Ontvoerd door Aliens - Een Plazillamuizenavontuur

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Sunday 22 December 11:14

Weten jullie het nog? Drie Plazillamuisjes, gestrand op de Maan. Wordt dit hun droevig einde? Komen ze ooit nog thuis? En hoe reageert het muizendorp op hun verdwijning? De soap schuimt en borrelt lustig door…

 

Wat vooraf ging

Na een tijdje rust, ging het Plazillamuizenepos vorige week verder met deze bijdrage van Rose_love. Gildor zorgde voor deel twee en Neerpenner had de twijfelachtige eer om deel drie neer te pennen (what's in a name). Maar het was duidelijk, er moest een vervolg komen. Beloofd is beloofd. En ja, dan moet je het ook doen!

 

1b836db6b3de9ad495fd3a10a70e8228.jpg

Mice in Space!


“Ik toep over”, roept Gildor. Met een nauwelijks verbeten vloek smijt een boze Neerpenner zijn kaarten in het grijze Maanstof.
”Sukkel dat je er bent! Overtoepen tijdens klaverjassen, snap jij dan helemaal niets?”
Gildor kijkt even verbaasd, deze emotionele uitbarsting had hij niet van zijn muizenzwager verwacht. Met een luide snik staat Roosje op en rent weg.
“Wat heeft zij nou?”, vraagt Gildor.
”Weet ik veel”, roept Neerpenner, terwijl hij zijn muizenarmpjes spreidt, “Ik ben niet met haar getrouwd!”
Daar zegt hij zowat. Gildor staat op en loopt naar het rotsblok waarop Roosje luid aan het snikken is. Hij gaat naast haar zitten en legt een armpje om haar trillende schoudertjes.
”Hee lieffie, wat is er nou”, zegt hij zacht.
Ze snikt zonder geluid een ogenblik door en kijkt hem dan aan met haar betraande kraaloogjes. Haar snorhaartjes trillen als ze zegt: “Ik ben zooo bang. Ik ben zo bang dat we hier nooit meer wegkomen. Dat we hier dood gaan, ver van ons huis.” Met een diepe zucht kijkt ze naar die mooie Moeder Aarde, blauw schitterend aan de hemel. Zo dichtbij en toch zo ver weg.

5b36289869dfc54ec78902710ea39f8f.jpg

Gildor heeft een brok in zijn keeltje en weet niet wat te zeggen. Hij drukt haar stevig tegen zich aan, alsof dat zou helpen. Ineens ziet hij een half triomfantelijk lachje. Zou ze weer een van haar plannetjes uitbroeden?
“Waren jullie maar échte kerels. Die zijn tenminste technisch, die hebben tenminste doorzettingsvermogen. Die gaan niet zitten kaarten als er een apparaat te repareren valt. Jo had het allang gefixt. Snorromuis ook. Maar ja…”
Nuffig en een beetje verongelijkt kijkt ze voor zich uit.
Gildor voelt dat hij er wéér intrapt; hij is als was in haar muizenpootjes. Ze heeft ook eigenlijk wel gelijk. Hij moet deze kans aangrijpen om te laten zien dat hij geen lamlendig stuk vreten is.
Energiek springt hij overeind. Dat het daarbij ontzettend in zijn rug schiet, wil hij niet laten merken. “Ik ga er aan werken!”, zegt hij en probeert hierbij zo stoer mogelijk te kijken. Roosje bedwingt haar triomfantelijk lachje. Ziezo, dat is dan geregeld, denkt ze. Nu even nog op de juiste manier coachen. Ze houdt haar hoofdje schuin, knippert met haar kraaloogjes en zegt met een lieflijk stemmetje: “Ik heb alle vertrouwen in jullie. Jullie kunnen vaak zó slim en zó vindingrijk zijn. Zet hem op, liefje!” Ja, het zou eens tijd worden. Ze begint al aardig wat honger te krijgen en de catering op de Maan is allerbelabberdst.

