Het spijt me

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 22:05

 

Het spijt me

 

 

Het programma “Het Spijt Me” zet me telkens weer aan het denken. Want ik heb reden genoeg om ook eens het boetekleed aan te trekken en met een grote bos bloemen naar het huis van mijn vriendin te gaan…

Zij, ik noem haar hier Daantje, en ik leerde elkaar kennen op school. We deden een grafische opleiding en zaten in een parallelklas. Aan het eind van het eerste leerjaar gingen we op excursie naar Parijs. In de bus raakten we aan de praat en het klikte direct. In het tweede leerjaar kwam ze bij me in de klas, en vanaf toen waren we echt vriendinnen.

Daan was zo anders dan ik; open, extravert en een drukke prater. Ik was meer de rustige van ons twee. Ik was continu verliefd en flirtte erop los. Daan was daar serieuzer in. Ik was druk met muziek en bezoeken van optredens van allerlei bandjes en muzikanten. Daan was in haar dorp druk met de jeugdsoos en het lokale café. Ik was enig kind, zij was de jongste uit een gezin met vijf kinderen. Toch konden we het goed met elkaar vinden en hadden samen de grootste pret.

beste-vriendinnen.jpg

Die vriendschap hield ook stand nadat we school hadden verlaten.

Daan ging werken op een grafisch bedrijf, ik deed nog een andere opleiding en kwam daarna te werk in diverse fotovakzaken. Zij kocht al snel een auto en kwam daardoor vaker naar mij dan ik bij haar. Ik kreeg een serieuze relatie, we kochten een huis en startten een gezin. Daan had minder geluk in de liefde, stuitte een aantal keer op foute types. Uiteindelijk kocht ze een appartement, waar ze toen alleen ging wonen.

Ondanks haar grote familie had Daan niet veel vrienden. Ondanks mijn kleine familie had ik een grote vriendenkring. Ik voelde me daar wel eens schuldig over, en voelde me verantwoordelijk om te zorgen dat de vriendschap stand hield. Tegelijk deed ik daar niet al teveel moeite voor. Ik had het te druk met het gezin en werk, om me werkelijk met Daan en haar welzijn bezig te houden.

Toen de oppas van de kinderen er mee ophield vroeg ik Daan om wekelijks bij ons thuis op te komen passen. Ze was dól op de kinderen, de kinderen stapelgek met haar. Wel wilde ik persé dat ze betaald werd voor haar oppasuurtjes.

Zo zagen we elkaar dus ineens elke week, al had ik juist op die momenten nauwelijks tijd voor haar; ik moest racen naar mijn werk. Als soort van compensatie nodigden we haar vaak uit om bij ons te komen eten, logeren en aan te schuiven in ons gezin. Met de verjaardagen was ze er vaak als eerste en ging als laatste weer naar huis, met oud en nieuw was ze er ook altijd bij. Ze was gewoon deel van ons gezin.

Er zijn momenten geweest waarin we echt steun bij elkaar zochten; familie-drama’s en gebroken liefdes. We konden altijd bij elkaar terecht. Toch was de vriendschap wat oppervlakkiger geworden doordat ik een relatie had. Zij was niet meer de eerste aan wie ik iets vertelde, zij kwam op de tweede plaats.

Toch voelde het heel fijn en vertrouwd om een vriendin op de achtergrond te hebben en te weten dat je altijd bij haar aan kan kloppen als dat nodig is.

vriendschap.jpg

 

Toen mijn nu-ex mij compleet onverwachts is de steek liet, was Daan er voor mij. Ze nam vrij van haar werk om mij te steunen. Ze nam de kinderen mee als het mij even teveel werd. Ik kon haar midden in de nacht bellen, ze stond altijd voor me klaar. Nog nooit eerder was ik zo dankbaar voor haar vriendschap.

Maar mijn scheiding heeft mij wezenlijk veranderd. Ik werd mondiger, kritischer, zelfstandiger. Ik kreeg nieuwe vriendinnen die ook gescheiden en met kinderen woonden. Ik voelde me zwaar belast in mijn verantwoording naar de kinderen, en hoewel ik enorm van ze hield vond ik het als een rem op mijn ontwikkeling en vrijheid.

Eigenlijk was ik een beetje jaloers op haar vrijheid. Ze had vast werk en inkomen, had daarnaast zeeën van vrije tijd die ze kon indelen naar eigen behoefte. Ik hupte van tijdelijke baan naar tijdelijke baan, had de zorg voor de kinderen, een vervelende ex, altijd geldzorgen en nooit geen tijd voor mezelf.

Ik kreeg in de gaten dat onze vriendschap oppervlakkig was en ik wilde daar graag verandering in brengen. Ze was een trouwe en lieve vriendin, maar gesprekken gingen slechts nog over koetjes en kalfjes.

Bezoekersgroep_Dionysiusparochie_Heerhug

 

We hebben openhartige gesprekken gehad. Kritisch naar onszelf en elkaar gekeken. Ik ontdekte dat ik Daan behoorlijk in de steek had gelaten tijdens mijn relatie, en wilde het goedmaken. Daarvoor wilde ik de vriendschap weer verdiepen. Leuke dingen samen doen, maar ook tot echte gesprekken komen.

