Ik mis je nog steeds

Door Leny gepubliceerd op Monday 09 December 11:46

 

Dag lieverds.

Door een kennis, een die veel om dieren geeft, heel veel om katten, deze kennis heeft mij na lange tijd aan het huilen gekregen. Omdat zij gewoon een artikel schreef over haar katten die zij moest wegbrengen na een mooi leven te hebben gehad. Er kwam zoveel intens verdriet bij mij naar boven toen ik het van haar dieren las, dat ik mijzelf identificeerde met mijn gevoelens die ik in al die jaren niet kon ventileren. Ook ik had binnen twee jaar mijn 5 katten moesten in laten slapen door plotselinge ziekte, ouderdom, het niet meer willen leven. Dieren geven dit aan. Maar als mens moet je daar wel voor open staan, anders laat je een dier nodeloos lijden.

Ik heb mijn dieren vijftien en zeventien jaar bij mij mogen hebben, dus ik heb niets te klagen, het waren allen wel erfstukken maar ik was toch zeer betrokken bij hun verwennerij. Zelf had ik een Bouvier, die ook 14 is geworden en in twee dagen stierf hij aan blaaskanker. Heel plotseling. Maar dat is het nadeel met een dier, je gaat er van uit dat het dier altijd de eerste is. Mijn moeder ging eerder dan haar kat en hond, dus die kwamen ook bij mij en ik was blij dat ik nog iets dierbaars van mijn moeder had, terwijl ik wist dat ik degene zou zijn die hun laatste reis mee mocht maken.

Ik was zo laf om mijn jongste zus mee te laten gaan, kon het zelf niet meer opbrengen. In die periode was ik alleen had geen vriendin waar ik mijn verdriet mee kon delen. Dus hield ik mezelf maar sterk en het enige dat bleef was het kleine yorkie van mijn nicht, die geen ruimte had voor dat beestje, want die was al zo aan mij gewend. Snoopy was een droppie mooi van lelijkheid, een originele yorkshire terriër met Mister Spock oren, no face, maar een karakter.

 Alle liefde die een mens kan voelen voor een ander levend wezen heb ik haar gegeven. Ik heb haar ook alleen weggebracht toen zij spontaan een hersenbloeding kreeg. Mijn god op een zaterdagavond, en geen dokter te vinden, ik dacht dat ik gek werd, toen belde mijn jongste zus op en zei dat ik haar dierenarts eens moest proberen ( die nota bene dicht bij mijn huis bivakkeerde) Hij was gelukkig thuis, hoorde het gehuil van de hond en sprak dat ik gelijk kon komen. 

Snoopy was ineens stil, liet zich in een deken wikkelen ( had ze anders een bloedhekel aan) en met een taxi naar de dokter. Daar aangekomen was het al snel duidelijk, een hersenbloeding. Maar wat mij verbaasde was de stilte van Snoopy. De hele avond lopen huilen en met haar hoofdje tegen de muur knallen, ik liep op mijn tandsteen van het steeds maar in de gaten houden waar ze nou weer heen liep, omdat ze ook ineens spontaan blind werd. Nog heb ik moeite met foto's van mijn dieren te bekijken en ik heb er wat hoor!

Bij de dierenarts lag ze naar me te kijken, terwijl ik haar snoetje aaide en rustig tegen haar praatte. Ik bedankte haar voor al haar liefde en genegenheid en trouw en onvoorwaardelijke liefde die zij mij gaf zonder daar iets voor terug te vragen behalve soms een aai over haar bol. De assistente zat gezellig met mij mee te huilen. Snoopy was al naar de hondenhemel toen de dierenarts sprak dat het al gebeurd was. Ze had niet een piep gegeven, nog geen laatste zucht.

Ik had diezelfde ervaringen bij mijn katten en de hond van mijn moeder, maar dit laatste stukje leven in mijn huis was het eindpunt voor mij. Nooit geen dieren meer in mijn huis. Het verdriet is mij persoonlijk  te veel.

Ja, tot dat mijn zus kwam met Charley die gestrest was door de hond en naast de bak ging plassen, ik nam hem mee om het hem af te leren en bij binnenkomst in mijn huis riep ik gelijk al:

: "Ik ga niet van je houden, ik ken je al acht jaar en als je weer zindelijk bent ga je retour afzender" zette hem op de bak, alwaar hij dus gewoon een plasje deed en kroop ‘s nachts op het kussen naast mij.

"Ik ga niet aan je hechten hoor Charley, je bent bij Wilma nooit op het bed geweest, dus je bekijkt het maar.”

In de ochtend werd ik wakker door gekriebel bij mijn neus, meneer lag helemaal ingerold in mijn arm.Hij had gewonnen, zijn stress was over, hij at weer gewoon, deed alles netjes op de bak en mijn zus vroeg : “Wil je Charley echt niet behouden?”

Ja natuurlijk, die komt de deur niet meer uit bij mij. Dus al met al zal ik weer door dat verdriet heen moeten, maar ik sta er gelukkig nu niet alleen voor,. mijn vrouw is mesjogge van Charley en samen zullen wij er wanneer het zover is, steun en het verdriet samen kunnen delen. Dat is nou eenmaal het lot als je een dier neemt, ze gaan altijd eerder dan het baasje ( meestal dus wel) Maar al met al weegt dit alles niet op tegen de onvoorwaardelijke liefde die een dier de mens geeft.

Daar kan de mens nog héél veel van leren, moet je wel moeite voor doen hoor!

 

MIJN VRIENDJE

onvoorwaardelijk was jouw liefde voor mij
en niemand die aan mij kwam
nee niemand kwam erbij

ik was helemaal voor jou mijn schat
jouw korte leven dat wij samen deelden
maar wat hebben wij het fijn gehad
hoe je rende en je wij samen speelden

het is voorbij je bent niet meer
jouw leven is gedaan
en met pijn in het hart
heb ik je moeten laten gaan

ik geloof in een hemel voor de dieren
en zal je daar ooit zien
of je bent bij mijn geliefden
die op jouw wachten misschien

ik hoop dan op het laatste hierin
want als mijn tijd dan daar is
weet ik dat aan het begin
van de tunnel naar het eeuwige leven
jij op mij staat te wachten
om mij verdere liefde te geven.

 

©leny kruis

 

       

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven Leny :-)
@ MissLady
Zonder dieren kan ik niet leven want ze geven altijd zoveel vriendschap.
Hallo Mippel,
Verdriet kan intens zijn maar je heeft dan ook altijd van dieren gehouden als je ze geeft wat ze nodig hebben en dat is een grote hulp bij het verwerken van het verdriet.
Herken heel veel in jouw verhaal, wij hadden ook altijd afdankertjes van anderen (letterlijk en figuurlijk). Op het laatst drie honden, het verdriet dat je dan hebt als zo´n diertje ziek wordt en je moet het laten inslapen bij ons laatste huisdier hebben wij dan ook gezegd nooit geen huisdier meer.
Wat een lieve ode aan de lieve diertjes.. In mijn ouderlijke huis al wat diertjes weg moeten brengen en nu wij zelf 3 jonge beestjes hebben (1,3 en 3 jaar) hoop ik dat het ons nog lang bespaard blijft.. Als ik er alleen al aan denk kan ik al gaan huilen, maar ze brengen inderdaad ook zoveel liefde!
Leny, geweldig lief meid! Dramatisch ook wel, maar oh zo warm. Naast een duimdruk op het knopje linksboven geef ik je ook heel graag een virtuele aai. En zoen!