ff8692e2fcfd806b19c3e15cc524ca49.jpg

Gildor loopt vastberaden naar Neerpenner. “Kom, laten we nog eens naar je Gepositioneerde Plazilla Sensor kijken. Die moeten we toch kunnen fixen!”
”Ook dat nog”, denkt Neerpenner. “Nou wil hij de held gaan spelen en met zijn oude trilhandjes helpt hij MIJN uitvinding straks helemaal naar de Filimuizestijnen.” Samen buigen ze zich met een zucht over het ingedeukte zielige hoopje metaal, waar een verlepte zonnefluxator aan een eenzaam draadje hangt te bungelen.
{Omdat een verslag van alle reparatiepogingen, filosofisch-technische overwegingen tijdens het repareren, taalvernielingen in de vorm van creatief gevloek bij elke mislukte poging misschien wel interessant is voor de direct betrokkenen, maar zeker niet voor de anonieme geïnteresseerde lezer, beperken wij ons hier tot het hoognodige. De twee noest arbeidende creatievelingen hebben eerst allerlei gereedschap uit stukken maansteen geMacGyverd, vervolgens het apparaat helemaal opengewerkt, alle onderdelen schoongemaakt en uitgedeukt, alles weer netjes in elkaar gepeuterd en tenslotte het zweet en stof uit hun vacht geklopt. Zelf vinden ze dat ze in aanmerking komen voor de muizenNobelprijs, de rest van de wereld zou hun werk ongetwijfeld karakteriseren als gepruts en geklootviool. En Roosje? Die zit nog steeds op haar rotsblok een beetje mooi te wezen.}

4891c0b615f7a1ce4a3a479fa420e982.jpg

“Zo dood als een pier!”, brult Neerpenner gefrustreerd. “Alle moeite voor niks. Ik ben een mislukkeling. Net als jij!” Hij bedwingt zijn opborrelende traantjes en werpt vol van zelfmedelijden nog een blik op de Aarde. En vervolgens rollen zijn kraaloogjes haast uit hun kassen. Want wat ziet hij? En wat hoort hij?
Met een luide Whooosh vliegt daar ineens een schotelvormig object door de hemel.
“Wat nou Whooosh?”, roept hij verbaasd. “De Maan heeft toch geen atmosfeer? Niks Whooosh! Dit is toch geen Star Wars?”
Gildor snapt er ook geen hout van. Met open muizenbekkie staat hij te kijken hoe de schotel tot stilstand komt boven hun hoofd. Een luik opent zich en vijf groene sigaarachtige wezens met elk zes tentakels zweven naar buiten. Met een vangnet. Richting Roosje.
Zij ziet het gevaar en zet het op een lopen. Luid roept ze haar mannetje en broertje om hulp. Die komen onmiddellijk in actie en rennen op haar af. De eerste tentakelsigaren bereiken de Maanbodem en gooien het net over het arme muizenvrouwtje, dat hevig spartelt en om hulp blijft roepen. Ondertussen rennen de twee redders in spe nog steeds. Met hun staarten slingeren ze als kleine Davidmuisjes keien naar de betentakelde Goliatten. Maar in dit verhaal loopt het toch even anders af. De Aliens nemen hun vangst mee naar hun moederschip en vervolgens weer die misplaatste en irritante Whooosh en weg zijn ze. Het laatste klagelijke  “Giiildooor, Neeerpenneeeeer”, echoot nog even na en brandt gaten, zo groot als die in Emmenthaler, in de tere muizenzieltjes.

