Het gaat niet goed met ons

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 21:59

 

het gaat niet goed met ons

 

Mijn liefdesverdriet mag duidelijk zijn, maar is werkelijk ondergeschikt aan de stress en toestanden in ons dagelijks leven. Ik heb een dochter met ernstige faalangstklachten. En dat is niet okee. Het is een groot probleem voor haarzelf, maar we lijden er alledrie onder. 

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/6afe2ed80e7e2e895902cb70e2ff40d5.jpg

Broer loopt inmiddels bijna 2 jaar bij een jeugdpsycholoog om de scheiding te verwerken en de gedragsproblemen op school en thuis onder controle te krijgen. Nu, in de nieuwe klas, met een strenge en zeer consequente juf, lijkt het allemaal goed te gaan. Maar nu is deze juf ziek, en waarschijnlijk langere tijd. De inval word geregeld door verschillende juffen en het is ook al voorgekomen dat bij gebrek aan een leerkracht de klas wordt opgedeeld en bij andere klassen terechtkomt. Overmacht natuurlijk, maar niet okee voor Jesper, die nét zn draai weer gevonden had.

Thuis wordt broer behoorlijk ondergesneeuwd door de problemen en paniekaanvallen die zus sinds een week of 6 vertoont. Ik ben zoveel tijd en energie kwijt aan haar troosten en moed inpraten, plus al dat huiswerkbegeleiden en overhoren (zo'n 2 uur per dag is heel gewoon), dat er bijna geen qualitytime voor broer meer overblijft.

Zus heeft het moeilijk op school. Haar studieresultaten zijn uitstekend hoor, ze heeft op haar eerste rapport zelfs 2 tienen staan! Maar daar gaan heel wat stress, tranen en paniek aan vooraf.
Ze is bang voor alles, en denkt dat ze het niet kan, niet snapt, niet leuk gevonden of zelfs raar gevonden wordt. Ze wordt huilend wakker en ze gaat met stress in haar lijf slapen.
Ze raakt in de paniek als ze alleen al aan school dénkt, terwijl de school zelf toch eigenlijk best leuk is. Toch neemt de paniek en de angst bij zus met grote regelmaat de overhand (dagelijks, meerdere keren per dag!). Ze wordt begeleid door een faalangstreductiebegeleider, maar uiteindelijk zal ze toch zélf de spoken in haar hoofd moeten wegjagen.

Dagelijks heb ik meerdere "Dr. Phil sessies" met haar, waarin ik met haar ademhaal- en ontspanningsoefeningen doe. Dat helpt, eventjes. Ik praat veel op haar in, vraag haar wát nou de angsten zijn, en probeer haar te kalmeren en zelfvertrouwen te geven. Vaak is ze teleurgesteld over iets wat al gebeurd is, maar niet goed lukte, of is het haar angst voor wat er straks, morgen of volgende week kan gebeuren. Heel moeilijk allemaal.
Deze tijd die ik met haar bezig ben kosten mij érg veel energie en geduld. Regelmatig ben ik na een slechte dag van zus zelf helemaal uitgeput, van al dat praten en alle energie die ik in haar heb gestoken.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik dit op deze manier niet lang meer volhou, dat het míjn energie teveel opslurpt en ons gezin eronder lijdt dat zij lijdt. Dus nu heb ik ook voor zus de jeugdpsycholoog ingeschakeld, met de vraag of zij ook iets voor zus kan betekenen. Want zo kunnen we niet al te lang meer door.

De mentor van zus heeft al contact gezocht met de leerlingbegeleider, en denkt zelf dat er misschien méér aan de hand is dan alleen de faalangsten voor school. Misschien toch nog een onverwerkt trauma van de scheiding? Maar ook de dreigende verhuizing boezemt angst in natuurlijk. En ook het verhaal van papa en opa wat er vroeger is gebeurd, waar ze afgelopen zomer over ingelicht is. Zélf is ze ook al eens lastig gevallen door een creep bij de appie!

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/c07985fa259d3bb667868917810a22a4.jpg

 

En wie zal het zeggen wat ze weet of voelt van mijn liefdesproblemen? Kinderen zijn niet gek, hoe zei Kim Lian dat nou?
"Kinderen hebben alles in de gaten. Ze horen, zien en ruiken voortdurend wat er onder de oppervlakte woelt"
Het kan niet anders dan dat ze mijn verliefdheid en mijn verdriet daarover aanvoelen. Een stiekem vriendje, ammehoela, dat hebben ze natúúrlijk ook gewoon aangevoeld! Het is maar te hopen dat ze niet weten wíe hij is, dat zou pas echt erg zijn, want ze kennen hem.

Eigenlijk kan ik mijn eigen verdriet er niet eens bijhebben, ik heb mijn handen vol aan de problemen van de kinderen. En dus stop ik mijn eigen probleempjes weer in de kast, dat wordt al een hele beerput inmiddels. Onverwerkt verdriet op onverwerkt verdriet. Er kan nog meer bij?!
Maar ik moet er nu zijn voor de kinderen, alweer. Hun verdriet en hun angsten, de problemen van de kinderen gaan altijd en onvoorwaardelijk voor op mijn eigen dingetjes. Ik kan mijn angsten, verdrietjes, twijfels en problemen van me afbloggen of schrijven. Zij hebben mijn hulp nodig, zij kunnen het nog niet alleen.

Alleen hoop ik dat dit niet al te lang meer gaat duren en dat we professionele hulp krijgen, want dit trekt zelfs deze Dr. Phil niet lang meer...

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/33c70475a02463973a4bda586f738bed_medium.jpg

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Of sta je al op een wachtlijst? Dat is een crime...
Verwen jezelf eens met een goede psycholoog... steun in de rug,
of anders deel je je liefdesperikelen met een vriendin, dat lucht altijd op. Zo deed ik het dan tenminste, wie weet ook iets voor jou?