Waarom mopperkonten gevaarlijk zijn

Door Kai-Maduro gepubliceerd op Monday 25 November 13:56

Mopperkonten zijn chronische klagers. En deze kennen geen greintje zelfverantwoordelijkheid. Voor wat er ook in hun leven op welk gebied dan ook misgaat, geven zij de schuld aan iets of iemand. Het kan de moeder zijn, de vader, de kinderen of de partner. Vaak is het de ex, de schoonmoeder of de schoonvader. Te allen tijde zullen zij iemand of iets, behalve zichzelf, als schuldige aanwijzen voor hun lijden. Bij deze mensen is het klagen chronisch en gevaarlijk. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen.

Niet alle klagers zijn chronische klagers. Maar alle klagers kunnen wel chronische klagers worden. Chronische klagers zijn mensen die voor werkelijk alles wat hen in het leven niet bevalt een ‘schuldige’ weten te vinden. Wat er ook misgaat in hun leven, is de schuld van iets of iemand. En als er dan niemand of niets meer in hun omgeving is die ze de schuld kunnen geven, dan is het wel één of andere god die de schuld krijgt van de tegenslagen in hun leven. 

Klaagmuur
Een ex van me die ook hiermee behept was, heb ik,  toen zij weer als tijdverdrijf zo aan het klagen was, de suggestie gedaan om samen met alle andere klagers, een Nederlandse Klaagmuur ergens midden in het land te laten bouwen. Dan kunnen zij daar regelmatig hun ’klaagbehoefte’ gaan doen en anderen niet meer lastig vallen met hun mentale diarree. Zij kon mijn als grap bedoelde suggestie absoluut niet waarderen en begon gelijk te klagen over mijn ‘onbegrip’ en ‘cynisme’.

Zelfmedelijden
Uit verschillende onderzoeken blijkt dat chronische klagers, de mensen die voortdurend aan het klagen en zeuren zijn over anderen, over hun werk, hun financiën, hun gezondheid, het weer en noem maar op, geen verantwoordelijkheid nemen voor hun doen en laten en meestal overlopen van zelfmedelijden. Het zijn drama-acteurs. Er is bijna geen enkele situatie in hun leven waarvan zij geen soapserie maken. Bij sommigen – zoals een dochter van me - heb ik soms de neiging om ze te vragen of het voor anderen en zijzelf niet makkelijker zou zijn als zij op hun voorhoofd zouden laten tatoeëren: ‘Ik ben zielig. Heb medelijden met mij’.
 

Doemdenkers
Chronische klagers zijn ook doemdenkers. Het moment dat zij hun mond opendoen, komt er een stortvloed van ellende over je heen. Zij vinden zichzelf niet meer mooi, te dik, te grijs, te kaal, hun relatie gaat mis, voelen zich te oud om nog van het leven te genieten, elke dag is een rotdag en ga maar zo door. Deze mensen lijken moedwillig te lijden. Voor hen is lijden pas leven. Zij schijnen zich niet te kunnen voorstellen dat er zoiets bestaat als plezier hebben in het leven. (Na gesprekken die ik in de loop der jaren beroepshalve met een groot aantal chronische klagers heb gevoerd, ben ik ervan overtuigd dat er mensen zijn die het klagen als een plezierige bezigheid beschouwen.) 
 

Zwartkijkers
Niet alleen zijn chronische klagers ware doemdenkers, het zijn ook zwartkijkers. Zwartkijkers zijn pas tevreden als zij behalve zichzelf ook anderen het lijden kunnen opleggen. Zij willen zoveel mogelijk mensen met hun klaagziekte besmetten, zodat ook anderen niet kunnen genieten. Zij vinden het niet leuk om in hun eentje aan mentale diarree te lijden. Daarom betrekken zij iedereen die in hun buurt komt erbij en grijpen elke gelegenheid aan om wie zij tegenkomen met hun ziekte te besmetten en een onprettig gevoel te geven. En het liefst doen zij dat tegenwoordig op de televisie. In bijna alle praatprogramma’s zijn de klagers en zeurders in de meerderheid. Zo kunnen ze meer mensen ellendig maken met hun gejammer.

Voorspellers
Chronische klagers zijn ook voorspellers. Niet zo maar voorspellers, maar voorspellers van topklasse. Zij worden ’s ochtends wakker en hebben amper hun ogen open of zij voorspellen je al dat het een ‘rotdag’ gaat worden. Zij voorspellen bijvoorbeeld dat ze geen parkeerplaats zullen kunnen vinden, dat hun baas die dag weer de nodige opmerkingen zal hebben met betrekking tot hun werk. Dat hun vriend(in) weer geen tijd voor ze zal hebben.  Voordat zij een restaurant binnengaan, weten zij al dat het eten zal tegenvallen. En waarom op vakantie gaan? Zij weten namelijk al dat de vakantie toch een ramp gaat worden, enzovoort. Deze mensen willen niet dat er iets slaagt in hun leven, want dan hebben ze niets om over te klagen en te zeuren.