Die echte gesprekken kwamen. Maar het werd er niet leuker op. Er zat veel wrok. Dat ik, ook na mijn scheiding, weer gemakkelijk aan de man kwam, stak haar diep. Zij wenste al zo lang wat ik had. En ik liep maar te “zeuren” over hoe zwaar en moeilijk ik het had. Eigenlijk was zij een beetje jaloers op mijn gemak aan de man te komen en de gezelligheid van een gezin te hebben. Tegelijk voelde ik me zielig en was jaloers op haar vrijheid en “zorgeloze” leven wat ze in mijn ogen leidde.

We begrepen elkaar niet meer, we zagen slechts het groenere gras van de ander en vonden allebei dat de ander zat te zeuren.

 

tshirt_zeuren.gif

 

Het escaleerde toen zij hevig verliefd werd en ik op hetzelfde moment in een enorme liefdesdip zat. De man trok vrijwel gelijk bij haar in en dat maakte mij argwanend. Ik was zo gefrustreerd door al mijn eigen nare ervaringen met mannen dat ik in haar vriend ook slechts een player zag.

Ik was niet blij voor haar, ik kon niet meegaan in haar geluk; ik wilde haar slechts waarschuwen niet dezelfde fouten te maken die ik gemaakt had. Zij zag mijn liefdesverdriet niet, of dacht misschien wel dat ik zo weer een andere man gevonden zou hebben.

Op mijn verjaardag ging het fout, en we hebben elkaar nooit meer gezien. Nog een aantal hele boze mails zijn er heen en weer gegaan, vol met verwijten naar elkaar. Daarna: stilte.

De kinderen begrepen het niet, we waren toch al zó lang vriendinnen? Ik stelde ze maar gerust, Daan is zo verliefd, ze is nu druk met hem. Het komt wel weer, als de verliefdheid daar een beetje is ingedaald.

8518136-illustratie-van-valentine-roze-b

 

 .. Dat is nu anderhalf jaar geleden  .. Ik denk niet dat het nog goed komt ..

Een paar maanden na onze “breuk” zijn wij verhuisd. Natuurlijk heb ik haar een verhuiskaart gestuurd. Later nog een mail met een uitnodiging eens langs te komen. Een kerstkaart en de uitnodiging voor de kinderverjaardagen. Nooit een reactie op gehad.

Ik denk wel eens schamper dat de rollen nu zijn omgedraaid; zij is gelukkig met vriend en een nieuwe vrienden- en familiekring en ik zit thuis zonder baan met een burnout en zonder man in mijn leven eenzaam te zijn. Het is een hard gelach.

sorry20.jpg

 

Op zo’n avond als vanavond als ik naar John Williams in “Het Spijt Me” kijk, denk ik wat ik kan doen om het tij te keren. Kan ik nog iets goedmaken of is het definitief kapot tussen ons?

Ik kan me zo voorstellen dat Daan schoon genoeg van mij heeft, en geen behoefte meer heeft aan een oude vriendin die zo over haar gevoelens heen walst. Ze heeft nu een nieuwe vriendenkring. Ze heeft een vriend, die als het goed is, haar beste maatje is.

Heeft het nog zin om een poging te ondernemen om iets van die oude vriendschap te willen herstellen? Dat ik eenzaam en manloos zit te zijn, daar heeft zij toch geen boodschap aan? Zakt de moed mij in de schoenen, bang voor een confrontatie en een afwijzing, doe ik dan dus maar niks. Ik zou ook geen vriendin met mij willen wezen, ik ben altijd best heel egoïstisch geweest. Geen beste vriendin voor haar geweest, terwijl ze zoveel voor mij heeft gedaan.

Toch heb ik nu íets gedaan. Ik heb een brief geschreven, Niet om iets goed te maken, maar wel om te erkennen dat ik fout ben geweest. Naar haar, naar haar vriend en naar onze vriendschap.

Meer kan ik niet doen. Het is wat het is. Daan was 22 jaar een goede vriendin, mijn beste vriendin. En die gedachte en herinnering koester ik.

Gouden-momenten-kostbare-herinneringen.p

 

© SanneSchrijft 2012

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Als je het maar niet op TV doet, bij Het spijt me of familiediner. Dat is leedvermaak.
Mooi geschreven! En ik weet over wie het gaat en hoe belangrijk Daantje voor je is. Goed dat je geschreven hebt!
Misschien zijn jullie veranderd, maar dat wil niet zeggen dat de vriendschap er niet meer kan zijn. Wellicht anders, jullie zijn beiden ook anders nu. Wie weet wordt het wel mooier dan eerst. Zonder oppervlakkige zaken en meer diepte.... Ik hoop voor je dat ze reageert!
Eerlijk, oprecht, dit artikel. Mijn compliment daarvoor en het is ook goed geschreven. Met voldoende afstand en relativatie vermogen
De spiegel die je nu ziet is net zo glashelder als wat je er zelf in ziet.
Je beschrijft wat ik meemaakte... Natuurlijk kan dit goed komen,
Wat heb je aan jaloezie als je eerlijk bent? Luister naar elkaar zonder oordeel en troost elkaar om de tijd dat jullie elkaar niet echt meer konden zien door jaloezie, maar geef Daantje wel de kans haar gemis met jou te delen toen jij geen oog had voor haar (en dat dan wederzijds) Voel dat jullie beiden mens zijn en van elkaar houden. ,Alleen zijn is voor mensen die steeds partners hebben bijna niet te begrijpen....