Een les in loslaten

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 15 January 22:48

 

Een lesje in loslaten

Mijn goede voornemen voor 2014 is Loslaten.

Nou, ik kan vertellen: dat wordt een hele uitdaging! Nu al, en 2014 is pas twee weken oud!

 

Uitdaging 1:

Heb je financieel alles net weer een beetje op de rails en denk je: “zo ga ik het allemaal redden”, komt er weer een kink in de kabel. De thuiszorg zit momenteel met een overschot aan medewerkers oftewel met een tekort aan klanten. Mijn klanten worden daardoor overgedragen aan collega’s met een vast-urencontract. Logisch, maar niet leuk. Komende maand hou ik slechts één klantje over, daar kan ik niet van leven natuurlijk.

Na de teleurstelling kwam de paniek om de hoek kijken. Hoe moet dat nou verder? Waar betaal ik volgende maand de rekeningen van? Knallende koppijn en een nacht liggen tobben. Toen herinnerde ik me mijn voornemen weer: loslaten, piekeren helpt niet: het loopt toch altijd anders dan je van te voren bedenkt! Diep ademhalen en gewoon doorgaan met vertrouwen.

Hoe kan er een tekort aan nieuwe aanmeldingen voor thuishulp zijn? Ik vermoed dat de overgang naar de gemeentelijke toewijzingen ervoor de oorzaak zijn. In mijn regio misschien zelfs nog versterkt door de fusie van twee gemeenten. Ik vermoed, ik hoop, ik denk dat de aanvragen voor huishoudelijke hulp gewoon nog bij een gemeente-piepeltje op het bureau liggen en nog niet zijn verwerkt of doorgezet naar de thuiszorg-organisatie waar ik voor werk. Er zijn nog steeds heel veel ouderen die thuishulp nodig hebben, die zijn echt niet ineens allemaal verdwenen of overleden.

Ik moet er gewoon op vertrouwen dat ik medio februari wel weer nieuwe klanten of invalwerk krijg. De voorjaarsvakantie komt eraan en collega’s die met wintersport gaan. Geen paniek, het komt goed, laat het los, heb vertrouwen. Als een mantra herhaal ik de woorden net zo lang tot ik weer rustig kan slapen.

En dat lukt: ik kan het redelijk loslaten. Ik heb vorige maand heel veel gewerkt en dus deze maand een redelijk inkomen gekregen. Als ik zuinig aan doe, kan ik wat overhouden voor volgende maand. Ik ben blij dat ik de reis naar Praag voor mijn dochter direct al heb overgemaakt; zij mag niet de dupe worden van deze financiële tegenvaller!

 

Loslaten is de les. En hier is de les in loslaten.

Hou de stress en angst buiten de deur, daar word je alleen maar ziek van.

Laat los en heb vertrouwen.

 

Uitdaging 2:

Voortdurende onenigheid met een leerkracht. Leerkracht heeft mijn zoon als mikpunt van onaardigheden en laffe pesterijtjes uitgekozen. Althans, zo ervaart mijn zoon dat. Pogingen om met de leraar in gesprek te gaan hierover zijn tot op heden mislukt: leraar stuurt mij wel boze mails, maar reageert niet op mijn vraag om eens kennis te maken en in gesprek te gaan.

Zoon komt met regelmaat boos thuis. Dan weer is hij de les uitgestuurd, dan weer is hij openlijk in de klas belachelijk gemaakt, dan weer werd hij boos omdat hij ronduit genegeerd of juist afgebekt werd door de leraar. Ik begrijp hem zo goed, maar de machtsverhouding leraar-leerling dwingt hem toch om zijn sta-sterk technieken niet uit te voeren. Hij voelt zich machteloos, en ik voel mijn woede en drang om voor mijn kind op te komen.

Liefst zou ik eens onverwachts woest de klas binnenlopen om de leraar eens flink de waarheid te zeggen, maar dat is zo’n beetje het meest onverstandige wat ik kan doen. Net zo min als de behoefte die mijn zoon voelt om de leraar “es een stoot voor zn kanis te geven”.

Haal diep adem, word rustig en denk na. Nogmaals een beleefde brief gestuurd met daarin de vraag tot een gesprek om de ontstane irritaties en de moeizame omgang tussen de leraar en mijn zoon te bespreken.

Ondertussen ligt zoonlief huilend in bed en beleeft hij onrustige nachten omdat de leraar hem zelfs in zijn dromen lastig valt. Zo kan het niet verder, maar hoe pak ik dit aan? Lig ik zelf onrustig te draaien in bed, zoekende naar de juiste oplossing. Hoe kan ik mijn zoon uitleggen dat boos worden, de klas uitlopen, de confrontatie zoeken niet de juiste methodes zijn voor hem? Dat hij altijd verliest in die strijd, omdat hij nu eenmaal niet gelijkwaardig is aan de leraar. Dat ik degene ben die de strijd – of liever het gesprek – moet aangaan met de leraar. Dat hij moet loslaten en gewoon moet gaan slapen. Hoe maak ik hem dat duidelijk?

