Waar is mijn energie - ben ik dan alles kwijt.

Door Lenneke41 gepubliceerd op Friday 08 November 12:14

Waar is mijn energie ?

Hoe toepasselijk als ik Plazilla na lange tijd weer eens open dat ik juist daar waar het mij op het moment aan mankeert, de uitnodiging krijg voor de Zilla Energie om me heen.

De energie om mij heen is negatief, zo negatief dat ik er bijna aan onder doorga. Ik sta op het puntje van die put die ik al eerder in geweest ben. Ik zit met mijn handen in het haar. Ik weet niet meer waar ik moet beginnen. Ik voel de energie die ik bijvoorbeeld na een dag werken weglopen hoe dichter ik bij huis kom. Daar staat mij het moment van de drempel op dit moment over te gaan erg tegen. Maar volgens zeggen komt deze energie dus van mij uit. Ik ben degene in huis die negatief is. Ik ben in huis degene die de sfeer verpest. En dat allemaal omdat ik niet consequent kan zijn en me irriteer aan dingen waar ik me niet aan zou hoeven irriteren als ik gezorgd had dat ik consequenter tegen mijn zoon zou zijn.                                                          

                                                                  

Mijn zoon heeft ADD. Regels en structuur helpen niet, maar ze helpen niet om ik hem ze laat verbreken volgens mijn partner. Ik moet het zelf doen en niet iedere keer de handvaten van buitenaf vragen want daar doe ik toch niets mee. Ik doe zelfs niets met de handvaten die hij aanrijkt. Maar ik kan het niet, het lukt me niet. Ik ben boos om mezelf dat ik me laat misleiden door een gevoel mijn zoon kwijt te raken, maar met hem ben ik momenteel alles aan het kwijtraken. Nu heb ik advies gekregen om medicijnen te gaan vragen voor zijn ADD en dat heb ik nu gedaan, helaas gaat dat zomaar niet nee daar moet ik ook toestemming van krijgen van zijn vader. Och zegt mijn zoon die doet niet zo moeilijk hoor, dat komt wel goed (13 jaar nog steeds overtuigd van de goedheid van zijn vader. Alles wat pa zegt is goed, maar mama zou alles bij elkaar liegen, omgekeerde wereld, het is namelijk precies andersom). Misschien ben ik heel erg ongeduldig maar ik heb nog geen antwoord van zijn vader, na de mail die ik gisteren heb gestuurd. Ik weet dat hij bovenop zijn mail zit, maar niet richting mij.  Maar dat even terzijden.

De spanningen zijn enorm aan het oplopen in huis. Elk moment verwacht ik de koffers in de gang van mijn lief.

Inmiddels weer 2 weken verder dan het bovenstaande stuk. Loop ik nu op het diepste punt? Of kan ik nog dieper. De ex wil niet meewerken en zet vervolgens die informatie in het koppie van mijn zoon. Mijn zoon die zo makkelijk tegen mij in kan gaan en ik die het zo makkelijk weer eens laat gaan.

                                  

 

Ja het ligt bij mij. Ik ben niet sterk genoeg. Ik zit hier met een knoop in mijn maag/pijn in mijn buik en een brok in mijn keel. Mijn lief heeft zich afgesloten voor mij, nadat hij al jaren probeert op goede en slechte manieren tot mij door te dringen. En gisteren, kwamen hij en mijn begeleidster tot de conclusie dat ik zware therapie nodig heb. Ik hoor zonder enige reactie toe alles wat over mijn zoon gaat. Op het moment dat het over mijn ex gaat word ik boos, woedend en reageer ik vol vuur. Ik voel het, ik zie het en ik weet dat ze gelijk hebben. Ik blokkeer op het moment als zijn kinderen bij benaderen, en alleen omdat ik mijn zoon geen pijn wil doen, en niet wil dat hij jaloers wordt. Maar hij is juist degene die tegen mij ingaat en niet naar me luistert. Ik heb de kracht niet. Ik wil dat hij luistert. Ik hoor gelaten aan dat een van de oplossingen is dat hij misschien toch bij zijn vader moet gaat wonen om bij mij de rust terug te kunnen laten keren. Maar ook dat het waarschijnlijk dan niet verbetert omdat hij juist dan de fout in kan gaan. Dan zijn we nog verder in huis. Het  laatste wat ik wil is dat hij ergens terecht komt waar hij niet zou willen zijn

                                                         

                                     Ik moet werken aan mezelf, ik moet in therapie. Sterker worden.

Zodadelijk heb ik een afspraak bij de psycholoog. Maar waarom zou dat dan wel kunnen helpen. Omdat het kan. Omdat het moet. Ik moet mijzelf terugvinden. Ik wil mijzelf terugvinden. En ik wil mijn gezin bijelkaar. En oud en grijs worden met de man waar ik zoveel van hou. En kunnen genieten van alle drie de kinderen. Het is tijd, tijd om te gaan genieten. Maar eerst moet er nog een heleboel geheeld worden, want er is een heleboel stuk.

                                               

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Sterk artikel ,van volgens mij een heel sterk persoon.,lijkt me heel zwaar en wens je het allerbeste en je zoon.
Dank je wel. ik heb nu voor mijzelf gekozen en ik kan nog wel wat kracht gebruiken. een hele hoop :-)