Recensie De Eetclub

Door Justiris gepubliceerd op Wednesday 08 January 16:27

 

Niets is wat het lijkt in De Eetclub             

Verhuizen naar een villabuurt, feestjes van de rijkste mensen en wijn drinken met vriendinnen tot in de vroege ochtend. Dit is een beschrijving van een leven waar veel vrouwen van dromen. Toch is dit voor een aantal mensen de werkelijkheid. Karen, de hoofdpersonage uit het boek, leeft deze droom.

Inhoud                                                                                                                                            

Karen verhuist uit de drukke stad Amsterdam naar een vrij gelegen villabuurt in Bergen. De mannen zijn er druk bezig met geld verdienen en vreemdgaan, de vrouwen met het geld uitgeven. In het begin voelt Karen zich er echt niet thuis. Ze voelt zich eenzaam en ze doet elke dag hetzelfde. Maar als ze op een gegeven moment Hanneke ontmoet, de pittige binnenhuisarchitecte, gaat er een wereld voor haar open. Ze leert veel nieuwe mensen kennen en komt in een vriendengroep. Alles lijkt perfect totdat het huis van het echtpaar Evert en Babette Struyk afbrandt. Evert komt hierbij om het leven. Na dit dramatische ongeluk begint Karen te twijfelen aan de vriendschappen binnen de Eetclub en als haar vriendin Hanneke dood gevonden wordt voor een hotel, weet ze dat er meer aan de hand is dan een toevallige samenloop van omstandigheden.

Thematiek                                                                                                                                                     Het verhaal is gebaseerd op dat niets is wat het lijkt. Karen denkt te weten hoe haar leven in elkaar zit maar eigenlijk is het één grote illusie. De boodschap van de schrijfster is dan ook dat je je niet te veel aan een bepaalde groep mensen moet vastklampen. Als Karen beseft dat het groepje waar ze mee optrekt niet zoveel voorstelt, is dit voor haar een hele schok. Ook het thema liefde speelt een grote rol. Het komt erop neer dat de gruwelijke dingen die gebeuren in het boek, gevolgen zijn van jaloezie.

Saskia Noort                                                                                                                                                   

Saskia Noort (1967) is schrijfster en columniste. In 2003 zette ze in één klap de Nederlandse literaire thriller op de kaart. In het totaal zijn er wereldwijd 2,5 miljoen exemplaren van haar boeken verkocht. Met haar debuut ‘Terug naar de kust’, vestigde ze haar naam en sindsdien behoort ze tot de absolute top van de Nederlandse schrijvers. Na haar debuut kwamen de boeken De Eetclub, Nieuwe buren, De verbouwing en Debet. Naast het schrijven van boeken heeft ze ook veel columns geschreven. Deze zijn onder andere te vinden in VT Wonen, Ouders van nu en in de Playboy.                                                                               De thrillers die ze geschreven heeft, zijn verschillende keren genomineerd en bekroond met diverse prijzen. De Eetclub en Terug naar de kust werden genomineerd voor de Gouden Strop. Naast dat deze twee boeken genomineerd werden, zijn deze ook nog succesvol verfilmd.

Omdat mijn recensie over De Eetclub gaat, wil ik graag ook nog even iets vertellen over het boek Debet. Dit is het vervolg van De Eetclub. In een interview met het blad Trouw liet ze weten hoe ze aan inspiratie kwam voor Debet.                                                                           

"Ik zag in Bergen en Blaricum bij heel chique villa's 'Te Koop'-borden in de tuin staan. En ik dacht: Jeetje, voor iederéén is de wereld veranderd door de economische crisis, ook voor de superrijke Eetclub-leden. Hoe zou het nu met hen gaan? Zij zijn van de generatie, die tussen twee crisissen in volwassen is geworden. Net als ik. Wij zijn gewend aan hoogconjunctuur en veel geld, wij zijn geen generatie van sparen en verstandig ons pensioen opzij zetten. Ik dacht al gauw: dit boek móet ik schrijven, dit is te leuk." (bron: http://www.trouw.nl/tr/nl/4468/Schrijf/article/detail/3541975/2013/11/09/Saskia-Noort-Ik-weet-wat-ik-waard-ben-ook-in-de-thrillerwereld.dhtml)

Saskia-Noort_3982.jpeg

Citaten                                                                                                                                                           “Manshoge vlammen sloegen uit de rieten kap, de eens wit gestuukte buitenmuren waren nu pikzwart geblakerd. Dikke, donkergrijze rookwolken bolden op uit de ramen en het dak. Buren renden rond, zeulend met hun huilende kinderen, schreeuwden naar elkaar, terwijl anderen met ingehouden adem en rode ogen naar het vuur keken dat het landhuis gretig opslokte” Dit citaat komt uit het begin van het boek wanneer het huis van Evert en Babette afbrandt. Ik vind dat het erg goed wordt weergegeven. Het geeft echt een gevoel van onmacht. Het kan iedereen gebeuren. In een klap verlies je alles wat je bezit.

Naar mate het boek vordert, merk je dat Karen een verandering doormaakt. Ze begint  meer te lijken op de andere vrouwen in de Eetclub. Haar sympathie is steeds verder te zoeken.  “Voor ik in dit dorp woonde, voor ik deze vrienden kende, had dit woord voor mij geen enkele betekenis. Maar er was een nieuwe stem mijn hersenen binnengedrongen, en die stem fluisterde krachtig: ‘Loser. Evert is een loser.’ Het was deze stem die me bang maakte. Wat voor mens was ik in hemelsnaam geworden?”

Mijn oordeel                                                                                                                                                  Ik vind het boek echt heel goed. Na het eerste hoofdstuk kan je niet meer stoppen met lezen. Dit verklaart ook waarom ik het boek na een paar uur al uit had. De spanning wordt zo opgebouwd dat je steeds weer wilt weten over wat er op de volgende pagina gebeurd. De schrijfster heeft het ook zo gedaan, dat je steeds weer iemand anders verdenkt. De ontknoping is dan ook geheel onverwacht. Het enige nadeel van het boek vind ik het grote aantal flashbacks. Het maakt het geheel wel spannender maar het is heel lastig om steeds van tijd te wisselen. Wat ik wel heel mooi vind, is de slotzin: ‘’Ik glimlachte zomaar, voelde me licht als een veertje in de wind en neuriede een stom, oud liedje over de zomer dat spontaan in me opkwam’’. Het weer verwijst symbolisch naar de gemoedstoestand van Karen. Ze is blij dat zij en haar man Michel besloten hebben het dorp te verlaten waarin ze zoveel ellende hebben meegemaakt.

Groetjes Iris

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.