In de voetsporen van Albert Einstein!

Door Weeps with the Wind gepubliceerd op Saturday 26 January 20:53

 

Een artikel geschreven als eerbetoon voor een persoon die ik enorm waardeer en respecteer. Een persoon die ik al van kinds af aan volg en waar ik mij verbonden mee voel. Een verbintenis die ik niet echt kan verklaren, het is alsof een DNA deeltje in mij als een magneet begint te werken als zijn naam naar boven komt dwarrelen. Alsof een deel van hem in mij zit en andersom. Wie weet ben ik wel zijn reïncarnatie?

 

 

Iedereen kent Albert Einstein en er valt genoeg op het internet te vinden om zo’n beetje alles over zijn levensloop te weten te komen. Het is dan ook niet mijn bedoeling dit artikel te wijden aan waar en wanneer hij geboren zou zijn en welke scholen hij allemaal gehad heeft om dat te worden wat hij uit eindelijk geworden is. In eerste plaats ben ik er van overtuigd dat het allemaal al in hem zat toen hij geboren werd, het is alleen door de scholing en vooral de ontmoetingen met speciale mensen dat hij het heeft kunnen laten uit bloeien.

Het zijn vooral zijn citaten die mij boeien, en zijn relativiteitstheorie die hem eigenlijk pas echt bekend maakte. Deze bestaat uit de speciale relativiteitstheorie en de algemene relativiteitstheorie. De algemene relativiteitstheorie is gebaseerd op een tak van wiskunde, namelijk Geometrie. Aangezien ik absoluut niet goed ben in wiskunde en de ballen niet snap van al die rare tekens en wortel breuken, zie ik toch ergens een verband tussen zijn theorie en hetgeen mij al jaren bezig houd.

In zijn algemene relativiteitstheorie wordt er aangenomen dat, ‘’zowel massa als energie de ruimtetijd doen krommen, en dat deze kromming de beweging van vrije deeltjes, waaronder ook licht, beïnvloedt.’’  

En dat vind ik nog eens mega interessant!

 

Wat mij al lange tijd bezig houd is het eeuwige leven, het tijdloze bestaan. Tijd is gemaakt door de mens, verzonnen om het leven zogenaamd in goede banen te leiden. En dan heb ik het natuurlijk niet over jaargetijden, want dat is voor mij gewoon een natuurlijk vast staand feit. Iets wat de mens niet ontworpen heeft, en dus ook het liefst zou wensen af te breken. Want de mens leeft het liefst zijn leven in een zonnig klimaat met warmte. En nu wijk ik misschien wat af, maar ook weer niet, want het menselijk brein zit nogal vernuftig in elkaar en creëert contant dingen die eigenlijk niet bestaan. Zo ook de (‘’haat’’) tegen regen en sneeuw. Maar dit even terzijde.

Door het ontstaan van o.a. de tijd, is er ook een druk ontstaan die een zwaarte kracht legt op het huidige menselijk bestaan. Even zo mijn theoretische denken.  Want zoals Einstein het beschreef, ‘’De aanwezigheid van een zwaar voorwerp verandert de geometrie van de ruimte, waarna we ‘’de gekromde ruimte’’ (zie afbeelding) ervaren als zwaartekracht. Hij spreekt hier over een ‘’voorwerp’’ waar ik de link ook leg bij een ‘’gedachte!’’ Elk (negatieve) gedachte zal ons mens ook zwaarder maken.

