x

Misbruik melden

Bedankt dat je Plazilla wilt helpen door schendingen van onze regels en richtlijnen te melden.

Wil je een inbreuk op jouw auteursrecht of intellectuele eigendom melden? Gebruik dan a.u.b. het formulier Inbreuk auteursrecht / intellectuele eigendom

Welke vorm van misbruik wil je melden?




Annuleren

Bij onverteerbare verhalen hoort een lichte kost.

Door Theun50 gepubliceerd op Wednesday 18 December 22:59



Vandaag hebben wij weer eens uitgebreid zitten lunchen met zoonlief en heb behoorlijk met mijn oren zitten klapperen. Zelfs onze hond klapperde met zijn oren. Doet hij wel vaker hoor.
Maar wat er vanavond allemaal werd verteld!

Het begon eerst over het weer, niet bepaald een van mijn stokpaardjes trouwens. Maar om niet uit de toon te vallen, wauwelde ik dapper mee en probeerde er nog een paar grapjes tegenaan te gooien.
Vergeefse moeite.

Op een gegeven moment wisten wij het wel zo’n beetje; het weer? Geen weer, morgen weer!
Met andere woorden, het onderwerp ‘weer’ was volkomen uitgediept en uitgeput. Ja, en toen begon het!
Weten jullie wat er gaat gebeuren als iemand uit het lunchend gezelschap ineens over kwalen en ziekten begint?
Dan komt iedereen met zijn eigen verhaal. En dat gebeurde dus ook prompt, met als gevolg dat die lunch maar liefst drie kwartier duurde. Ik zat figuurlijk op hete kolen met billetjes die onderhand letterlijk verbrandden van ongeduld. “Ik wil van tafel!” wilde ik keihard roepen, want dergelijke verhalen zijn helemaal niet aan mij besteed, ik word er ziek van. Maar ja, als moeders dreigend zwaaiend met een stokbrood in haar hand haar verhaal staat te doen, dan houd ik wijselijk mijn mond dicht.

Waar het nou over ging? Geen idee, ik had alleen nog maar oog voor dat dreigende stokbrood en het kuipje kruidenboter dat ze krampachtig tegen haar borst drukte. Het dekseltje begon het al te begeven. Om een ramp te voorkomen, want kruidenboter vol mohairharen moet je niet meer op je brood smeren, stak ik mijn arm uit om het benauwde kuipje te redden van een zekere ondergang.
Waarschijnlijk heeft ze mijn armbeweging vanuit haar ooghoeken gezien en dit geïnterpreteerd als zijnde een aanval op één van haar borsten. In een flits zag ik het stokbrood met een rotgang richting mijn hoofd komen. Bam! Ik zat duizelend met mijn oren te klapperen. Onze hond niet meer, die had ineens andere bezigheden, de restanten stokbrood op de kamervloer.

Zoonlief was dusdanig geschrokken dat hij met een ruk zijn stoel achteruit schoof, met bord en al op de grond landend. Geen ramp, bij ons kun je van de vloer eten! Ook mijn vrouw was danig geschrokken van de gevolgen van haar ferme uithaal en liet verschrikt het kuipje kruidenboter in de soeppan vallen.
Dag soep, dag stokbrood, dag kruidenboter.

Voor mij is het duidelijk; zware kost en onverteerbare verhalen gaan beslist niet samen.
Je zou er bijna het leven bij laten!
 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je verhaal vult de leegte van het verloren stokbroodje uitstekend op. Een erg vermakelijk tekstje.
Dank je wel.
Haha! Deze lichte kost laat ik mij graag smaken, want die smaakt naar meer. Met of zonder stokbrood.
Ik zal nog even in de 'schrijfkoelkast' duiken of er nog meer in zit.
Dank.
Je schrijft steeds leuker :-))
Je schrijft steeds leuker :-))
Hilarisch!
Dank je, ik begin er weer lol in te krijgen. Zit weer vol verhalen. Hoi, hoi.
Nu laat ik pardoes mijn biertje vallen;-)