En hoe dring ik door tot die leraar? Hoe, zonder zelf boos te zijn en te verwijten? Hoe kan ik loslaten en toch mijn zoon te hulp schieten? Een ware uitdaging ..

 

Uitdaging 3:

De passieve vader, de ultieme uitdaging tot loslaten voor mij. Ik probeerde, tot een week of drie geleden, nog steeds mee te denken en te helpen. In het belang van onze kinderen, hun welzijn en hun leven. Maar ook dat is nog teveel bemoeienis, zelfs als ik alleen aan de kinderen denk. Ik mag niets, maar dan ook helemaal niets meer zeggen, doen of opperen. Ik moet hem helemaal loslaten, helemaal. En daarmee de kinderen voor een deel ook. Zij moeten hun problemen bij of met hun vader zelf oplossen met hun vader.

Zo blijft dochterlief steeds vaker in papa’s weekend bij mij. Omdat ze bij haar vader geen werkplek en geen internet heeft om haar (vele) huiswerk te kunnen maken. Ik probeerde oplossingen te bedenken, zodat ze toch naar haar vader toe kan. Een bureau op de slaapkamer hoeft niet moeilijk of duur te zijn; met wat sloophout en kratten of verhuisdozen kun je gemakkelijk een werkplek maken. Deze oplossing werd niet erg gewaardeerd. Internet kan misschien via onbeveiligde netwerken in de omgeving kunnen worden opgevangen? Vader wilde niet helpen om dit uit te zoeken met de meegebrachte laptop.

Op de vraag van dochterlief hoe dat nu moest met de proefwerkweek in januari antwoordde vader: “dan blijf je toch gewoon bij mama”. Gemakkelijke oplossing, en ze is heel welkom, maar dat is natuurlijk niet het antwoord wat dochterlief wilde horen van d’r vader. Zij had gewild, gehoopt, verwacht, dat vader nog eens zijn uiterste best zou doen om de voorzieningen die zij nodig heeft voor haar in orde te maken, zodat vader haar dochter niet zou hoeven missen die twee weken.

Mijn vingers jeuken dan om hem te appen of te bellen, maar ik mag het niet meer doen. Ik mag niet meer inmengen in zijn leven, of in hun leven als ze bij hun vader zijn. Ik mag geen oplossingen meer aandragen, ideeën opperen of uitleggen hoe of wat. Dochter moet voor zichzelf opkomen en haar eigen keuzes maken. Zoonlief net zo goed. Ik zie hun strijd, hun verlangen om bij papa te zijn, hun verdriet als dat niet gaat en hun teleurstelling als hij niet de moeite neemt iets te veranderen aan de situatie. Maar ik mag niets doen, ik kan niks zeggen. Loslaten, diep ademhalen en loslaten.

 

Het jaar is pas twee weken oud. Ik sta nu al voor moeilijke lessen. Maar ik ben me steeds meer bewust dat het lessen zijn die ik moet leren. En die lessen blijven zich net zo lang herhalen tot ik het loslaten beheers. Die bewustwording en dat inzicht elke keer geeft al zoveel rust. Ik kan mezelf steeds sneller herpakken en terugroepen.

Loslaten is de les.

Loslaten in het vertrouwen dat het goed komt.

 

 

© SanneSchrijft 2014

 

 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel mooi geschreven ! Inderdaad loslaten is de boodschap, er zijn veel dingen die rondom ons gebeuren waar we geen enkel vat op hebben en kunnen dan niet anders dan het opnieuw los te laten !
Loslaten...je niet van de wereld laten brengen door wat je ervaart. Moeilijk! En daarnaast...ben je nog niet klaar met met het verwerken van de eerste slag en dreun, blijft het gestomp in de ring maar doorgaan. Maar je bent sterk, dat weet je, je gaat niet néér...dat moet je je inprenten! In het publiek zit je broer, die roept "HOU VOL, LINKS, LINKSONDER, HARD RECHTS...één, twee, drie, vier....ooohhh, DOORRRRR' en hij hoopt dat jij ook zo roept wanneer de bel gaat voor zijn volgende match.
Natuurlijk broer!
ik ken jouw strijd, want die heb ik ook gestreden; ik ken de pijn, de angst, de teleurstelling en het verdriet
maar ik heb inmiddels ook ervaren dat je het overleefd, dat er betere en vooral gelukkiger tijden komen ..
ik ben er voor jou, en heb er alle vertrouwen in dat ook jij overeind blijft! kus!