Ze kroop letterlijk boven op me, met een pleister op haar mond.

Door Theun50 gepubliceerd op Friday 17 January 11:35

Kort nadat ik uit het ziekenhuis was ontslagen, want ik was beter en er was niets meer aan mij te verdienen, was ik als de dood voor allerlei kwaaltjes. Als er iemand hoestte in de woonkamer schrok ik mij werkelijk lam en duwde ik meteen een slabbetje voor mijn mond. Slabbetje, zult u denken? Ja, ik had altijd een slabbetje in de buurt liggen! Nou, en!

In ieder geval hield ik al glimlachend, zo, wie, zo, mijn adem even in. Ik had last van een soort beschermende fobie, zo van: ‘denk erom, geen griepje of verkoudheidje oplopen!’ Om gek van te worden.
Ik wilde, na maanden van persoonlijke kwelling, af van dat gezeur over griepjes, bacilletjes, bacterietjes en piepjes. Ik smijt mij languit in het bruisende leven zonder mijn voorbehoedsslabbetje, o, zo!

Ergens op een of ander feestje, ik weet niet eens meer waar, stond de boel aardig op z’n kop.
Een losgeslagen, hossende en zuipende menigte op de tonen van hoempapa muziek!
Ik zat nauwelijks aan een tafeltje met een hapje en een drankje, toen een behoorlijk aangeschoten dame op mij afstormde. Ze kroop letterlijk gillend en schreeuwend boven op me en blies mijn gehoorapparaat met een scherpe toeter uit het linker oor. Al wringend in allerlei vreemde bochten zag ik plotseling, door een niet al te fris uitziend verbandje, dat ze een wond aan haar been had.
Daar had zelfs mijn slabbetje niets tegen uit kunnen richten.
Mijn verwoede pogingen om mij van haar te ontdoen mislukten faliekant, ik had geen schijn van kans.
De gewonde schreeuwerd bleef gewoon aan mij kleven, van mijn linker- op mijn rechterknie.
En ja, toen gebeurde het!

Het onfris uitziende gazen verband zakte langs haar kuitbeen naar beneden. Toen ze het bemerkte maakte ze het verband los. Ik keek in paniek een andere kant op. Met een zwierige zwaai strikte ze, op de maat van de hoempapa muziek, het gore verband rond mijn hoofd. Zelfs voor mijn mond!
Ik schreeuwde gesmoord om mijn slabbetje. De dame keek tevreden naar het resultaat, griste tussen haar boezem, haalde daar een joekel van een pleister vandaan en plakte die op haar mond.
“Zo”, zei ze bijna onhoorbaar, “Het is maar één keer per jaar carnaval, even geen gezeik, geen politiek, geen armoede, geen sores, ik wil het allemaal NIET horen, dus……., een pleister op de mond!”
Alaaf, alaaf, alaaf.

En haar gewonde been? Ik had nog nooit zo’n gaaf been gezien!

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tja carnaval ... rare situaties
heerlijk om te lezen
Och arme Theun...
Als een nachtmerrie...
Inderdaad oeps ;-)
Carnaval :-)
Weer leuk geschreven!
Carnaval :-)
Weer leuk geschreven!