Ik begin aardig onzeker te worden!

Door Weeps with the Wind gepubliceerd op Friday 08 November 20:32

 

Ook zo'n gevoel die je liever zo ver mogelijk weg mept met een honkbalknuppel, maar dat niet altijd voor het zeggen hebt. Je weet wel, een gevoel die omhoog komt kruipen en je het liefst er een home run mee wil scoren. In beeld een heel veld vol met smakelijke mannen in strakke pakjes die hun benen onder hun lijf rennen om weer thuis te komen, en waar zowat het gehele tent word afgebroken door alle jubelende supporters die staan te dansen om hun winst. Het gaat niet meer om het spel, maar om de einddoel. Homerun!
Dat wat er tussen in zit wil je het liefst zo snel mogelijk vergeten. Er is een begin, en er is een eind, en al het gevoel er tussen in mag soms even gestolen worden. Meteen home run slaan dus!

 



Ik ben een sterke vrouw. Altijd al geweest, maar ook vooral door mijn verleden gekneden. Het laatste in de zin van, ik kan heel goed schakelen tussen emoties en weet ze bijna in perfectie te filteren om ze in alle eerlijkheid te vertalen naar mezelf toe. Niet alleen van mezelf, maar ook van een ander. Maar ondanks de sterkte van een stoomtrein die ik bezit, heb ik ook de zwakte van een schakel tussen twee wagons in. Soms! En die ''soms'' momenten kunnen in een tel van een seconde je eigen sterkte ontsporen.

Ik voel me momenteel even volledig ontspoord. Te weten dat ik al drie dagen bezig ben om dit artikel te schrijven en nog maar tot hier ben geraakt, zegt voor mij al heel wat. Het gevoel hebben dat er van alle kanten aan mij getrokken word en dus volledig leeg gezogen word. Ben vooral moe. Daardoor moe, want hoe ik het ook wend en keer het gaat door mijn gedachtegang zonder dat ik er enig zeggenschap over schijn te hebben. Ik kan dus homeruns blijven meppen, maar het tussen stuk wil maar niet verdwijnen. Ik zou dus dat tussenstuk aan moeten gaan, maar heb er gewoon totaal geen zin in. In mijn gedachten zie ik een beer voor mijn geesten oog verschijnen die ook gewoon een homerun slaat en tussendoor een heel winter in een ruk door slaapt. Alles gaat aan haar voorbij, zelfs haar bevalling, en toch staat ze in het voorjaar weer op om gewoon weer haar ding te doen. Mag ik?


Ik heb het gevoel dat ik mij constant moet verantwoorden. Ik moet iedereen laten weten hoe het met mij gaat en diezelfde iedereen vragen hoe het met hun gaat. Misschien ben ik wel Asociaal, maar heb er momenteel gewoon even geen behoefte aan. Laat je even niks weten, word er ingevuld tot en met wat mij nog meer vermoeid maakt. Dat dus de zwakke schakel tussen twee wagons in die ik momenteel ervaar. Alsof je constant één vinger vast moet hebben aan die mensen die je lief hebt. Raakt die vinger even los omdat je een eigen spoor volgt, wordt alles compleet ontspoord.


Eigenlijk ben ik moe van de mensheid, wetend dat ik dit hier niet eens zeggen mag. Klinkt zwaarder dan het overigens is. En omdat ik nu in deze fase zit, kreeg ik het gisteren nog eens zwaar op mijn dak. In de zin van, hoe mensen met mensen om gaan en hoe het oordelen sneller voor je deur staat dan je soms lief is. Vreselijk moe word ik er van! Eigenlijk kan ik helemaal niet meer tegen het onnadenkend vermogen van de mens en zijn/haar handelen.

Dag vier! Ik type gewoon heerlijk verder op de rust van een vallend blad die voor mijn ogen neer dwaalt. In die rust gaat er weer veel door mij heen. Waarom houd een vraagstuk nooit op? Het is net als haken, eenmaal de slag te pakken ga je door tot je een lappendeken in elkaar hebt geflanst. Mijn denken haakt een web waarin ik de spin ben. Snap nu mijn angst!

