Stilletjes genieten

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 22:36

 

Een novemberzondag aan zee

58c58a47796072c6538e81164f11dc8e_medium.

Ik heb de auto geparkeerd in een smal straatje. Ik loop het strand tegemoet, de zon op mijn gezicht. De wind blaast mijn haren in mijn gezicht. Ik loop recht op de zee af door het mulle zand. Het wordt eb dus loop ik langs de vloedlijn door nat en zacht zand en zak steeds een beetje weg bij elke stap.

Met de wind in de rug loop ik heerlijk, de wind duwt me vooruit. Ik kijk naar golven van de zee. De horizon is mistig, het is niet te zien waar de zee ophoudt en de lucht begint. Links van me het geraas van de zee, bulderend in de wind, heerlijk. Rechts van me de duinen. Het helmgras wuift naar me, ik knik terug. Blij je weer te zien! Voor me een eindeloze strandvlakte. Hier en daar lopen mensen met honden, een vogel hipt langs me heen.

Bij de volgende strandafgang klim ik weer omhoog. De trap is weggehaald voor de winter, het mij bekende strandtentje ook. Alleen de houten fundering staat er nog, als belofte voor het voorjaar. Ik klauter door het mulle zand omhoog, hijgend. Slechte conditie! Boven gekomen draai ik me om. Wat een uitzicht! Zo mooi! Home is where the heart is .. hier is mijn hart, dit is mijn huis, mijn thuis. Ik word emotioneel van mijn eigen gedachten, een traan welt op in een ooghoek. Ik glimlach om mezelf, gek kind dat ik ben.

Nog een liefdevolle blik naar de zee, dan draai ik me om en loop verder. De straat is mij zo bekend, hoe vaak zal ik hier gelopen hebben? Als klein meisje aan de hand van papa of mama. Als tiener met mijn vriendinnen. Als verliefde puber met mijn vakantievriendje. Een aantal jaren later met mijn grote liefde, verliefd, hand in hand. Als kersverse echtgenote, met een trouwjurk aan en op blote voeten. Nog weer later hand in hand met mijn kinderen. En nu alleen, met al mijn herinneringen. Ik glimlach, ik ben gelukkig.

Een stukje verder, een strandtentje dat wel de winter blijft staan. Ik loop de houten vlonder op, zand is er overheen gewaaid en knarst onder mijn schoenen. Voor het overdekte restaurantje is een terras. Ik zoek een plekje in de zon met een mooi uitzicht op het strand en de zee en bestel een kop thee. Ik krijg er een koekje bij.

Ik zit achter het glas in de zon. De zon schijnt warm op mijn huid. De wind aait zachtjes langs mijn wangen en door mn haar. Koude tinteling op mijn huid. Mijn hoofd is leeg. Geen gedachten, geen gevoelens, zelfs geen woorden.

61ea778e66a3868c227951f0dce8a88f_medium.

Ik kijk door het raam en zie de zee. Golven komen en gaan. Ik zie de witte schuimkoppen. In de lucht vage witte wolken met daartussen de zon. Een lage zon, want het is al november. Ik hoor het ruizen van de zee. Het geroezemoes van de mensen om me heen. Op de achtergrond een vaag muziekje. Een kopje rinkelt, een stoel aangeschoven. Mijn tong tintelt, verbrand bij het drinken van te hete thee. Ik leun lui achterover, doe mijn ogen dicht en geniet van de zon op mijn huid. Warme zon, koude wind, een vreemde mix, ik ervaar een vreemde tinteling en geniet.

Voor me op tafel ligt een boek. Een nieuw boek. Het blijft liggen waar het ligt, onaangeroerd, dicht. Ernaast een leeg theeglas. De thee tintelt nog na in mijn slokdarm. Te heet gedronken. Loom. Rozig van de buitenlucht, de zeelucht, de wandeling over het strand.

Ik kijk om me heen. Op het terras is het druk. Veel mensen zijn gekomen om op deze dag even uit te waaien op het strand. Met of zonder hond, met of zonder kinderen, samen of alleen. Het geroezemoes van hen is prettig. Ik hoor ze wel, maar ik luister niet, een brij van stemmen, een deken van geluid. Daardoorheen het geraas van de zee, bulderend op de achtergrond, tegengehouden door het glas van het terras.

Ik ga verzitten, pak mijn boek in mijn hand. Aai de voorkant, proef het verhaal wat ik op de achterkant lees. Nee, nog niet. Ik leg het boek weer terug op het tafeltje, nog steeds ongelezen. Nieuwe thee, dampend op tafel. Ik pak het glas en warm er mijn handen aan. Vingers beginnen te tintelen. Ik speel met het lepeltje in het glas, ongeduldig wachtend tot het drinkbaar is. Wil mijn tong niet nog eens verbranden. Kleine slokjes.

De zon verdwijnt achter de wolken. Meteen een stuk kouder op het terras. Ik kijk naar de lucht. De zon komt niet meer terug, en ik verhuis naar binnen. Nog steeds op het strand, maar nu donker knus binnen. Ik neem plaats bij het potkacheltje op een bankje. Heerlijk warm. Huid tintelt, ogen prikken. Buiten wordt het langzaam donker. De zee wordt mooi verlicht door het laatste beetje zon. Steeds minder mensen op het strand, binnen is het aangenaam druk. Geroezemoes, gemengd met een zacht muziekje.

Het boek weer terug in mijn tas, er is te weinig licht om te lezen. Ik kijk naar buiten, gebiologeerd door de golven. Ik hoor ze niet meer, toch blijft het boeiend. Nog een kop thee, mijn vingers om het kopje, lekker warm. Ik word slaperig van de warmte van het potkacheltje en het donker buiten.

Tijd om te gaan. Ik loop weer over de vlonders naar buiten. Ik draai me nog een keer om. Dag zee, dag strand. Boven in een donkere hemel staat een halve maan. Ik draai me om en loop verder. Heerlijk ontspannen en weer helemaal opgeladen van een middagje niks doen op het strand loop ik terug de wereld in…

f91a8111ef680791f7560c5934ac67e3_medium.

© SanneSchrijft 2012

all pictures by © SanneFotografeert

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
super mooi. Dag zee.......voel energie!