Door het oog van de tijger

Door Kelly Rensen gepubliceerd op Sunday 03 November 21:47

889022dd89584b347382d0a8d0ec8a7e.jpg

Voorzichtig kijk ik nog eenmaal om het hoekje. Niets en niemand te zien. Het lijkt veilig. Schijnveiligheid. De klap van de zweep voel ik nog. Het doet zeer. De stemmen achter mij komen telkens sneller dichterbij. Dan neem ik mijn besluit en ren weg. Ik ren voor mijn leven, eindelijk de vrijheid tegemoet.
 

Mijn ouders heb ik amper gekend. Ik was jong toen ik gescheiden werd van mijn ouders. Ik weet het nog goed...

Het is 's ochtends vroeg. De zonnestralen verlichten ons huis. Een schaduw valt over ons heen. Het is de schaduw van een man. Angst overvalt me. Ik ken hem niet. Er is een vreemde man in ons huis.. Wat moet hij hier? Wat doet hij in ons huis? Ik schreeuw om mijn vader en moeder. Waar is pap? Hij zou ons toch beschermen tegen vijanden? Dat is toch zijn verantwoordelijkheid?!

Ik voel me opgelucht als ik mijn vader in de opening zie staan. Hij staat klaar, klaar om aan te vallen. Plots klinkt er een schot. Rode druppels sijpelen van mijn vaders nek naar beneden. Ik voel dat dit niet goed is. Is hij gewond?

Mijn intuïtie zegt dat ik weg moet gaan, snel. Deze man is gevaarlijk. Ik zie mijn vader voor mijn ogen in elkaar zakken. Dit is niet goed, dit is helemaal niet goed.
Mijn moeder komt uit het niets aangerend. Ze rent naar mijn vader toe, maar ziet al snel dat het te laat is. 
Zoals elke moeder beschermt ze haar kinderen. Geen haar op haar hoofd denkt eraan om ons alleen te laten. De man komt dreigend op ons af, maar mam laat er geen gras over groeien. Met een enorme klap haalt ze uit en raakt ze de man. Even valt de man neer, maar voordat ze mijn broertje en mij kan meenemen klinkt er weer een schot. Ik hoor een klap en dan is het stil. 

Vanaf het moment dat de man dreigend op ons af kwam lopen, heb ik mijn ogen stijf dichtgeknepen. De klap zorgt ervoor dat ik door een spleetje toch ga kijken. Dit had ik beter niet kunnen doen.
Mijn broertje en ik worden meegesleurd. Door de onbekende man. Als in een flits zie ik zowel mijn vader als moeder op de grond liggen. Ik huil. Wat is er allemaal aan de hand? Pappa, mamma, horen jullie mij?
Het enige wat ik nog voel is een stekende pijn en dan wordt alles zwart.

15b58a9af829650c4a95ede33fccc009_medium.

Vanaf het moment dat ik mijn ogen opende, heb ik mijn broertje nooit meer gezien. Op dit moment zit ik gevangen. Al een aantal jaar krijg ik klappen als ik niet doe wat de onbekende man zegt. Ondertussen weet ik goed wanneer ik moet oppassen. Zodra hij de zweep pakt, is het eigenlijk alweer te laat. 

Bam! Weer een stekende pijn die door me heen trekt. Ik voel het over mijn hele rug. Een schreeuw ontsnapt uit mijn mond. Woedend kijk ik hem aan. Wat denkt hij wel niet? Dat ik altijd maar netjes doe wat hij wil? Het moet een keer afgelopen zijn!

Ik doe net of ik naar de hoek loop van de ruimte. Terwijl ik schuin naar achteren loop, zie ik dat de man naar de enige afgesloten opening beweegt. Iemand anders haalt een hendel over. Krakend gaat het hek omhoog. Dan zie ik mijn kans schoon. Met een schreeuw van haat ren ik op de man, die mijn familie uit elkaar gescheurd heeft, af. Even zie ik paniek oplichten. Op hetzelfde moment dat ik nog even bedenk of ik hem dood of niet, klap ik tegen het lichaam van de man aan. De man verliest zijn evenwicht en valt neer, precies in de opening van het hek. Ik bedenk me geen moment en ren door. De man die mijn familie uit elkaar gescheurd heeft, laat ik liggen voor wat het is.