 

 

Velen discussies heb ik over dit onderwerp al gevoerd op forums en met mensen in mijn omgeving. Het blijft dus een theorie die niet bewezen kan worden tenzij een ander hetzelfde kan ervaren. Namelijk dat een mens ook gedachteloos kan leven. Of te wel vrij kan zijn van gedachten. En nu ben ik zelf een persoon die veel denkt over het leven en zijn bestaan, anders kan ik nooit tot deze theorieën komen die ik nu heb. Dus ik zeg niet dat denken slecht is, maar het zijn bepaalde gedachtes die ons mens zijn verzwaard. Ik heb natuurlijk deze theorie jaren lang tot het oneindige door zelf getraind en geobserveerd. Mijn ontdekking is dat het absoluut mogelijk is en dat het van mij een veel ‘’lichter’’ mens heeft gemaakt. Des te meer gedachtes wij hebben, (en dan maakt het niet eens uit of het nu negatieve of positieve gedachtes zijn, want een gedachte blijft een gedachte) des de zwaarder wij worden beladen met een energie die ons de vrijheid ontneemt. Als je alleen al op gaat letten, en ze gaat noteren, hoeveel invloeden er onze gedachten per dag binnen komt, en dat dat allemaal opgeslagen blijft in ons brein, dan zal je verstelt staan wat voor lading dat heeft op ons bestaan. Zo’n lading heeft vaak geen natuurlijke uitweg, en zal zich uit eindelijk een keer komen wreken in een uit barsten waar we later versteld van staan waar dat nu toch vandaan kwam. Dus hoe minder de mens zich laat beïnvloeden van buiten af, des te lichter de mens zal zijn!

 

Deze theorie op dit moment van mijn leven door mij heen laten gaand, snap ik totaal de reden waarom ik mij meer heb afgezonderd van de mensheid en niet tot een groep wens te behoren. En dat komt ook merendeels omdat ik een groot gedeelte van mijn leven hieraan heb gewijd, het ontleden van het mens zijn en hun gedachten gang. Ik observeer en lees en hoor tussen de teksten en woorden heen. Ik zie wat mensen zeggen en schrijven en kan alles tot het fijnste ontleden om weer een spiegel te plaatsen die de dubbelzinnigheid er van laat zien. (Waar ik absoluut geen vrienden mee maak overigens, maar dat is nu eenmaal mijn passie voor het mens zijn die anders wordt opgevat)

 

Ik zal eens een voorbeeld neer zetten waar ik van de week de stille observator van was. Hoe mensen in een groep handelen zonder dat ze zich er enigszins (vaak) bewust van zijn.

 

We zitten met een groepje rokers in een rokers ruimte tijdens een pauze op werk. Eén van onze collega’s komt binnen, waar hij normaal gesproken nooit te vinden is. Hij komt klagen omdat hij ziek is maar niet naar huis toe mocht. Hij liet al zijn frustraties even los jegens onze voorwerker. Zijn woede sprak boekdelen en gaat eigenlijk verder dan er werkelijk aan de hand is. De rest van het clubje gaat er volkomen in mee, mee genomen door de energie die hij daar uit. Allemaal rond uit belachelijk dat hij niet naar huis heen mag.

Hij vertrekt weer, een onderwerp voor een gesprek achter zich latend. Een weer een ander collega komt binnen, gaat zitten en begint boos te reageren op collega één die naar huis toe wil. Volgens haar had hij steeds wat en altijd wat te zeuren en moest zich niet aanstellen en het boeit haar niet dat hij ziek is en om dat aan te horen. Ik luister en observeer enkel, en zie het gehele energie omdraaien in een wenk en zie ze nu allemaal met haar mee gaan in haar boze energie!

 

Ik hoop dat de lezer dat er uit haalt wat ik er in beschreven heb. Teveel gedachten en groep vorming kan leiden tot een invloed die ieders vrijheid in welk vorm dan ook ontneemt. Eigen individuele gedachten worden overspoelt en verdwijnen onder een oppervlakte van een dikke vette smurrie. Alhoewel de individu zelf wel denkt dat het een eigen denken en levens wijze is.