fcd5c0ddc99c89ea012dac0575dfe8cb.jpg

Neerpenner stort ter maan en begint luid te snikken. Alweer. Het is werkelijk een raadsel waar hij die liters waterlanders vandaan tovert. “Zusje, mijn zusje, ik zie je nooit meer terug!”
Gildor staat stomverbaasd maar een beetje voor zich uit te staren. Hij vraagt zich af hoe het in vredesnaam mogelijk is dat schrijvers met zoveel genoegen zoveel rampspoed over hun scheppingen uitstorten. Hij wil wat intelligents en spiritueels roepen over het Sadistisch Universum, maar klapt tegen de grond als het kleine vuistje van Neerpenner hem vol op de snufferd treft.
“Jouw schuld! Eeuwig dronken tor! Mijn zusje is weg!”, tiert het muizenjongetje, door verdriet overmuist. “We vinden haar never nooit meer terug…”
Gildor brengt zijn neus in model en zegt: “Nou, dat valt nog te bezien.”
“Hoebedoelu?”
“Je kent je zusje toch?”, zegt Gildor met een gemeen lachje. “Omdat ze me geen moment met de boys en het bier gunt, heb ik een tracking device ingebouwd in haar trouwring. Ik kan dus altijd nagaan waar ze uithangt en weet precies wanneer het tijd wordt om me weer te gedragen. Om een huwelijk goed te houden moet je soms een beetje slim en creatief denken.”
“Waar? Waar? Waar is ze dan?”, roept Neerpenner ineens dolenthousiast.
“Geen flauw idee. Mijn EchtgenoteLokaliseerKlokje ligt nog op mijn nachtkastje.”
Neerpenner slaakt een luide piep van pure frustratie, geeft zijn zinloze Gepositioneerde Plazilla Sensor een ferme trap en zet het weer op een janken.
“Eeeh, Neerpennert”, stamelt Gildor. “Wat betekent het als jouw apparaat allemaal blauw flikkerlicht geeft?”
Het jeremiëren stopt en gaat over in een kreet van vreugde. “Hij doet het weer! Professor van Leipdozem heeft gelijk. Als iets niet werkt, gewoon een flinke schop ertegen!”
Lachend maken beide muisjes een vreugdedans.
Als ze helemaal duizelig gedraaid zijn, neemt Neerpenner zijn apparaatje ter hand en fluistert plechtig: “Nou daar gaat-ie dan. Het moment suprème is aangebroken..”
“Weet je het zeker? Hebben we wel genoeg brandstof?”
Neerpenner haalt zijn schouders op. “We komen in elk geval een heel eind in de buurt…”

0cb9bc27297cdd2f080972e1e1914862_medium.

{ Dat hij daarbij een misrekening van jewelste maakt, staat buiten kijf. Om een extreem lang verhaal toch nog een beetje behapbaar te houden, is het goed om te melden dat ze uiteindelijk het Internationale Ruimtestation bereikten – niet die van muizen, maar gewoon die van mensen – dat ze daarna als verstekelingen plaatsnamen in een ruimtecapsule die toch weer richting Aarde moest. Dat ze een geslaagde landing maakten in de buurt van Star City in Kazachstan. Dat ze daarna verstopt zaten in de bagage van een beroemde Kazachstaanse journalist en filmster met dikke snor, die toch richting Westen moest. Dat ze daarna een lift kregen op de rug van een tweetal Amerikaanse zeemeeuwen die wel zin hadden in “Doing Europe”. Dat ze, toen ze uiteindelijk hun eerste stappen in Plazillamuizendorp zetten, er totaal afgeleefd en verlept uitzagen. Neerpenner leek wel een muis van Gildor’s leeftijd en Gildor…ach, dat is met geen pen te beschrijven.}
 
Chrisrik staat te overleggen met Gewoonieko en Pieter. Snorromuis en Hippymuis Lucifall duwen het drietal biertjes en broodjes kaas in de pootjes. “Vertel”, dringt Snorromuis aan. “Ik wil alles horen!”
“Amai, ge had ze moeten zieng!”, zegt Chrisrik. Ze is zo overmand door emotie dat ze terugvalt op plat Vlaams. Maar ze herpakt zich, na een fikse slok. “Ze zagen er niet uit. En ze STONKEN! Ik heb ze in een warm bad gegooid, laat ze maar eerst een paar uurtjes weken. Vanavond, als ze helemaal opgekuist zijn, dan zullen ze het ons wel vertellen hè.”
”Bah”, roept Lucifall. “Ik wil het nu weten! Roosje is dus ontvoerd door Aliens. Eerst dat gedonder met die graancirkels en nu dit! Je zou er toch rebels van worden, als ik het al niet was.”
PeacemuisTroubadour pakt, bij het horen van het woord ‘rebels’ haar ukelele en begint luidkeels en geëngageerd  ‘Bandiera Rossa’ te zingen. Gewoonieko en Pieter vallen haar bij, tot een driestemmige harmonie.