Vriendelijk gesprek?
Zoals eerder aangegeven, is een van de populairste klaagliederen van chronische klagers, het klagen en zeuren over het weer. Er zijn mensen die beweren dat klagen over het weer niets anders is dan een manier om een ‘vriendelijk gesprek’ met een ander te beginnen. Uit eigen onderzoek blijkt echter dat het klagen over het weer al te vaak niets anders is dan een aanzet tot nog meer geklaag en gezeur over allerlei ziektes, echtscheidingen en andere ellende in de familie. Ik vraag me dan soms ook af: Hoe krijgt iemand het in zijn hoofd om een gesprek te beginnen met een klaagzang en gezeur over het weer en te eindigen met een droevige klaagzang over zijn/haar familie of zijn/haar gezondheid. Kan zo iemand dan werkelijk niets ‘leuker’ en positiever verzinnen om een vriendelijk gesprek te hebben?
 

Nationale sport
Wanneer ik met anderen hierover praat, krijg ik meestal als een soort excuus voor het chronisch klagen te horen: ‘Klagen is een nationale sport, Kai. Besef je dat wel?’ Ik vraag mij af: Is dat werkelijk zo? Dan lijkt het mij de hoogste tijd om jaarlijks een nationale klaagcompetitie te organiseren: Wie kan het beste klagen? Met een voorselectie op de televisie, dan een grote finale op alle zenders en als hoofdprijs een eigen dagelijkse klaagshow op de buis. Of hebben wij die al?
 

Gehersenspoeld
Wij hebben allemaal weleens de neiging om te klagen. Wij zijn er nu eenmaal mee gehersenspoeld. Ja, ook ik. En nee, ik wil niet beweren dat het gemakkelijk is om je te genezen van de klaagziekte. Zeker niet wanneer je dagelijks bijna niets anders om je heen meemaakt dan geklaag en gezeur. Je leest en hoort bijna niets anders. De mensen om ons heen, in de media, overal: klagen, klagen, klagen, en dan alleen nog afgewisseld met zeuren, zeuren, zeuren. Maar jij hoeft daar niet aan mee te doen.

Keuze maken
Je kunt elk moment van de dag ervoor kiezen om heel bewust te weigeren deel te nemen aan het dramacircus dat velen van het dagelijks leven maken en in plaats daarvan zelf te kiezen voor positieve en leuke gedachten. Wanneer je daarvoor kiest, zullen je gesprekken vanzelf positiever en optimistischer zijn. Weiger om je in te laten met klagers, zeurders, mopperkonten en zuurpruimen, weiger om je te laten overspoelen met de mentale diarree van anderen. Dan zal je dagelijks leven een stuk aangenamer zijn.

      In het leven is er meer om blij om te zijn, dan om te klagen en te zeuren. Als je het maar wilt horen en zien.

 

Lees verder: http://plazilla.com/een-klaagzang-over-klagers

                    : http://plazilla.com/ben-je-een-levensgenieter-of-een-azijnpisser 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben ook een mopperkont, heerlijk ik mopper op mezelf kom tot heel veel en heb heel veel verantwoordelijkheidsgevoel zelfs teveel waardoor ik mezelf voorbij loop. voor mij is mopperen therapie, is ontstaan in het kindertehuis ook om mijn onlust weg te mopperen Misschien nieuwe therapievorm?
Vroeger stond op mijn rapport carin is een mopperpot. Ik mopper meestal over me zelf ook in de klas als het naaien weer eens niet lukte. Als iets niet lukt dan mopper ik, is altijd zo geweest en zal ook zo blijven. Therapieën helpen niet. Voor mij is mopperen een soort verwerkingsproces dus positief bedoelt.
Mooi en zeer treffend geschreven.
Ja fantastisch stuk. Ik heb een A4 vol aantekeningen gemaakt tijdens het lezen. Er ontstond een ware theorie en ik denk dat ik hier een apart artikel over ga schrijven. Ik heb het verklaart vanuit de spel analyse. Ik denk dat je het leuk zult vinden Kai. Misschien een deel 2 op deze? Jij gaf de stof tot nadenken, ik probeer 'm uit te diepen en te verklaren.
Verder heb je groot gelijk in wat je schrijft, en sta ik volledig achter dit alles. Je kunt kiezen ja.
Wat ik denk tijdens dit lezen, is dat jij je hebt ingespannen te helpen, klagers te overtuigen, en besefte dat die moeite als 'paarlen voor de zwijnen waren. Klagers zijn de bloedzuigers van de ziel.
(ik heb 'm gedeeld op facebook, morgen wil ik 'm in alle rust lezen. houd hier wel van)
Allemaal bedankt voor jullie reactie.
Héél mooi artikel. Dubbeldikke duim uit Belgie