 

De mensheid is zwaar geworden onder een last van een dikke smurrie van wetten, regels, religie, onderwijs, opvoeding, regering, structuur, groeperingen, media, en is het eigen zijn totaal verloren geraakt in een web waar haast geen ontkomen meer aan is. Maar toch is er een uitweg! En die uitweg begint bij een ieder zelf. Want als de aanwezigheid van een zwaar voorwerp, oftewel een zware gedachte (mijn theorie) de ruimte verandert, en zodoende dus zwaartekracht ontstaat, kunnen wij het ook om keren en vederlicht worden. Door enkel heel simpel geen enkele gedachten eigen te maken die van buiten af komt. En met vederlicht bedoel ik niet te zeggen dat we dan als vogels kunnen vliegen (wat ik overigens best zou willen) maar vrij zijn van de zware last die het leven ons soms oplegt. We worden immuun voor invloeden en zullen enkel vrede voelen voor een ieder die ons pad kruist. Woede of haat jegens iemand bestaat gewoon weg niet meer. Die gedachte die ooit gecreëerd is door de mens, is voor eeuwig uit ons eigen systeem verbannen.

 

 

En buiten enkel de gedachtes om, des de minder wij bezitten, des te meer tijd wij over houden!

 

Dat laatste een door denkertje, maar kom daar (misschien) op mijn volgende artikel op terug.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat mij vooral opvalt in je artikel, hetgene wat ik eruit haal :), is het stuk over gedachten.
Ik heb het al vaak gelezen en blijf mij telkens erover verbazen. Namelijk dat denken in hoge mate een last wordt voor de mens.
Natuurlijk begrijp ik wel dat als men steeds in zijn eentje zit te klagen over zijn werk, elke dag, dat het inderdaad een last kan worden.
Ik vind het zelf ook een beetje moeilijk om zullke dingen te lezen. Want ik denk veel en voortdurend. (Soms zit ik echt met mezelf te kwebbelen ;) )
Maar voelt het als een last?. Goh, soms word ik inderdaad gek van mijn hoofd dat maar gedachen blijft opdiepen. Maar meestal geniet ik van wat ik denk. Want juist door te observeren en te denken, kan ik veel leren, ook over mezelf.
Dus waarom zijn zelfs positieve gedachten ook een last? Van negatieve, begrijp ik het. Maar van positieve?
Mensen houden niet zo van zwijgen :-)
Ik ben in het dagelijks leven niet een mens met veel woorden. Als mensen mij dan ook gaan beschrijven, beschrijven ze mij als mystiek. Ze kunnen geen peil trekken. Maar ik zwijg liever dan dat ik mee ga in roddels over anderen, en dat is zo'n beetje het dagelijkse gesprek geworden van de mensheid. In ieder geval wat ik dagelijks mee maak op werk. Ik zit nu in een wereld die al lang de mijne niet meer is, en dat omdat ik de halve wereld al heb gezien en een ander leven heb geleefd. Mijn innerlijke wereld ziet er dan ook anders uit die ik niet kan uiten puur omdat het niet samen smelt.
Mijn zwijgen kan je dan ook min of meer als respect zien. Omdat ik ook respecteer dat een ander niet mijn leven heeft geleefd. En ik niet iemand wens te zeggen hoe iets zou kunnen of moeten.
Ik type wat ik voel hier zwart wit op een lege witte achtergrond, puur om iets van mijn innerlijke naar buiten te brengen. Vlaagjes van wat ik innerlijk ervaar. Maar het zijn en blijven maar zwarte lege letters die nooit de inhoudt ervan voor de 100% kan beschrijven. Ik ben mij er wel degelijk bewust van.
En idd, er bestaat geen kippengaas. Dat voor mij althans het gevoel die in deze foto vast lag. Vrijheid is het enige wat in een menselijk bestaan aanwezig mag zijn. Zo vrij als een vogel!
Tijd ?
ik vind het niet erg dat de taxi te laat is want dan ben ik te laat op het werk buiten mijzelf om, S`avonds brengt hij iedereen naar huis en mij als laatste ook niet zo erg , ik heb bijna nooit haast.