524da639f78cd42de47836c3153b0c7c.jpg

Snorromuis hakte de knoop door. “Laat die twee nog maar even in hun eigen sop gaar weken. Ik geloof het graag van die stank. Daar gaan mijn snorharen van uitvallen en dat kan een muis in mijn positie niet hebben.” Chrisrik en Lucifall knikten instemmend. Teleurstelling is te zien in de kraaloogjes van reporter Victor Brenntice en fotomuis Karazmin, die zo gehoopt hadden op een onmiddellijke scoop van de eeuw. Nu moesten ze nog een poosje geduld hebben en dat valt niet mee als je je werk zo serieus neemt als die twee. Victor stelt voor om burgemuister Tiegemboy alvast te verwittigen. Schrijver dezes vraagt zich ineens af waarom hij een typisch Vlaams woord gebruikt, maar dat terzijde. Gene zever, we pikken de draad weer op. Horecamuis Nyn had haar kaasplankje voor de onfortuinlijke avonturiers net klaar.
“Ik breng het straks wel langs”, zegt barmuis Schweiz, “Ik heb sowieso nog wat appeltjes te schillen met die twee heerschapjes.”
”Als ze maar onbespoten zijn, die appeltjes”, roepen PeacemuisTroubadour en Lucifall in koor.
Victor kijkt op zijn horloge. “Nog een paar uurtjes dan. Dan zullen we de waarheid horen. En hoe dit epos zal aflopen.”
”Zou je denken?”, vraagt fotomuis Karazmin.
”Tuurlijk! Op de Plazilla Mainstream Media kan je vertrouwen.”

6b9bdf54699d2e4247418f12427caa05.jpg

Schrijver dezes wenst van zijn illustere collega geen leugenaar te maken. Hij heeft dus nog wat te regelen. Het vervolg van deze zepige soap. Dan zullen we het weten:

  • Komt Roosje ooit nog thuis?
  • Wie ontpopt zich als de grote held?
  • Wat moeten die Aliens eigenlijk van Roosje?
  • Zal Schweiz gepast wraak nemen voor de karatetrap in “De Eenpotige Muis”?
  • Smeedt Jo snode plannetjes?
  • Komen er nou eindelijk andere muisjes in beeld?
  • Komt er nog een feest, met optredens van KLUWOPS en Bratz?
  • En wat is de dubieuze rol van Cliff het Hangertje?

Neem gerust even een adempauze. Of klik gelijk door naar de ontknoping!

 

Reacties (62) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Blijkbaar ben ik een overgevoelige huilebalk die vaak letterlijk en figuurlijk doorslaat (was een leuk momentje, ik geef toe) én dan nog een fikse misrekening maakt...
Je had zeker veel plezier, neem ik aan?
Nu ga ik naar de ontknoping, dan pas geef ik een lekker lange Neerpenneriaanse reactie. ;)
(Wel alvast complimenten hoe je het allemaal verzint...)
Ik heb zo hard en zo vaak gelachen, ik heb EINDELIJK mijn sixpack van vroeger weer terug! :-)
Ik verwacht inderdaad de eerste rechten voor de foto's!
Wat ontzettend leuk geschreven, spannend en ben benieuwd hoe het verder gaat
'fotomuis Karazmin' :-))
Eindeloos van genoten!
Ik smacht naar het eind van deze story. Komt alles goed met Roosje? Ik hoop op een happy end maar ik vrees voor het ergste...
'fotomuis Karazmin' :-))
Eindeloos van genoten!
Ik smacht naar het eind van deze story. Komt alles goed met Roosje? Ik hoop op een happy end maar ik vrees voor het ergste...
Knap vervolg, heerlijk om te lezen!
Knap vervolg, heerlijk om te lezen!