout in met goedbedoelde adviezen en hulp terwijl ik het echt helemaal los moet laten. Maar het gaat steeds beter, en ik ben vooral daarin heel trots op mezelf. Het verdriet is er niet minder om, de teleurstelling nog steeds groot. Maar de verwachting wordt steeds minder en daarmee de boosheid ook als de verwachting niet uitkomt.

Wat ik heel duidelijk heb geleerd tijdens de therapie is dat ik enkel en alleen kan proberen een goede moeder te zijn, mijn eigen verantwoordelijkheden zo goed mogelijk te dragen. Maar dat ik nooit de tekortkomingen van de vader kan goedmaken. Ik heb gelukkig een heel goed contact met mijn beide kinderen die heel goed begrijpen waarom ik nu anders reageer en anders handel dan vroeger. Dat zij de dupe zijn van deze verandering is het meest zure. Ik hoop dat de vader deze veranderingen ziet als een kans om zijn verantwoordelijkheden serieus te nemen. Zo niet, dan niet. Ik kan niet langer zijn tekortkomingen wegpoetsen, dat is waar ik uiteindelijk ziek van ben geworden.

Gelukkig worden de kinderen steeds groter, volwassen bijna, en kunnen ze steeds beter hun eigen grenzen en behoeften aangeven. Steeds vaker sta ik aan de zijlijn en kijk naar hen. Hoe zij voor zichzelf opkomen en hun eigen keuzes maken. En ik ben trots. Ondanks alle stormen van de afgelopen jaren, staan zij behoorlijk sterk hun mannetje.

 

2013: het jaar van evenwicht en rust

Voor mij is 2013 ten goede gekeerd, op nagenoeg elk vlak. Mijn leven is in balans en mijn hoofd en hart in redelijke rust. Dat is een enorme stap voorwaarts na zeven jaar stress en angst voor de toekomst.

Maar ik ben er nog lang niet. De ex die blijft duwen en trekken om mij uit balans te halen, blijft een enorme uitdaging. Het werk, wat zomaar voorbij kan zijn als de bezuinigingen mij treffen. De financiën die een voortdurende bron van zorg en stress zijn en voorlopig ook nog wel blijven. De gezondheid van dochterlief met haar heupdysplasie. Ook in 2014 zijn nog genoeg beren op de weg te vinden die voor de nodige uitdagingen zullen zorgen.

Het grote verschil: mijn innerlijke balans groeit en wordt sterker en sterker. Laat deze groei zich voorlopig nog maar doorzetten, dan ga ik heel positief 2014 in!

 

© SanneSchrijft 2013

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Duim omhoog.
Wens je al het beste toe in 2014 en je overdenken die je hier neer schreef heb je erg mooi geschreven. En fijn om te lezen hoe je innerlijke balans groeit, Sterkte met alles
Graag sla ik een arm om je heen Mieke. Bemoedigend op weg naar het nieuwejaar. Broederlijke groet van Gerrit!