wel soms een hekel aan de klok vanwege verplichtingen waar ik overigens weer wel aan voldoe. . is er toch ingegroeid.
Steun
Vroeger steunden ze met een enkel woord als mensen klaagden .
Tsja !
Spreken is zilver zwijgen is goud !
Ik ben het met veel dingen van jou eens.
De mensen lezen meer dan je denkt , als ze alleen ingaan op elke gedachte achter je tekst wordt een reactie net zo groot als een artikel , velen hebben daar geen zin in.
Die invloeden van buitenaf worden ook vaak weer overboord gekieperd
Kippengaas naar vogels , blijft leuk !
Visie Matrix
Kijk niet naar het kippengaas ___ er is geen kippengaas !
Vind het wel leuk jou inzicht te lezen.
Tijd valt altijd te constateren als je naar de jaargetijden kijkt en naar dag en nacht. Maar met tijd maken, bedoel ik te zeggen de klok uit vinden. Precies die tijd hier zijn en precies die tijd daar zijn...mag niet te laat komen voor dat en niet te vroeg voor zus en zo...
Eigenlijk zit er meer in mijn tekst verwerkt dan er daadwerkelijk gelezen word. Maar dat vind ik eigenlijk altijd het meest boeiend om te zien wat een mens er in leest.
Je kan soms een verhaal neer zetten van 1000 woorden, maar vaak wordt er maar 1 zin uit gehaald. En dan heb ik het niet eens zozeer over mijn eigen teksten, maar ook van die van anderen. Een observatie van mijn kant uit.
Nee, zwaarmoedig denken is niet in gewicht uit te drukken, maar het heeft wel gewicht op het geestelijk zijn van de mens. En zelfs het geestelijk zijn van de mens valt in wetenschap nooit uit te pluizen. Einstein was dan ook een theoretische natuurkundige, en heeft nooit echt iets in praktijk ten uitvoeren gebracht. En toch is zijn naam groots geworden. Daar waar hij bekend mee is geworden, heeft hij nooit in praktijk kunnen bewijzen, en toch was hij een groot man.
Dat ze allebei steun nodig hebben is ook een waarheid, maar toch moet een mens dan niet tegen persoon één laten blijken dat je mee leeft, en tegen persoon twee persoon één naar beneden halen. Want dan is het geen steun meer geven. In mijn belevingswereld ben je dan niet oprecht bezig.
En natuurlijk is het goed om bepaalde indrukken van buiten af tot je door te laten dringen, maar laat het niet je leven worden.
En de foto is net andersom bedoeld, van kippengaas naar vogels :-)
De Mens heeft tijd niet gemaakt,alleen geconstateerd dat er tijd is.
Het eeuwige leven, het tijdloze bestaan.
2 zeer verschillende dingen
een tijdloos bestaan zou niet langer duren dan een momentopname.
zwaarmoedig denken is niet in gewicht uit te drukken
persoon 1 had steun nodig
persoon 2 had ook steun nodig
beiden hadden het gevonden dus heeft de groep goed gereageerd ,mijn inziens.
Als ik geen gedachten meer kan oppikken of invloeden van buiten af , dan leef ik niet meer.
Leuke foto waar de vogels overgaan in het kippengaas.
Het is al laat , ik ga morgen mijn eigen gedachten loslaten over dit artikel dat ik graag nog eens lees.
De wereld is inmiddels zo overbevolkt. Probeer nu maar eens een individu te zijn. Je wordt meteen met de nek aangekeken. Ik denk dat er te weinig huisjes op de hei vrij zijn om iedereen die dat wil te huisvesten.
Wel een mooie gedachte en ik ben het met je eens.
Zelfs in een wolken krabber kan je nog een individu zijn, het gaat er niet om waar je woont maar hoe jezelf van binnen bent.
Zolang men geen angst heeft om met de nek aan gekeken te worden, wat overigens vaak een eigen gedachte is, is de weg naar individualiteit een makkie...
Ik denkt dat die angst de grootste barriere is. Hoe sterk is het geloof in jezelf?
De ware geloof in het zelf kan nooit zo sterk zijn zolang er een angst op de weg ligt.