Op mijn snelst ren ik door de donkere gang. Achter me hoor ik geschreeuw.
"Ze ontsnapt, pak haar!" 
Nadat ik de zoveelste hoek voorbij ben gerend, schijnt de felle zonlicht me tegemoet. Meteen sta ik stil en verschuil me weer achter de muur. De zon. Die heb ik al een lange tijd niet meer gezien. Daarachter ligt wat bekends. Intuïtief weet ik dat ik daarheen moet gaan. Dat is de weg naar mijn huis. Toch durf ik er niet zomaar op af te rennen. Ik trek me nog wat verder terug in de donkere hal en haal een keer diep adem. Voorzichtig kijk ik nog eenmaal om het hoekje. Niets en niemand te zien. 
Het lijkt veilig. Schijnveiligheid. 
De klap van de zweep voel ik nog. Het doet zeer. De stemmen achter mij komen telkens sneller dichterbij. Dan neem ik mijn besluit en ren weg.
Ik ren voor mijn leven, eindelijk de vrijheid tegemoet.

Hijgend komen de mannen aan bij de uitgang. Ze zijn te laat. Het enige wat ze nog zien is een glimp van de tijger die verdwijnt in het oerwoud.

b198daddd2c9b35e2a1996878be4cea8.jpg

© 2013, Kelly Rensen

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prachtig geschreven.Wat een ellende zulke mannen ben blij dat de tijger zijn vrijheid koos. Passende titel.
Dacht even dat het over een kind ging... super geschreven!
Dan is het gelukt! Was ook de bedoeling dat je niet meteen zag dat het over een tijger ging. Heb per ongeluk op minnetje geklikt.. Moest plusje zijn. Sorry!
Heftig en dat op de vroege ochtend, omdat mijn rode kater mij wakker maakte omdat hij naar buiten wilde.
Oeh, dan associeer je het gelijk met je eigen katachtige denk ik?
In zekere zin wel, maar die heeft natuurlijk een veel beter leven dan de tijger die jij beschreef.
Mijn kat heeft een prima leven en hoeft gelukkig niet te lijden in circussen of andere situaties die mensen dieren aandoen.
Uiteraard! Onze katten hebben het ook erg goed, ondanks ze niet naar buiten mogen ;)
Mijn eerste kat speelde gewoon graag buiten en had zelfs een vriendje waar hij mee optrok en speelde. Ze hebben zelfs een keer samengewerkt in het naar beneden halen van een duif. Een geweldige kat was dat.
Mijn 2e kat is in de buurt van een camping in een park bij ons in de stad geboren, waar ze ook een paar jaar gewoond heeft en het heeft me maanden gekost om haar te socialiseren. Haar binnenhouden was geen optie, omdat ze gewend was aan het buiten zijn. Op een gegeven moment heb ik zelfs een kattenluik voor haar gekocht. De kat die ik nu nog heb, is geboren op een boerderij aan een landweggetje. Ik ging daar een tuinhuisje kopen en kwam een aantal weken later thuis met die rode rakker van me. Hij had al snel door hoe het kattenluik werkt. Dus toen ik hem kwijt was, kwam ik hem buiten tegen. Dus hem binnenhouden wil ik hem ook niet aandoen. Ik ben speciaal in een huis met tuin gaan wonen, omdat ik vind dat katten lekker naar buiten moeten kunnen.
Knap gedaan: werd kwaad terwijl ik het las.
Bedankt! En om zoiets wordt ik ook gewoon kwaad..
Ik dus ook. Dierenleed is verschrikkelijk, maar dat geldt evengoed voor mensenleed.
Indringend. Knap geschreven. Ik voelde even mee met de tijger.