Indianenverhalen historie

Door Leny gepubliceerd op Sunday 05 January 16:35

 

VADER TOT ZOON

 

De oude indiaan keek naar zijn jongere uitvoering. Ja,  zijn zoon leek op hem, maar alleen de uiterlijke kenmerken. Het karakter had hij zeker niet van zijn vader. De zoon was agressief, snel met het wapen oppakken, oorlog tegen de blanke was zijn stopwoord en niets was goed in en aan zijn wereld. De oude man keek hem eens strak ik het gezicht en gebaarde naar hem dat hij naast hem moest komen zitten.

De jongeman keek boos naar zijn vader maar knielde voor hem en met gekruiste benen zette hij zich naast zijn stokoude vader, het stamhoofd.

Nog niet zo lang wachten en dan zou hij het stamhoofd worden, als de ouderenraad ermee akkoord zouden gaan. Maar zijn vader had al aangegeven dat dit geen goed idee was om een heethoofd zoals zijn zoon een opperhoofd te maken van een stam die nu nog in vrede leefden met de andere stammen en met de blanke overheerser. Het zou zeker op een oorlog uitdraaien. Het zat gewoon in de jonge krijger, de onmacht, de onvrede, het niet zo kunnen leven zoals hij geboren was, in alle vrijheid. En die had hij in moeten leveren door de blanken die ook hun land gestolen hadden.

“Vader” sprak nu de zoon: “vader wij zijn de bedelaars van de blanken geworden, was dat ooit uw droom toen u stamhoofd werd?”

“Luister mijn zoon, niemand heeft hier om gevraagd, wij zijn met zovelen maar kunnen het nooit meer winnen van de blanke overheersing. Zij zijn met zovelen en wij zijn allang niet meer zo sterk als in het begin van deze hele oorlog die begonnen is om een klein stukje land.

“Wij leefden toch in vrede met die paar boeren op het land, wat wilden ze nou” klonk het géirriteerd uit de mond van de jonge indiaan die woest een greep deed naar een brok hout en dat op het vuurtje smeet. De vonken vlogen in het rond.

“Kijk, dit zijn de vonken uit jouw karakter, ongeremd gaan ze hun gang, niet denkende aan de consequenties van het onheil dat één zo een vonkje aan kan richten” sprak nu de oude man tot zijn zoon. De zoon boog beschamend zijn hoofd, hij had de boodschap begrepen.

“Zolang jij jezelf niet in de hand hebt en niet gewoon kunt denken over je daden en de ellende die je hiermee aanricht zal ik nooit toestemming geven om jou stamhoofd te maken van een vredelievende stam. Wij kunnen gewoon niet anders. Wij hebben het land dat ons bedeeld is, wij hebben voedsel voor de winter van de blanken gehad, dus hoeven wij zelfs niet meer de jachtvelden in. Wij krijgen zelfs lessen in hun taal en gebruiken zodat de kleine kinderen van vandaag straks de goede indianen onder de blanken zijn, dat is wat ze willen en dat is wat ze krijgen.

“Maar zo verkoopt u onze cultuur” brulde nou de zoon boos en stond ineens rechtop, boos en woedend kijkend naar zijn vader.

“Dus jij vind dat ik onze cultuur verkoop aan de blanken en die wil je met oorlog terugkopen?” vroeg nu de vader die totaal niet onder de indruk was van de woede uitbarsting van zijn zoon.

“Ja vader dat vind ik” antwoordde de zoon nu wat milder tegen zijn vader.

 

Het opperhoofd gebaarde de zoon weer dat hij moest gaan zitten en toen de zoon weer op zijn hurken zat kwam de vader met een verklaring.

“Kijk ik verkoop niets, ik houd onze cultuur hiermee juist levend. Je wortels zitten altijd in je hart. Jij zult nooit een blanke zijn, een blanke zal nooit een roodhuid worden. Maar onze cultuur, onze kleding, muziek, wapens, geschiedenis, kijk dat is wat onze cultuur behoud. Kinderen leren op school de taal van de blanken dat houd dan in dat straks jouw kinderen kunnen vertellen in hún taal wat ze allemaal aangericht hebben. Dus vertel mij niet dat ik mijn cultuur verkwansel. De blanke geeft ons juist alles wat wij nodig hebben om onze cultuur nog een lang leven te geven. Als wij allang dood zijn en onze grote geesten ons hebben genomen en wij allang niet meer in een tipi wonen, blijft onze cultuur nog eeuwen bekend en beroemd bij hen die toch ooit willen weten wie de eerste bewoners van Amerika waren.

En als je nagaat dat nu al het Zuiden en Westen van Amerika zelf bezig is om een oorlog te ontketenen, waar maak jij je dan druk om. Niemand kan onze cultuur verkwanselen, al zouden we dat nog zo graag willen. Er zijn al teveel moorden geweest, er zijn al teveel goede opperhoofden gesneuveld in naam van de vrijheid die zij zelf wilden. Neem deze boodschap in je gedachte mee als je de tent verlaat en probeer eens te denken aan een toekomst zonder oorlog. Die zal er in onze tijd wel komen, doch de blanken zijn nog lang niet af van wat voor oorlog ook. Dus geniet van de vrede en vrijheid zolang je leeft. Ga nou maar hout hakken, het vuur gaat bijna uit” en met een wapperende hand naar de met open mond luisterende zoon wees hij hem de weg de tipi uit.

 

Buiten gekomen keek de zoon om zich heen, zag de wijde vlaktes, de buffels die vredig graasden, zijn moeder die met zijn zusje naar de beek liepen om wat wasjes te doen. En toen begreep hij pas dat zijn vader gelijk had. Het enige dat hij moest doen is zijn karakter bijstellen en alleen aan een vredige toekomst denken.

En met een grote glimlach op zijn gezicht pakte hij de bijl en zocht het bos op om hout te hakken voor zijn vader om het kampvuur aan te houden.

Net als hun eigen cultuur.

©LENY KRUIS

 

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Met aandacht gelezen :) Duim
Met aandacht gelezen :) Duim
Indian chief WENETTA en sterke indian vechter
Josh, zie het ook, laten we maar denken dat hij iedereen gedag zwaait?
Graag gelezen,
( ps, ik zie dat het gif plaatje niet werkt/ dat is toch een gif plaatje)