 

 

 

Op de vierde dag vraag ik mij af of ik nu onzeker word van mezelf of van de mensheid. Je kan mij in de natuur op een randje van een afgrond plaatsen, en ik kan enkel van schoonheid staan gapen, maar in de maatschappij zie ik de afgrond als iets afgrijselijks. Ik weet dat ik uit mezelf nooit vallen zou, omdat ik in mijzelf vertrouw, maar het is een ander vertrouwen die mij zomaar kan laten duikelen. Vertrouwen staat dus lijnrecht tegenover vertrouwen. Mijn eigen vertrouwen wenst dus weer een homerun te slaan. Van begin tot eind gewoon vertrouwd aan voelen. Niks geen gezeik er tussen in. Niet dat als je even niks laat horen er tientallen universums geboren worden met fantasie rijke levensgebeurtenissen waar geen schepping zuiver is. In al die universums schijn ik een leven te hebben waar ik zelf niet voor gekozen heb. Lekker die keuze vrijheid die wij zogenaamd schijnen te hebben! Mijn onzekerheid bestaat dus uit al die invullingen die aan mij gegeven word. Velen levens die ik schijn te bezitten waar ik niet eens geen weet van heb.


Ik ben niet één mens. Ik ben tientallen mensen. The maskerade! En in al die façades tracht ik mijn ziel te vinden. Als ik mijzelf al geen masker opzet, doet een ander het wel voor me. Toch niet zo gek dat de mensheid zoveel eeuwen nodig heeft zichzelf terug te vinden. Na een leven word je met een snelheid van het licht weer op Aarde terug geworpen om wéér eens dezelfde zoektocht aan te gaan. Uit eindelijk gaat de zoektocht er om er achter te komen dat je het enkel zelf kan doen, maar op het moment dat je dat beseft en die weg inslaat in je zoveelste bestaan, worden de maskers verdubbelt alsof ze gratis te verkrijgen zijn als je een pak wasmiddel koopt. Ga nu onderhand werkelijk alle onzinnige reclames op tv begrijpen. Heeft niks met verkoop te maken, maar met je Ziel die van de ene warenhuis langs de andere leurt om achter haar waarheid te komen.

 

In al mijn dwalende gevoelens, ben ik toch maar wat blij te weten dat ik maar één zekerheid heb. De enige echte homerun die ik ooit in mijn leven slaan zal. En op dat moment...........

 

 

Peace Troubadour
 

 

 

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tja ik zou een heel uitgebreid antwoord kunnen geven, maar kies ervoor dat niet doen. Lieverd dat is het leven. blijf je zelf!
XXXXX
Opvallend vind ik jouw vergelijking: " In beeld een heel veld vol met smakelijke mannen in strakke pakjes die hun benen onder hun lijf rennen om weer thuis te komen, en waar zowat het gehele tent word afgebroken door alle jubelende supporters die staan te dansen om hun winst. Het gaat niet meer om het spel, maar om de einddoel."
Om twee redenen:
(01) In Amerika is "de daad" in een vergelijking neergezet met het honkbal. De daad trek ik dan even breder dan het fysieke tussen man en vrouw.
(02) Het "thuis komen" is een onderdeel van het honkbal die je prachtig in een beeldspraak hebt beschreven.
Toch zijn de tussenliggende honken van belang. Je kunt wel een homerun scoren, maar dan mis je de details van de drie tussenliggende honken.
Ik vind jou nou net een dame die de tussenliggende honken wel belangrijk vindt, ook al geef je aan dat de homerun ook een bevestiging is van wat je nu al weet: je einddoel.
Je kunt beide zaken met elkaar combineren. Als je al zeker weet op welke manier je jouw einddoel (de thuisplaat bij honkbal) zal bereiken, zou je er ook voor kunnen kiezen om wat meer te genieten van de tussenliggende honken ..... .
Jouw V ..... .
Ik zou zo graag iets zinnigs willen zeggen om je een hart onder de riem te steken. Geen idee wat dan te zeggen, behalve: blijf dicht bij je zelf, laat je niet te veel overweldigen. Knuf en take it easy.
Even los van het artikel, verbonden met de reclame, bangelijk hoezeer de reclames op Plazilla afgestemd zijn op mijn surfgedrag,
Gebruik jij reclame van google?
Het moeilijkste in mijn leven lijkt sociaal contact te zijn. Bij sommige mensen moet ik zozeer moeite doen dat ik me afvraag of ik nu zo een rare ben, bij nog andere zorg ik bij de minste aandacht voor een kettingreactie waarbij ik het gevoel krijg hun bezit te zijn.
Ik zoek mee naar ingevingen omtrent die tussenschakel
Zijn ze nu nog niet uit getrokken? Ja, word je heel onrustig van en snap ik je gedachten. ;-) XXXX
Er staat een enigszins toepasselijke advertentie onder uw mooie diepgaande stuk: 'Rust in uw hoofd!'
Er staat een enigszins toepasselijke advertentie onder uw mooie diepgaande stuk: 'Rust in uw hoofd!'