Oordeel niet, gebruik je verstand!

Door Jorgen gepubliceerd op Tuesday 19 November 10:35

Oordeel niet, kijk om je heen en geniet!

Hoe het begon...

 

En ineens ging het licht uit! Het was ook wel mooi geweest hoor, na al die jaren, eindelijk rust! Het was een mooie begrafenis, slechts een select groepje vrienden was uitgenodigd en ook zij hadden er vrede mee, ik had geleefd, met volle teugen genoten, maar nu was daar toch echt een einde aan gekomen. Nadat iedereen zijn hapje en sapje had genuttigd was er nog een laatste groet, een kus en een knuffel voor mijn geliefden en voor de rest….zand erover!

 

Ik heb het allemaal meegemaakt, ik zat op mijn stoeltje naast de grote man in zijn grote stoel en wist eigenlijk niet wat ik moest zeggen. Tranen biggelden over mijn wangen, het was toch een lange reis geweest, ik was een beetje vermoeid en wilde eigenlijk niets anders dan even alleen zijn, maar dat valt niet mee als je zoveel oude bekenden om je heen ziet.

 

Hemel of hel?

Mijn laatste adem was uitgeblazen en direct daarop volgend begon ik aan een lange reis, het was net alsof ik in een lift zat, met mijn ogen nog dicht, ik wist niet of ik naar beneden of naar boven ging, was eigenlijk wel nieuwsgierig waar ik terecht zou komen het enige wat ik kon bedenken was wat andere mensen mij altijd hadden wijs gemaakt. In de hel was het zweten en in de hemel een soort paradijs.

Opeens ging de deur open, een fel wit licht scheen in mijn, nu weer geopende, ogen. Voorzichtig stond ik op, keek een beetje om mij heen en ontwaarde allerlei mensachtige wezens met vleugeltjes, een soort elfen maar dan groter. Na goed om mij heen gekeken te hebben liep ik naar buiten, of eigenlijk, ik zweefde. Veel van de wachtende elfen kwamen mij bekend voor, die ene leek wel op mijn zeer geliefde oma, die andere op mijn opa, en verrek, daar zag ik ook mijn achterneef die altijd van die mooie muziek recensies schreef in de Telegraaf. Een beetje verlegen met al die aandacht liep ik langs al die voor mij bekende mensen, de een had ik wat liever dan de ander, maar het was toch een bijzonder weerzien.

Iets verderop zat mijn tante, toen ik klein was speelde ik zo graag  met mijn neefjes en nichtje bij haar thuis, daar mocht veel, hing een lekkere losse sfeer en je was er altijd welkom. Iedere zaterdag die ik kon, fietste ik naar haar toe, mijn ouders mochten dat niet weten want het was volgens hun “slechte omgang”, maar in mijn (kinder)ogen natuurlijk niet!

Op gesprek

 

Vertwijfeld volgde ik de bordjes “Hier melden aub”, waar ging dit naar toe? vroeg ik mij af, wie zat of stond daar achter die grote eikenhouten deur? Terwijl ik nog een keer achterom kijk naar alle oude bekenden en familie ,klop ik aan. De deur ging open, een vriendelijke man laat mij lachend binnen, ik moet goed kijken en zie dat het mijn oom Herman is. Oom Herman nam ons altijd mee naar het Vondelpark, of naar een museum of naar een andere leuke plek in Amsterdam. Hij begroette mij hartelijk en vroeg belangstellend hoe het nu met mij ging, het antwoord moest ik hem even schuldig blijven want ik wist het nog niet.


Welkom riep een stem uit de verte, welkom in ons mooie wereldje fijn dat je er bent! Ik keek nog eens goed, en daar, ergens in de verte zat een grote oude man, vriendelijk gezicht, lange witte baard, een prachtig gewaad en omringd door licht. Hij wenkte dat ik naast hem moest gaan zitten, vroeg of ik wat te drinken wilde hebben en gaf dat door aan een van bedienden. Aarzelend ging ik zitten, en vroeg mij af:Vanwaar al die belangstelling? Waarom kreeg ik zo een vriendelijke en gastvrije ontvangst?

Ik ging even terug in de tijd, de tijd dat ik nog jong was en mijn ouders nog geloofde. Mijn ouders waren streng gelovig, heel streng. Zoals het een goede ouder betaamd probeerden zij mij op het (in hun ogen) rechte pad te houden. Zij bepaalden met wie ik mocht omgaan of niet, zij vertelden mij wat slecht was of niet en alsof dat nog niet genoeg was, zij speelden ook nog eens voor God. Als ik met een vriendje wilde spelen dat niet tot hun geloof behoorde werd er steevast geschermd met de uitspraak: Dat kan geen vriendje van je zijn, hij gaat straks dood als het grote oordeel komt! En zo werd elke vriendelijke buurman, elke lieve tante, zelfs hun eigen ouders door die gitzwarte bril bekeken, en ja ook ik moest er na enige tijd aan geloven…..ik zou vernietigd worden op de dag des oordeels, helaas maar niets aan te doen.

Relaas van een oude wijze man

 

En nu, nu, nu zat ik naast die boeman, die helemaal geen boeman bleek te zijn, hij was gewoon aardig,sprak met respect over zijn creaties, oordeelde niet, beoordeelde niet. Hij legde mij uit dat er in (bijna) ieder mens iets goeds zit, iets hartverwarmend, iets waardoor wij elkaar altijd nodig zouden hebben, dat wij het allemaal samen moeten doen, het niet te ver moeten zoeken. Hij vertelde mij ook dat hij met lede ogen keek naar zijn creaties op de aarde. Iedereen was druk met elkaar, niet om elkaar te helpen, nee om elkaar te oordelen, te beoordelen, alles ging in termen van goed of slecht en nooit eens met elkaar, nee altijd tegen elkaar. Een traan biggelde over zijn wang, hij had verdriet, zo had hij het niet bedoeld, zo wilde hij niet dat wij, in het aardse leven met elkaar omgingen.

Mag ik wat zeggen? vroeg ik voorzichtig en keek hem aan. Natuurlijk vent, vertel! En ik vertelde van al mijn ervaringen, vertelde dat ik een paar geweldige vrienden had waar ik veel steun aan heb gehad, dat ik een heerlijk leven had gehad ,en dat er heus wel veel mensen waren die wel de essentie van het leven hadden begrepen, die wel samen willen werken aan een mooie wereld en die wel serieus met de natuur om willen gaan en die niet de hele dag bezig zijn met oordelen en beoordelen.

Eind goed, al goed

 

De grote man keek mij en zei: Gelukkig er is nog hoop en hoop doet leven en laten leven, ga maar gauw naar je verloren familieleden en vrienden en vertel dat het allemaal zo slecht nog niet is, maak er een leuk feestje van en geniet, geniet van je aanwezigheid hier, Welkom!

Voor vandaag, Make  it Master! Oordeelt niet opdat uzelf ook beoordeeld wordt.

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi, dank voor het delen, groet van leny
prachtig geschreven.
oordelen en veroordelen maken zoveel kapot.
het zijn gedachten interpretaties projecties, door het ego gegeven
Heel mooi, duim en fan.
En op Xead moeten wij elkaar ook niet beoordelen en oordelen?
Je verhaal zet wel aan het denken. Knipoog.
Goed geschreven.
Duim
Tex
mooi en fantasierijk
Mooi geschreven, wel blij dat je terug mocht!